18 чэрвеня 2021, Пятніца, 11:33
Сім сім, Хартыя 97!
Рубрыкі

Чалавек з бункера, які спяшаецца на Плошчу

14
Чалавек з бункера, які спяшаецца на Плошчу
Уладзімір Халіп

Цудоўная вымалёўваецца карцінка.

Здарылася нешта дзівоснае. Уночы дзявятага траўня калона пазадарожнікаў, пра ўварванне якіх так своечасова папярэдзіў краіну пільны прыдворны прафесар, раптам смела змяніла курс. І гэта ў той момант, калі баевікам ужо бачыліся на далёкім гарызонце Дразды, якія спакойна спалі. Злосныя пераможцы ўсім вядомага Муамара павярнулі калону назад. І палявымі дарогамі, раскідваючы па кустах нікому не патрэбныя буйнакаліберныя кулямёты, рушылі кудысьці ў бок Міжземнага мора. Ходзяць чуткі, быццам качэўнікі ўжо бачылі іх у глыбіні лібійскіх пустыняў. Дык што ж гэтак раптам вызначыла зыход гэтай бітвы, якая не адбылася?

А зрэшты, тут ніякіх цудаў. І тагасветныя сілы ў гэтай змове ўдзелу не бралі. Танкавыя войскі наогул заставаліся ў месцах сталай дыслакацыі. Бравыя дэсантнікі бесклапотна спалі ў казармах. І нават усюдыісны ГУБАЗіК насустрач злоснай ардзе з дубінкамі не высунуўся. Не было патрэбы. Усё вызначылася імгненна. Адным росчыркам пяра.

Той, на каго было амаль абвешчанае татальнае паляванне, падпісаў дэкрэт. Просты, але лёсавызначальны. «Аб абароне суверэнітэту і канстытуцыйнага ладу». Дакумент «непрычэсаны», мітуслівы, але, мяркуючы з назвы, непаўторны. Калі на чарговай запраўцы перакладчык сваім маджахедам зачытаў з нейкага сайта толькі першыя радкі гэтага эпахальнага дакумента, тыя проста зніякавелі. Баявы дух імгненна вычарпаўся. Усчалася ўсеагульная роспач. І пакутліва захацелася дадому. Таму што дэкрэт паказваў выразна: у выпадку раптоўнай гібелі таго, за кім яны так неабдумана ганяліся, уся ўлада пераходзіць да Савета Бяспекі. А хто такі гэты Савет, дзе і як яго шукаць, яны толкам не ведалі. З усялякімі дакументамі тут наогул нічога не зразумець. Гэта нават значна горш, чым у родных пустынях. Там у суцэльнай цемры ўсё ж такі ёсць вогненныя зоркі над галавой для арыенціру. А тут – шукай ветру ў полі.

І вось ужо ў поўнай амуніцыі, з падпісаным дэкрэтам у аператыўным тыле, ён выйшаў на старанна ачэпленую плошчу Перамогі. І перапалохаў тых, хто сабраўся з кашмарнай навіной. Высвятляецца, ёсць у гэтым свеце нейкія сілы, якія толькі і думаюць, як бы адзець моладзь ва ўсе карычневае. І толькі ён апошняя надзея усяго прагрэсіўнага чалавецтва - нікому нічога ніколі не дазволіць. А яшчэ з палымянай прамовы стала вядома, што не пра сябе ён думае пастаянна ўсе гэтыя доўгія месяцы пасля катастрафічных выбараў, а часцей за ўсё пра тое, як бы ўсім мамам і татам гарантаваць бяспечны выхад на двор з дзіцячым вазком. Гаворка атрымалася эмацыйная і ў чымсьці нават натхнёная. Незразумелым застаўся толькі адзін момант: ці падзяляюць гэты аграрны сентыменталізм АМАП і ГУБАЗіК. І чаму на такія шпацыры не могуць разлічваць малалетнія дзеці Паліны Шарэнды, Вольгі Залатар і іншых бацькоў, якіх карнікі новага прызыву раскідалі па турмах, калоніях або бесцырымонна выціснулі з краіны.

