1 красавiка 2020, Серада, 23:59
Народны карантын
Рубрыкі

Калгасныя дэзінфектары

81
Калгасныя дэзінфектары
ІРЫНА ХАЛІП

Толькі не верце чыноўніцкім лічбам і парадам.

Заходжу ўчора ўвечары на сайт Міністэрства аховы здароўя. Бачу на галоўнай старонцы раздзел «Сітуацыя з COVID-19 у Беларусі». Адкрываю - а там вісіць прэс-рэліз ад 3 сакавіка. І інфармацыя пра тры выпадкі заражэння каранавірусам на тэрыторыі краіны.

На дварэ было 12 сакавіка. У краіне афіцыйна пацверджаны 21 выпадак захворвання, прычым дзевяць з іх - за дзень. Гэта значыць колькасць інфікаваных за дзень узрасла амаль удвая, затое на сайце Міністэрства аховы здароўя па-ранейшаму боўтаецца прэс-рэліз ад 3 сакавіка. Суседнія Польшча, Украіна, Літва ўвялі карантын, а Міністэрства аховы здароўя ўсё яшчэ называе небяспечнымі для наведванняў толькі чатыры краіны - Кітай, Іран, Паўднёвую Карэю ды Італію. У Францыі касуюць мясцовыя выбары, у Гішпаніі - мясцовы футбольны чэмпіянат, у Канадзе - чэмпіянат свету ў фігурным катанні, Еўропа сур'ёзна абмяркоўвае перанос Еўра-2020, а ў нас у мінулую нядзелю - жаночы забег Beauty Run з удзелам пяці тысяч чалавек. У суседніх краінах закрываюць універсітэты, школы і дзіцячыя садкі, а ў нас чыноўнікі кажуць, што няма ў гэтым патрэбы, бо дзеці ад караанавіруса пакуль не паміралі.

Вы толькі не падумайце, што на сайт Міністэрства аховы здароўя я адправілася ў пошуках інфармацыі. Не, вядома, - выключна праз арніталагічную цікавасць. Хацелася паназіраць за дзейнасцю птушачак божых, якія не ведаюць ні клопату, ні працы. Цікавасць была задаволеная цалкам: нічога нечаканага. Зрэшты, нават калі б Міністэрства аховы здароўя аператыўна, кожную гадзіну абнаўляў інфармацыю, як гэта робяць аналагічныя ўстановы ў Еўропе, - усё адно іх лічбам ніхто не паверыць. Проста таму, што мы ведаем: чыноўнікі ўсіх масцяў хлусяць нам заўсёды і пра ўсё. Пра беларускі росквіт, пра заробкі «папіцот», пра змовы з мэтай захопу ўлады, пра сціплае працоўнае жыццё насельнікаў Драздоў, пра бязмежны давер народу, пра 86 адсоткаў прыхільнікаў за правадыра. Чвэрць стагоддзя хлусні - і яны хочуць, каб мы паверылі, быццам у Беларусі толькі 21 выпадак заражэння каранавірусам? Не, не паверым. Хлусяць, як заўсёды. Проста таму, што па-іншаму ўжо не ўмеюць. Гэта іх фізіялагічная патрэба. На іх фоне нават народнае агенцтва «адна баба сказала» - і тое выглядае аўтарытэтнай крыніцай, годнай даверу.

