В Минске запретили презентацию романа Некляева
21
17:42, — Политика
Презентация нового романа Владимира Некляева должна была состояться сегодня, в первый день Международной книжной выставки в Минске....
Новости партнеров





Комментарии
А беларускім творцам і асабіста Ў. П. Някляеву наша падтрымка і павага!
*********************************
Начальство сказало сотрудникам охраны, что Ходанович будет рекламировать книгу Некляева, который требует уменьшения зарплат охранникам (самого Некляева они вряд ли знают), вот и кинулись молодцы Ходановича выпроваживать.
«Спачатку было – Слова.
і Слова было у Бога.
і Слова было – Бог.»
(Евгелле ад Іаана).
*+*
*** Жывы Паэт - нікому не патрэбны...
і не таму, што дрэнны.
Ён – паэт. І ён - Паэт – ад Бога.
Яму патрэбнае – нямнога.
Таму і Верш яго – ад Бога.
Жывы Паэт – нікому не патрэбны…
Ні люду – бо людзям рэальных рэчаў трэба многа,
а Верш - не кіўбаса, ні вопратка, ні хата.
Тым больш уладзе –
Уладa, ў цемры, лепш заб’e Паэта!
Бо ў ўлады, грабяж люда – мэта.
А вось Паэт – не падуладны –
ні цару, ні кату!
Ён - Вершам цягне свой народ да Свету,
і да Свята.
Жывы Паэт нікому не патрэбны -
няма Прарокаў на свёй Айчыне.
Паэзія – ні золата, ні срэбра,
і, нават, не кажух аўчынны...
З багаццяў у Паэта – толькі – Слова,
якое ён бярэ ад Роднай мовы,
і так складзе адно к другому,
што усім становіцца свядома:
дзе - ісціна, а дзе - Хлусня!
дзе - Чысціня,
а дзе - ванючая брыдота.
А Праўду зведаць - не усім ахвота,..
бо грэшны мы...
Таму - навошта лішняя турбота:
не нагружай, Паэт,.. пішы,..
кладзі у архыў,..
чакай смяроты …
Жывы Паэт – нікому не патрэбны !
Жыве - пісака пахвалебны.
Багаты ад улады, і, як свіння, адкормна-хлебны …
Жыві – Паэт !
Бо ты – патрэбен!
Табе ня ведама каму...
Вядома гэта Богу лепей !
Таму – цягні сваю «карму»...
*+*
26.09.2010г.
© Copyright: Олег Буйницкий, 2013
Свидетельство о публикации №113020608979.
(№113020608979)
Поэт, тяни свою корму
И не забудь о носе,
А карму предоставь тому,
Кто смыслит в сём вопросе.
Без копирайта и свидетельства о публикации
МінскіЯ ХРОНіКі.ЗАБіЦЬ ПАЭТА?
Забіць Паэта – гэта проста.
Як і любога чалавека,безумоўна...
Здараецца такое часам дзесьці.
Але Паэт "дзіця" сваё пакінуў – Слова.
Забі Паэта.
А Слова не павесіць.
І не застрэліць з пісталета.
*+*
© Copyright: Олег Буйницкий, 2011
Свидетельство о публикации №111100800067.
Имеет чепуха твоя и гиль?
Чтоб смеха избежать и поношенья,
Сперва стихосложение осиль!
Без копирайта и свидетельства о публикации
Мае вершы - якраз па сутнасці публікацыі. А тваё - гаЎ-гаЎ!
якія адносіны маюць да гэтага?
Толькі тыя,што Верш мой цябе "заеў", графаманчык...
**
МінскіЯ Хронікі.Гады 1794-2012-й.
Краіна мая,Беларусь,
ты – змардована…
Трасе ліхаманка:
Ў хваробу – з хваробы...
Свабоды расточкі
вар’яцкі аборваны,
каб не было ў нас
жыццёвай спадобы…
Краіна мая,Беларусь,
ты – знясілена…
ЛюдцЫ беларускія,
мы – ўжо халопы…
свабоду “Улада”,
як жыта скасіла,
каб не было ў нас
жыццёвай спадобы…
Краіна мая,Беларусь,
ты – знасілавана
пачварамі,
ды ваўкалакамі злобы,
каб толькі ў Расеі
халопскі прасіла,
каб не было ў нас
жыццёвай спадобы…
Краіна мая,Беларусь,
ты – дзівосная!
Ачніся!
Паўстань жа
з кален забыцця!
Яднайцеся людзі ў Народ!
Бо ў роду халопскага -
ня будзе ніколі
спадобы Жыцця!
*+*
(6 красавіка 2012г.)
© Copyright: Олег Буйницкий, 2012
Свидетельство о публикации №112040609180.
ПАЭТУ Уладзiмiру Някляеву - імпэту, плёну !
Бо - шчаслівы я, дзіцяткі. Не пра кветачкі, каровак і ураджаі пішу.
Не паэт я. Стары чалавек, пэнсіянэр. Сэрца за Радзіму баліць, за будучыню дзяцей нашых, і таму пішу тое, што бачу навокал. і ня ведаю, адкуль і чаму прыходзяць думкі...
Мне, нават, адзін свядомы чалавек сказаў, што вершы мае - гэта стыль Памфлетаў. У гэтым стыле мала хто піша.
З апошніх быў Радзішчаў "Падарожжа з Пецярбурга ў Маскву". Ды й то - проза.
Таму - шчаслівы. Шчаслівы нават болей тады, калі нехта аж сліной захінаецца, чытаючы. Бо, разумею - працяў! Так працяў іменна тую заразу, якую трэба, што яна ж здохне калі не пабяжыць побач гаўкаючы на мяне.
Дык вось гэтай "моське" скажу: Я напісаў і апублікаваў болей
130 Вершаў пра сучасную Беларусь пад назвай "МінскіЯ Хронікі". Лезь, "моська" і гаўкай далей, бо такім як ты я іх і пісаў. Каб не маглі далей спаць спакойна, шаўкі.
***
МінскіЯ Хронікі. Божа, дай цяпла Радзіме.
БОЖА , ДАЙ ЦЯПЛА РАДЗіМЕ.
Няма ў краіне гэтай - цеплаты.
Каторы год – туманы, й хмары...
Ну, як сярод прамозглай цемнаты
збывацца могуць нашы мары?
Калі мы – не Народ, калі – натоўп…
Нам доўга яшчэ падаць -
у таўкатні ды склізі...
Дзе ж Чалавек –
з Народу – наш !
Які – наладзіць толк.
...ад нізу і да верху,.. ад верху і да нізу...
Хажу, вяду размовы з самым розным людам.
Ды й слухаю – чаго ж Народ наш хоча.
Збіраю крохі простых чалавечых мар...
І кожны ж верыць – мара яго – яўю будзе...
А шурык-пан – над марамі прастых людзей рагоча.
* + *
(Сярод дня, 03. Лютага. 2011г.)
© Copyright: Олег Буйницкий, 2011
Свидетельство о публикации №111100509561
"...слова талантливого претендента..."
Некляев способен писать стихи, книги, любить и т. д.,
но думать, что он способен на что-то большее,-
большая ошибка
"Моя жизнь, крушение и воскрешение СССР".
Как будем размножать? Мнения и предложения.
Написать комментарий