Не стала бязумнага цара

Кінаабсурд пад назвай «ПМЭФ».

Сучаснасць прадастаўляе нашай увазе такое вялікае мноства карцін, што ніводнае кінапалатно больш не параўнаецца з сюжэтамі быцця. Давайце ўявім мульцік услед «лёсавызначальным» падзеям. Як кажуць, малюем разам…

Выявім пачварны канцэнтрат. Нейкі бязумны царок з маніяй велічы збірае гасцей, каб паказаць імперскую удаль ды ўсялякую шырыню — з вобласці роднай прыдуркаватасці. Гэты пацыент на гэты момант не ў стане звязна вымавіць нават спалучэнне з трох літар — не, не тыя, што на плоце пішуць, а тыя, што «ура»: так сама прырода супрацьдзейнічае праслаўленню zладзейства.

Госці, шчыра адзначым, як кажуць, «пад стать» гаспадару. Большасць з колішніх не завітала, бо цар паказаў сябе канчатковым Ірадам і ўсялякай нежыццю, а прыбылі якраз падобныя да яго: кагосьці трэба было адмыць, камусьці барадзішча прычасаць, папярэдне вычасаўшы, камусьці своечасова прапанаваць таблеткі ад вар’яцтва... Мда, паглыбляцца не будзем, адным словам, прыляцела ў ступах, пераважна, «скрэпа» на «скрэпе», іржавою ад крыві «скрэпай» паганяючы.

З’ехаліся упыры, кандыдаты ў упыры і zалежныя, аднак калектыўны партрэт усё роўна атрымліваецца на фоне дыму над тронам-чэмаданчыкам, бо побач з месцам сходу падзельнікаў хтосьці пакурыў — вось і запалала... Аднак увагу адцягнулі расчудоўнымі вынаходствамі, напрыклад, робатамі, што раптоўна паміраюць. Маглі ж і не паказваць, прыдуркі, бо не даделалі, то-бок рызыкавалі. Але прадэманстравалі, бо «удаль». Што натуральна, звяркі палеглі напаказ, але радасці ж было — як на зусім дурную галаву. І так ва ўсім, бо калектыўная галава і была дурная.

А як справа да ідэалогіі дайшла, дык фантазія выявілася — канчатковая ды непралазная. То гаспадарам ядзерная вайна мроіцца як варыянт найлепшы, вынік найрадасны; то ім мроіцца світанак з эканамічным прагрэсам (Госпадзі, прабач); то перспектывы ўяўляюцца цудоўныя, як тыя робаты, што падалі перад гасцямі дарагімі... Адным словам, чудасілі — і не каяліся, бо ўжо няма чым каяцца: ім — баль падчас чумы, імі ж і ўчыненай, — самае тое, родная стыхія. Рашысцкая імперыя жыве смерцю і раzносіць пагібель па белым свеце.

Галоўны ж упыр у выніку звярнуўся да чэлядзі СВАёй, злачыннай і ўзброенай, праз адлегласці, быццам той чэлядзі ад тых падступных слоў лягчэй стане паміраць у акопах агрэсіўнай вайны, Расіяй распачатай. Так і сказаў цар-негадзяй, маўляў, «працуйце, браты», — чым і прадэманстраваў поўную неаперабельнасць розуму, бо душу там аперыраваць апрыёры немагчыма — яе няма.

У цэлым жа гэтае кіно трэба напоўніць пошласцю кіча, хвастоўствам і пякельнымі падземнымі гукамі, ды і асвятленне пусціць знізу — агністае, з дымамі, як над тым горадам, куды упыр усіх склікаў…

А нам з такім вось кіно лепей бы задумацца, каб у найбліжэйшай будучыні не стала бязумнага цара і агрэсіўнага царства. Для гэтага варта ўсямерна дапамагаць ахвяры нападу — Украіне, ніяк і ніколі не забываць пра дапамогу, а рашысцкую сістэму таксама ніяк і ніколі не пакідаць без увагі, паражаць яе ўсямерна, асабліва імперскі дух, каб ён больш не распаўсюджваўся і свет сабою не zадушыў.

Фільму — канец, z-агрэсару — ганьба і гібель.

А Украіне — слава!

Аляксандр Адельфінскі, kasparovru.com

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com