Ёсць пытанні, на якія адказваць не прынята. Таму што перпендыкуляр. І крайняя абмежаванасць манеўру. Абступілі, падлы, з усіх бакоў. А тут яшчэ нейкая моладзь мроіцца – уся ў карычневым. І хто сказаў, што злыя маджахеды больш не вернуцца? А можа быць, гэтая пярэстая банда на пазадарожніках нікуды і не з’ехала, а проста падключылася часова да кантрабанды цыгарэт? Вось нават цяпер, калі строга ахоўваны картэж вырушыў да гэтай плошчы, немагчыма было не заўважыць відавочнае. Разнастайныя юрысты і філолагі, нягледзячы на прынятыя жорсткія меры, усё яшчэ стаяць уздоўж галоўнай трасы з гранатамётамі «Муха». Відавочна на тое, пільнуюць кагосьці. Так што прастора для манэўру застаецца нікчэмна малая - усяго нічога. Ад бункера да склепа.

А таму - толькі дэкрэт. Рашучы і бескампрамісны. Як той, дармаедскі. Абураліся. Пратэставалі. Але праціснуць усё ж удалося. Дык што перашкодзіць рэалізаваць і гэты? Нездарма ж была прыдуманая нейкая змова, быццам бы штукарская і цалкам дурная. Але хаўруснікі ахвотна падхапілі агульную ідэю. А мясцовыя пінкертоны з лубянскімі калегамі разыгралі скаромную пантаміму злоснага захопу змоўшчыкаў. І нават гаспадар Крамля не толькі не адхрысціўся ад гэтага фарсу, але і ўздыхнуў скрушна перад тэлекамерай: на каго надумаліся паквапіцца!

Задума была дурная, але з улікам новага дэкрэта вельмі перспектыўная. Амаль закінутая праблема інтэграцыі выходзіла на новы ўзровень. Сустрэчы і доўгія пасядушкі за зачыненымі дзвярыма працягваюцца зацята. Што яны там абмяркоўваюць, застаецца таямніцай. Якую ж праблему можна так настойліва мусоліць з нелегітымным і, як кажуць цяпер, таксічным? Ды ўсё тую ж - праблему капітуляцыі пад выглядам інтэграцыі.

З выстаўленнем да межаў Украіны расейскіх войскаў задума не атрымалася. Дык што ж, выцерціся і чакаць папрокаў імперскіх патрыётаў? А тут пад бокам сядзіць запалоханы суцэльнымі няўдачамі хаўруснік. І слёзна просіць дапамогі. Як не падыграць яго вядомым фобіям? І чаму не ўзяць рэванш за крах на ўкраінскім на

кірунку, калі збанкрутаваны партнёр цалкам гатовы. Грошай няма, абыдзецца. А вось з надзейным сховішчам ад дакучлівых ворагаў дапамагчы заўсёды гатовыя. У Расеі такія ёсць месцы - ні адзін філолаг не дастане! Там з вудай і сакам для лоўлі матылькоў можна дажыць спакойна да глыбокай старасці.

А таму цудоўная вымалёўваецца карцінка. Без усялякіх там зялёных чалавечкаў. На верасень запланаваны грандыёзныя супольныя вучэнні «Захад-2021». На цалкам законных быццам бы падставах у краіну ўваходзяць расейскія войскі, але вяртацца на зімовыя кватэры не спяшаюцца. А дзе войскі, там паступова і агульная валюта, і законы, і тыя самыя наднацыянальныя органы, пра якія так марылі крамлёўскія хаўруснікі, у снежні 2019 выстаўляючы ўсім вядомы ультыматум. Нездарма ж яны так старанна вытрасаюць са свайго партнёра гэты фантастычны дэкрэт.

І ці не той гэта шлях «выхаду з крызісу», пра які так ўпарта сцвярджаюць і цяпер абодва бакі? Цалкам магчыма, яны ўсё за ўсіх ужо вызначылі. А што яшчэ, калі абодва бакі знаходзяць кампраміс? Толькі вось прыкрасць, забыліся ў мітусні, што ёсць яшчэ і трэці бок. І нават у дзейнай канстытуцыі запісана: «Адзінай крыніцай дзяржаўнай улады і носьбітам суверэнітэту ў Рэспубліцы Беларусь з'яўляецца народ».

Ён не сказаў яшчэ свайго слова? Ці ўжо даўно сказаў, але хтосьці не пачуў. Тады, у гарачым жніўні. І паўтараў неаднаразова - усяму свету было чуваць. Тым горш для тых, хто зрабіў выгляд глухаватасці. Народ заўсёды кажа выразна. А таму бел-чырвона-белы сцяг ужо даўно лунае над краінай.

І з кожным днём - усё вышэй.

Уладзімір Халіп, спецыяльна для Charter97.org

Спампоўвайце і ўсталёўвайце мэсэнджар Telegram на свой смартфон або кампутар, падпісвайцеся (кнопка «Далучыцца») на канал «Хартыя-97».