3 чэрвеня 2020, Серада, 19:46
Сім сім, Хартыя 97!
Рубрыкі

Аляксандр Няўзораў: СССР не ўдзельнічаў у тым, што канчаткова вызначыла лёс вайны

75
Аляксандр Няўзораў: СССР не ўдзельнічаў у тым, што канчаткова вызначыла лёс вайны
АЛЯКСАНДР НЯЎЗОРАЎ

Адказ расейцам, якія хочуць «прыватызаваць» перамогу.

– Пакрыўдзіліся расейцы жудасна на Амерыку і асабіста Трампа за тое, што ў ліку ўдзельнікаў і пераможцаў Другой сусветнай вайны Трамп не назваў Савецкі Саюз, – зазначае на «Эху Москвы» вядомы расейскіх публіцыст Аляксандр Няўзораў. – Ні фіга сабе, яны ж яшчэ і пакрыўдзіліся. Яны ж называюць гэта скажэннем гісторыі, свінствам і злачынствам. Прытым, што гэта абсалютна сіметрычны адказ Штатаў.

Таму што Расея даўно і намёртва выключыла ЗША не толькі з ліку пераможцаў, не толькі з ліку ўдзельнікаў. Яна выключыла ўсе краіны антыгітлераўскай кааліцыі і стварыла сваю паталагічную міфалогію, дзе акрамя СССР няма ўвогуле ніякіх удзельнікаў і пераможцаў.

Патрыятычная прапаганда цалкам, без рэшты прыватызавала гэтую перамогу. Яна ніколі не згадвае ні Англію, ні Канаду, ні Амерыку ні на якім узроўні, ні на побытавым, ні на афіцыйным. Пры гэтым Міністэрства ЗША не лямантуе, як самка бабуіна, у якой скралі банан і памаду, так, як лямантуе прадстаўнік МЗС Расейскай Федэрацыі. І Амерыка скандалаў праз тое, што рэгулярна яе забываюцца згадаць у якасці хоць бы ўдзельніцы вайны, істэрык не ладзіць.

Але, увогуле, трэба сказаць, што гэта быў вельмі магутны цягам доўгага часу, пакуль не адбылася гэтая сітуацыя, расейскі самагіпноз, самадавядзенне сябе да поўнай раз’юшанасці за кошт прыпісвання сабе ўсёй перамогі ў Другой сусветнай вайне. І самі ва ўсё гэта расейцы фанатычна паверылі. Забыліся ўсё, я ўжо не кажу пра ленд-ліз. Гэтыя словы забароненыя, як ты ведаеш.

Плюс ёсць яшчэ акрамя гэтага нейкая фармальная рацыя амерыканцаў, калі яны гэта заяўляюць, таму што СССР, сапраўды, не ўдзельнічаў у тым, што канчаткова вызначыла лёс вайны – не ўдзельнічаў у манхэтэнскім праекце.

Вось сцяг над Берлінам – гэта выдатна. Некалькім пакаленням убіта, што сцяг і ёсць галоўны і вызначальны момант, які ставіць кропку ў вайне, што гэта нешта накшталт фінальнага свістка ў футболе, пасля якога хоцькі-няхоцькі ўсе разыходзяцца, а стадыён зачыняюць.

Вось з сцягам, я вам скажу, гэта, вядома, абсалютна прапагандысцкая лухта, прытым што сцяг – гэта адзін з самых трывалых стэрэатыпаў расейскага мыслення, што ён нешта значыць. Любая ўстаноўка сцяга ёсць франтавы тэатр, які ўвогуле нічога не азначае.

Сімвал сімвалам, але войны вельмі хутка мяняюць адзін сцяг на іншы. Вось мы, кажучы пра хвацкую ўстаноўку сцяга, чамусьці не ўспамінаем таго цудоўнага французскага лейтэнанта з Маладой гвардыі, які ўздымаў над Крамлём напалеонаўскі сцяг у 812-м годзе. Такія ж сцягі паднялі і на вежах, і на званіцах.

Вось калі б тады была фота- і кінахроніка, гэтага французскага героя падхапілі б і растыражавалі, даўшы яшчэ прапагандысцкага жару ў духу СССР, то ніхто б і не ўспамінаў, што быў нейкі пажар Масквы, адступленне Банапарта, а Масква засталася б увогуле французскім горадам.

Літва дакладна гэтак сама скінула пераможны сцяг СССР з тэлевежы, а цяпер праз Інтэрпол ловіць тых, хто яго ўсталёўваў і навязваў ім пажыццёвыя тэрміны.

Сцягі як усталёўваюцца, так і скідаюцца. Яны самі сабой нічога не азначаюць. Невядома, як падзеі маглі б развівацца, дарэчы кажучы, далей. Сцяг над горадам – гэта не кропка, гэта шматкроп'е.

А вось Амерыка і Англія, яны рэальна стварылі тую зброю, якая паклала вайне канец, не пакідаючы ні гітлераўцам, ні японцам ні адзінага шанцу на аднаўленне, на партызанскую вайну, на супраціў, на любыя баявыя дзеянні. Яны вынайшлі звышзброю, і толькі атамная бомба паставіла не шматкроп'е тэатральнае, а сапраўдную кропку. І вайну закончылі ўсё ж такі не салдаты, ні амерыканскія, ні ангельскія, ні савецкія, ні канадскія, а, прабачце, Опэнгаймер. У Лос-Аламосе, 16 ліпеня, убачыўшы першы доследны, эксперыментальны выбух, Опэнгаймер сказаў: «Усё, вайна скончаная».

І вось гэта сапраўды істотна, гэта сапраўды памежна важна. Таму што асноўны аргумент, які прыводзіць расейскі бок – гэта велізарная страта. Але вайна – гэта не аўкцыён, дзе таму, хто заплаціў больш за ўсіх, належыць усё. Якраз гэта сведчанне толькі выключнай няздатнасці кіраўніцтва і камандавання.