Паніка Лукашэнкі, разгубленасьць прапаганды :: Хартыя'97 :: Навiны

Уплывовае польскае выданьне Rzeczpospolita публікуе аналітычны тэкст «Здань рэвалюцыі ў Беларусі”, прысьвечаны перадвыбарчай сытуацыі. Ягоны аўтар Анджэй Пісальнік заўважае, што кампанія пачынае занепакойваць сваёй жорсткасьцю, і што Лукашэнка зрабіў школьную памылку, рэагуючы гістэрыкай на крытыку з боку апазыцыі.

Абражаючы сваіх контркандыдатаў падчас выступу на Нацыянальным сходзе, Лукашэнка прызнаўся, што гэта ён дазволіў пабіць аднаго з апазыцыйных кандыдатаў Аляксандра Казуліна. Атакуючы “гнілыя вартасьці заходняга сьвету”, Лукашэнка ў сапраўднасьці прадэманстраваў свой страх і слабасьць. Дагэтулешняя практыка беларускай прапаганды, якая зусім не заўважала альтэрнатывы Лукашэнку, і толькі хваліла яго, аказалася правалам — дастаткова было паказаць па БТ Аляксандра Казуліна й Аляксандра Мілінкевіча.

Дастаткова было чатырох паўгадзінных выступаў канкурэнтаў Лукашэнкі, каб у грамадзтве зьнік старанна фармаваны прапагандай міт пра бездакорнасьць дыктатара й адсутнасьць альтэрнатывы. У грамадзкім транспарце, на працы, у крамах людзі безупынна размаўляюць пра апазыцыйных кандыдатаў і іхныя словы. Урэшце людзі заўважылі, што кароль — голы. Ды й сам кароль зарыентаваўся, што ягоная нагасьць ужо не зьяўляецца тэмай табу, і таму пачаў гістэрызаваць, дапушчаючы агрэсію ў дачыненьні да тых, хто яго дэмаскаваў.

Аднак рэакцыя дыктатара аказалася настолькі неэфэктыўнай і спозьненай, што ўвечары 2 сакавіка, не зважаючы на рэальную пагрозу рэпрэсіяў, на сустрэчу з Аляксандрам Мілінкевічам у цэнтры Менску прыйшлі тысячы жыхароў сталіцы. Людзі пераадолелі страх, каб магчы стаць пад штандары свабоды, праўды й справядлівасьці, якія зьяўляюцца асноўнымі падмуркамі выбарчай праграмы Аляксандра Мілінкевіча. — піша гарадзенскі карэспандэнт штодзёнкі "Rzeczpospolita" Анджэй Пісальнік.

Беларусы перасталі баяцца гвалту. А ўлады замест дыскусіі з апанэнтамі зацыкліліся на прапагандзе, маўляў, кароль зусім ня голы, маўляў, ён апрануты ў прыгожыя строі, а кожны, хто кажа іначай — ідыёт і вораг. Такая прымітыўная прамыўка мазгоў выклікае ў людзей штораз большы супраціў. Людзі перадаюць з рук у рукі тэксты, выдрукаваныя зь інтэрнэтных сайтаў, натоўпамі прыходзяць на перадвыбарчыя мітынгі, не баючыся КДБ, а тэлевізійныя выступы апазыцыйных кандыдатаў перадаюць адны адным з вуснаў у вусны, нібы дабравесьце.