17 кастрычнiка 2019, Чацвер, 22:13
Мы ў адной лодцы
Рубрыкі

Ганна Шапуцька: Улада працягвае зьдзекавацца з забітых у 1930-я

2
Ганна Шапуцька: Улада працягвае зьдзекавацца з забітых у 1930-я
Ганна Шапуцька ў Курапатах Фото: «Радыё Свабода»

Актывiстка абураная плянам пабудовы пад Курапатамі нацыянальнага выставачнага цэнтру

Каардынатарка грамадзкай ініцыятывы «За ўратаваньне мэмарыялу Курапаты» Ганна Шапуцька абураная плянам пабудовы пад Курапатамі нацыянальнага выставачнага цэнтру, паведамляе «Радыё Свабода» .

«Пра такія пляны я і раней чула, але верылася, што да гэтага ня дойдзе, што хопіць розуму і сумленьня не чыніць новых правакацый. Відаць, не хапіла. З пункту гледжаньня захаваньня памяці аб ахвярах рэпрэсій пабудова побач з такім месцам выставачнага цэнтру — гэта катастрофа. Адно з другім ніяк не супадае, яны ня могуць суседнічаць.

Праз поле праходзіць „Дарога сьмерці“, якая фактычна ёсьць мяжой ахоўнай зоны, дзе будаваць нічога нельга. Але і за ёй — зона рэгуляванай забудовы. Гэта значыць толькі такой, якая не замінае Курапатам, не прыніжае іх значэньня. Дык калі дзяржава ўсё ж вырашыла, што Курапаты — гэта гістарычны аб’ект памяці, калі пачала хоць неяк імі апекавацца, дык навошта зноў прыніжаць?

У мяне ўражаньне, што Курапатамі там, ва ўладзе, дагэтуль грэбуюць, ня ведаюць, як ад іх пазбавіцца, і таму вырашылі закрыць гэтыя крыжы нейкімі пампэзнымі пабудовамі, выставамі».

Ганна Шапуцька мяркуе, што разьмяшчэньне выставачнага цэнтру на полі побач з Курапатамі на шкоду і гэтаму аб’екту.

«Абсалютнае глупства разьмяшчаць там і гэты цэнтар, калі ўлічыць ягоныя інтарэсы. Бо што такое выставачны цэнтар? Гэта сьвята, урачыстасьці, шум, імпрэзы, гонар дасягненьнямі. Так, гэта таксама патрэбна і сапраўды можна знайсьці, чым нам ганарыцца. Але дзе? Калі побач, за плотам — месца смутку, цішыні, малітвы, роздумаў, дык як гэта сумяшчальна, у якой галаве гэта магло добра спалучыцца, ня маю ўяўленьня.

Разумны архітэктар, аўтар будынка, думае ня толькі пра тое, якім будзе аб’ект, але і пра тое, як ён упішацца ў навакольле. Пра гэта думае і забудоўнік, а тут мы бачым, што проста чыноўнікі бяруць пад казырок і ўхваляюць любыя самыя бязглуздыя прапановы кіраўніцтва. У выніку людзі, наведнікі гэтага будучага выставачнага цэнтру, акажуцца ў закладніках: іх паклікалі на радаснае сьвята, а побач месца, дзе трэба захоўваць цішыню, смуткаваць. Які інвэстар укладзе грошы ў такі аб’ект, мне незразумела».

На думку Ганны Шапуцькі, ідэя забудаваць поле ля Курапатаў стане чарговай мінай і для беларускага грамадзтва.

«Гэта зноў крок да расколу беларусаў. Як было з „бульбаш-холам“ на адным баку Курапатаў, так цяпер паўтараецца з выставачным цэнтрам на другім баку. Прычым вельмі падобна на чарговую правакацыю, на закід, каб зноў узьнікла супрацьстаяньне паміж аднымі беларусамі і другімі. Спачатку праз „кабак“, потым праз крыжалом, цяпер новы закід, каб узьняліся пратэсты. Уражаньне, што гэта знарок рабіцца цяпер, перад выбарамі. І самае сумнае, што ніхто ня думае, што там ляжаць людзі, пра ахвяр ня думае. Дзяржава проста зьдзекуецца з гэтых ахвяраў. У 30-я гады забілі, імёны ўтаілі, праўду схавалі і дагэтуль працягваюць зьдзекавацца».