А акрамя паталагічнай схільнасці да хлусні, ім уласцівая прагнасць Робіна Бобіна Барабека. Калі скасаваць масавыя мерапрыемствы, увесці каранцін, як у суседзяў, гэта ж колькі грошай у бюджэт не паступіць! Так, сапраўды, у гэтай сітуацыі бізнэс «прасядае», а разам з ім і паступленні ў скарбніцу. Але ў іншых краінах дзяржава адкрывае скарбонкі і выдае рэзервы, бо больш важна захаваць чалавечае здароўе: здаровыя грамадзяне пасля каранціну працягнуць працаваць, а на лячэнне сотняў і тысяч хворых сыдзе значна больш дзяржаўных грошай. Але гэта не наш выпадак. Як гэта - не ўрваць цяпер, калі невядома, што будзе заўтра. А раптам пасля эпідэміі пачнецца рэвалюцыя? Не ўжо, няхай працуюць, плацяць падаткі і ПДВ, носяць хабары, а ў выходныя яшчэ і бегаюць. Так спакайней. А паміраюць усё роўна ў асноўным паджылыя людзі - вось і выдатна. Пенсіянеры даўно ўжо разабраліся, што да чаго, сышлі ў пакуль яшчэ схаванае якабінства і перасталі быць патрэбнымі дзяржаве ў якасці патэнцыйных тых, хто галасуе і падтрымлівае. У печ. А галоўнае - вялікая эканомія на пенсіях выйдзе.

Ну добра, са скнарліва-прагавітымі разабраліся. Але школьнікі, студэнты і малечы, з іх пункту гледжання, цалкам бескарысныя істоты, яны грошай не прыносяць. Чаму б хоць бы іх не адправіць на каранцін - цяпер, калі ў свеце афіцыйна абвешчаная пандэмія? А тут усё вельмі проста. Яны страшна баяцца выпусціць дзяцей і падлеткаў з-пад кантролю. Вось будуць школьнікі на некалькі тыдняў дома, без палітінфармацый, лінеек і ячэек БРСМ - хто ведае, што яны будуць рабіць па-за татальным кантролем? А раптам Хартыю чытаць? А раптам падпольныя арганізацыі ў Інтэрнэце ствараць? А калі, яшчэ горш, думаць і аналізаваць сядуць? Гэта страшней за пандэмію будзе. Так што няма чаго, вачэй з іх не спускаць!

Хлусня, прагнасць і татальны кантроль - вось тое, што не дазваляе рэжыму адэкватна ацаніць сітуацыю і зрабіць хоць бы паўкрока для захавання жыцця і здароўя беларусаў. Гэта той ахоўны экран, якім улада намёртва адгарадзілася ад людзей, каб сытна жэрці і бессаромна красці нават на фоне пандэміі. Ва ўсім свеце каранцін - гэта разумнае ўзаемадзеянне дзяржавы і грамадзян: вы, грамадзяне, пасядзіце дома і не перашкаджайце нам, калі ласка, змагацца з небяспечным вірусам, не стварайце нам усім дадатковых праблем, не блытайцеся пад нагамі. Але гэта там, дзе дзяржава і грамадзяне жывуць у адной і той жа краіне. У нас жа грамадзянін павінен працаваць да труны нават у смяротна небяспечных умовах і быць пад пастаянным ідэалагічным кантролем. Інакш уладзе не пратрымацца і дня.

Дарэчы, многія пакаленні ў школе вучылі, што Пушкін пісаў свае «Аповесці Белкіна» і «Маленькія трагедыі» ў Болдзіне, бо там панурая пара, вачэй зачараванне і бясконцае натхненне. Напраўду паэт затрымаўся ў Болдзіне праз халерны каранцін у Маскве. Ён проста не мог туды вярнуцца тры месяцы. Вось і пісаў у глухмені, бо больш не было чым заняцца. Затое пражыў яшчэ сем гадоў - да самай дантэсавай кулі. Так што каранцін - добра не толькі для барацьбы з пандэміяй, але і для творчасці. Хто ведае, колькі літаратурных шэдэўраў мы атрымаем пасля таго, як каранавірус будзе пераможаны? Спадзяюся, нямала.

Толькі не верце чыноўніцкім лічбам і парадам. Як заўсёды, ратавацца будзем самі. Абменьвацца інфармацыяй, купляць прадукты не толькі сабе, але і суседзям, надаваць блізкім час, якога заўсёды крытычна не стае. І хай скасаванне рэйса або канцэрта стане самай вялікай непрыемнасцю для нас. Здаецца, гэта ўжо тост. А што, у каранціне можам сабе дазволіць.

Ірына Халіп, спецыяльна для Charter97.org