«Што нам усім працу знойдуць, ніхто не верыць»

Беспрацоўныя – пра патрабаванне Лукашэнкі.

Раней кіраўнік запатрабаваў знайсці працу ўсім, хто ў ёй мае патрэбу.

Рэпартаж з Баранавіцкага цэнтра занятасці апублікаваў intex-press.by.

«Жыву на заробак жонкі, а я ж мужчына»

У змрочным калідоры Баранавіцкага цэнтра занятасці раніцай 14 сакавіка паміж сабой нягучна гутарылі двое мужчын.

Адзін з іх скептычна дапытваецца ў суразмоўцы, дзе за такі кароткі час можна знайсці столькі працоўных месцаў.

– Можа, новыя рабочыя месцы створаць, – спрабуе далучыцца да дыялогу журналістка.

Аднак суразмоўцы рэзка абрываюць мае аптымістычныя прагнозы.

– Аб чым вы, дзяўчына, дзе іх ствараць? – парыруе мужчына. – Прадпрыемствы стаяць, людзей партыямі скарачаюць. Мяне наогул за месяц да пенсіі скарацілі, а я ў іх амаль усё жыццё адпрацаваў. З лістапада ўладкавацца нідзе не магу. Жыву вось цяпер на заробак жонкі, але я ж мужчына, я таксама хачу працаваць, – ад абурэння мужчына нават запнуўся.

«Нават унукам цукерак купіць не магу»

Жанчына, якая вырашыла падтрымаць размову, кажа з такой жа горыччу ў голасе.

– Мяне вось таксама за год да пенсіі звольнілі, я на комплексе «Усходні» працавала. Сказалі, маўляў, з абавязкамі не спраўляюся. Глупства, заўсёды я сваю працу добра рабіла. А што мне цяпер рабіць? Два месяцы нікуды ўладкавацца не магу. У мяне пяць дзяцей, у іх ва ўсіх ужо сям'і, усе працуюць і ў маёй дапамозе не маюць патрэбу. Але што ж я за бабуля такая, што сваім унукам нават цукерак не магу купіць, не кажучы ўжо пра падарункі на дзень нараджэння, – шчыра перажывае Ларыса. – Мне, наадварот, яшчэ ў іх дапамогі прасіць даводзіцца, калі грошай на лекі ці на прадукты не стае. Абяцаюць усіх працаўладкаваць, а як? Мяне ніхто не бярэ, нават прыбіральшчыцай у краму ці на завод, хоць я амаль увесь горад за гэтыя два месяцы абышла.

«Добра, што хоць у мамы грошай не трэба прасіць»

Двое маладых мужчын таксама некалькі месяцаў не могуць знайсці працу. Абодва нядаўна вызваліліся з месцаў пазбаўлення волі і пакуль хлопцам даводзіцца перабівацца неафіцыйнымі заробкамі.

– З такім, як у мяне, мінулым заўсёды знайсці працу складана было, а цяпер тым больш, – разважае Віктар. – Мае выпадковыя заробкі шмат даходу не прыносяць, на жыццё ледзь стае. Жывем з мамай удваіх, добра, што хоць у яе грошай не даводзіцца прасіць, наогул сорамна было б. А вось сыну дапамагаць не заўсёды атрымліваецца, а яму ўжо 17 гадоў, хутка паступленне, грошай шмат трэба будзе.

«Я ж не бандыт, дайце мне працу ─ усё заплачу»

Юрый, які таксама не можа ўладкавацца на працу праз сваё мінулае, з абурэннем наракае, што нібы ў замкнёнае кола трапіў. На працу не бяруць праз судзімасць, а судзімасць праз тое, што страціў працу і не змог плаціць аліменты.

– Што я бандыт хіба які? Дайце мне працу, я ўсё буду плаціць. Наогул, як хочуць здзекуюцца над намі. Прэзідэнт набраў крэдытаў, а цяпер грошай няма, вось і дзяруць з людзей тры шкуры. Наогул часам жыць не хочацца. А хтосьці і далей сваімі абяцаннямі народ корміць, на заробкі 500-даляравыя не скупіцца. Вось куды яны столькі людзей могуць уладкаваць? Колькі ўжо сюды хаджу, адны і тыя ж твары, нічога не мяняецца, як хадзілі, так і ходзяць.