«У душы я трохі беларус»

Як бельгіец прыехаў у вёску пад Добрушам і застаўся там назаўсёды.

Ураджэнец Каралеўства Бельгіі 76-гадовы Жак Гераертс жыве ў Беларусі 12 гадоў.

Яшчэ ў першы візіт у нашу краіну мужчыну ўразіла мясцовая прырода і людзі. «Прыгожыя», - тлумачыць «Добрушскаму краю» першыя ўражанні пра сінявокую замежнік. Ці засталося меркаванне спадара Жака такім жа праз гады, ці ж Беларусь аказалася не такой як стэрэатып, што склаўся пра яе за мяжой?

...Джынсы і кашуля з той жа тканіны, цёплы шалік. Нават кепка, і тая на сінцепоне. З прыходам халадоў, кажа Жак Гераертс, гэта яго штодзённае «абмундзіраванне».

- У Бельгіі зараз плюс 21, - тлумачыць суразмоўца з прыкметным акцэнтам. - З дзяцінства прывык да цёплага надвор'я, таму стараюся не прастуджвацца.

Напагатове ў бельгійца і найлепшы, на яго думку, сродак ад восеньскіх прастуд - ірландская кава. Моцны духмяны напой не толькі выдатна бадзёрыць у золкія кастрычніцкія дні, але і служыць «мастком» паміж бельгійскімі і беларускімі звычкамі пенсіянера.

Пасля першых глыткоў з беласнежнага фарфоравага кубку спадар Жак пачынае аповед пра Беларусь. Упершыню мужчына пачуў пра нашу краіну ў дабрачыннай арганізацыі, у якой быў валанцёрам. Добрасардэчныя бельгійцы пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС стараліся аказаць пацярпелым любую пасільную дапамогу. Наведваючы краіну, між іншым, нашы аграгарадкі Ігаўка, Крупец, Карма, Жак разумеў: тут яму хочацца застацца назаўжды.

- Візу трэба было абнаўляць кожныя тры месяцы. Гэта стамляла, - успамінае суразмоўца. - Каталізатарам для пераезду стаў скон маці. Акрамя яе ў мяне ў Бельгіі засталася толькі дачка, але яна ўжо дарослая і самастойная. Са звальненнем таксама праблем не было - да таго часу я выйшаў на пенсію. Таму, спрадаўшы маёмасць, пераехаў сюды і аформіў від на жыхарства ў Беларусі.

Асвойвацца ў Ігаўцы, там два гады жыў Жак Гераертс, дапамагала сям'я Парукова. Вядома, на першым часе праз няведанне мовы і звычак беларусаў у замежнага пенсіянера ўзнікалі цяжкасці. Але жаданне прыстасавацца, а таксама талент паліглота (спадар Жак выдатна ведае фламандскую, ангельскую, нямецкую, французскую, галандскую мовы) сталі асновай яго прывыкання да мясцовых рэалій.

- Расейскую пачаў вучыць яшчэ ў Бельгіі, - прызнаецца Жак Гераертс. - Праўда, там асвоіў толькі алфавіт. Гутарковай мовай пачаў займацца па прыездзе ў Беларусь. Слухаў, запамінаў, стараўся паўтарыць. Так патроху і вывучыў. Чытаць таксама магу, а вось з пісьмом бяда. А наогул расейская мова складаная. Тут столькі формаў дзеясловаў! Пакуль прывык, часта ў зносінах з мясцовымі жыхарамі карыстаўся жэстамі.

А вось з чым у цяперашняга дабрушаніна праблем няма, дык гэта з асабістым жыццём. Мясцовую прыгажуню Наталлю ён сустрэў на танцах у бары, куды пайшоў з сябрам Ёханам. Той наведаўся ў наш райцэнтр, каб асабіста даведацца, як жывецца яго земляку за межамі радзімы.

- Наташа спадабалася адразу абодвум, - усміхаецца пенсіянер. - Але я, прыстрашыў сябру пальцам, сказаў: «Яна будзе маёй!» У гэтым годзе адзначаем дзесяцігоддзе шлюбу.

Апошні раз свой родны Вомерсам бельгіец Жак наведваў два гады таму. За час жыцця ў Беларусі, кажа, гэта родная вёсачка разраслася да памераў горада. Прагуляўся суразмоўца і міма былога месца працы: калісьці ён быў дырэктарам на заводзе электрапрыбораў (у нашай службовай іерархіі гэтая пасада адпавядае начальніку аддзела). Прафесійныя навыкі дапамаглі мужчыну і ва ўладкаванні новага дома. Уся электрыка - яго работа. Папраўка шматлікіх электрапрыбораў - таксама.

- А вось жонка - выдатны кулінар, - дзеліцца Жак Гераертс. - Выдатна гатуе мае любімыя пельмені, бліны, супы. Падабаецца мне і тушаная бульба. Стравы беларускай кухні смачныя, прывык да іх хутка. Толькі не стае добрай кавы, соусаў і нашага цукру.

Пенсіянер дэманструе пачак з парашком бэжавага колеру. «Пахне карамеллю», - адзначаем сам сабе.

На развітанне задаём спадару Жаку «фінальнае» пытанне: чым жа яго скарыла Беларусь?

- Я працаваў і жыў у розных краінах: Бельгіі, Францыі. І нідзе не адчуваў сябе так добра, як тут. Напэўна, у душы я трошкі беларус.