17 чэрвеня 2019, панядзелак, 0:55
Мы ў адной лодцы
Рубрыкі
Каментары 4
+6 +
сож, 23:01, 24.05

Была ў 1972 г. на выставе Надзі Леже. Тады Менск "гудзеў" ад прыезду мастачкі - беларускі з Парыжу.
Не памятаю самі образы, але той глыток сьвежага, жывога паветра з-за жалезнай завесы адчуваўся мной тады амаль матэряльна...

Адказаць
0 +
ы, 0:40, 25.05

не люблю камуняк. народу канцлагер - сама ў Парыж.

Адказаць
0 +
Alex, 6:00, 25.05

ленин там везде ... кто паветра глытау а кто ленинкий помет ел. Сегодня проезжал по трассе 40 в монреале (квебек) а там под мостом серп и молот и цифра 1917 ... болончиком. Молодеж квебекская развлекается идеями револиции но не понимают что за 1917 шел 1937. Надя, меня от вас тошнит.

Адказаць
0 +
сож, 16:05, 25.05

Вы, пэўна, малады - ALEX,
Тая выстава была глытком... сьвежага паветра з-за жалезнай завесы, якую тут наладзілі КАМУНЯКІ...
На той час, я 22-годняя дзяўчына ня ўнікала ў дробязі чужога, заморскага жыцьця мастачкі..
Я проста была на выставе... якую прывез'лі з Парыжу, ані з Масквы, якая, як нам убівалі ў галовы прадстаўлялася - "центром вселенной", за якой - нічога... не існавала...

Адказаць
 
Напісаць каментар
E-mail не будзе апублікаваны