Як віцяблянка за паўгода скінула 29 кг

Вы скажаце «малайчына», але яшчэ не ведаеце, наколькі маеце рацыю.

Сем гадоў таму віцяблянка Святлана Бялова трапіла ў аварыю, якая пакінула яе без нагі. Жаль да сабе жанчына стала «заядаць», паправілася да 100 кг і ледзь было не прамяняла пратэз на інвалідны вазок. Усе змяніў падарунак - абанемент у спартзалу. За паўгода 39-гадовая віцяблянка скінула 29 кг, пазбавілася ад дыхавіцы і нават увасобіла ў жыццё смелую мару - асвойвае фаер-шоў, піша tut.by.

«Больш нічога не памятаю»

Пра тое, што адбылося з ёй сем гадоў таму, Святлана кажа мала:

- У Маскве злавіла таксі, села побач з кіроўцам. Больш нічога не памятаю. Прыйшла ў сябе праз два тыдні ў бальніцы.

Гэта потым ёй патлумачылі, што здарылася аварыя. Удар прыйшоўся па пярэдняму пасажырскаму крэслу.

- Калі я прыйшла да памяці ў маскоўскай бальніцы, лекары сказалі: цэлая у цябе толькі левая рука. А нагу трэба адрэзаць.

Калі медыкі дазволілі, Святлану павезлі ў Беларусь. Першы год, успамінае яна, «увесь праляжала». Апошнюю аперацыю зрабілі ў 2016 годзе.

- Іх было дзве на правай руцэ, адна на адрэзанай назе, плюс мянялі каленны сустаў, - мяркуе яна. - З ампутацыяй пяць аперацый.

Кіроўца таксі ў той аварыі застаўся жывы. Прынамсі так у Маскве сказалі Святлане. Але як далей склаўся яго лёс, беларуска не ведае. Многія знаёмыя раілі ехаць у Расею, разбірацца, дамагацца нейкай праўды.

- Было не да гэтага, - проста тлумачыць Святлана. - Тады я наважыла, што больш патрачу на дарогу, чым атрымаю кампенсацыі. Я ж хадзіць не магла.

З першай групай інваліднасці жанчыне выдалі вазок. Потым з'явіўся пратэз.

- Першы час на вуліцу я выходзіла толькі з сацработнікам. Тут да крамы даслоўна пару хвілін - а для мяне гэта былі паўгадзіны. Але паціху, паціху, і за паўтара года навучылася больш-менш хадзіць.

«Не выходзіш з спартзалы, а ляціш»

Да аварыі Святлана 12 гадоў прапрацавала цырульніцай. Любімую справу давялося пакінуць. Віцяблянка спрабавала новыя прафесіі: хадзіла на курсы па манікюры, візаж - не складалася.

- Калі чалавек сядзіць і нічога не робіць, і думкі дурныя ў галаву лезуць, і ўсё, што хочаш, - прызнаецца яна. - Мне было вельмі цяжка.

Святлану падтрымлівалі і мама, і дачка. Але круг зносін моцна павузіўся. Сёй-той з «сяброў» пазбягаў, пераставаў адказваць на званкі. Знаёмыя радзей прасіліся ў госці, а самай Святлане выходзіць з кватэры станавілася ўсё больш складана.

- Я пачала шкадаваць сябе. Задавальненне знайшла ў ежы: можна сказаць, «заядаць» свой стан. З 80 кг паправілася да 100. Была вельмі поўная. Перасела ў інвалідны вазок. Ленавалася хадзіць, таму што мучыла дыхавіца. Але потым пазнаёмілася з мужчынам. Ён сказаў: «Ідзі ў спартзалу, куплю табе абанемент. Ты будзеш адчуваць сябе лепш».

Той абанемент у «Фізрук GYM» для Святланы стаў і выклікам, і матывацыяй: як так, ёй зрабілі падарунак, а яна не пакажа вынік? Набралася адвагі, патэлефанавала ў залу: у мяне пратэз, ці возьмецеся трэніраваць? У адказ - ні сумневаў, ні здзіўлення: прыходзьце займацца. На першую трэніроўку Святлана апранула тое, што было: замест спартыўнай формы - звычайныя штаны і майка, замест красовак - штодзённы абутак без абцаса.

Аказалася, што праблем з практыкаваннямі праз ампутаванай нагі ніякіх і няма. Падумаеш, на стэпперы не пазаймацца - затое можна па бегавой дарожцы хадзіць. Спачатку даводзілася сябе прымушаць, але паступова спорт зацягнуў. Трэніроўкі спадабаліся, сталі неабходнасцю.

- Трэнер мяне правільна матываваў на вынік: «Што б ты ні рабіла, год усё роўна праляціць - але толькі ад цябе залежыць, што праз гэты тэрмін ты ўбачыш у люстэрку», - паўтарае Святлана.

Змянілася харчаванне: менш салодкага і мучнога, больш свежай гародніны і бялковых прадуктаў - тварог, адварная курыца. Замест макаронаў - кашы, замест сланечнікавага алею - аліўкавы. Калі згаладнела, на перакус - не батончык або бутэрброд, а тварог і гародніна.

- Калорыі я не лічыла, затое ўзважвала прадукты: у дзень павінна была з'есці грамаў 150 крупы (вага ў сухім выглядзе), 300 курыцы, 200 тварагу і гэтак далей.

Але галоўнае, што хутчэй лічбаў на вагах змянялася самаадчуванне:

- Нават пасля першых трэніровак не выходзіш са спартзалы - а ляціш!

«Калі схуднееш, скажуць: раней лепш было»

Знаёмыя заўважалі перамены: тэрапеўт упаліклініцы - з ухвалой ( «трэба і мне запісацца ў залу»), некаторыя сяброўкі - з падазрэннем.

- Трэнер папярэджваў: схуднееш - пачуеш, што раней было лепш. Так і здарылася. Сяброўкі, асабліва тыя, у якіх лішняя вага, хваляваліся: «Што з табой? Выглядаеш не надта. Захварэла, ці што? «Ну так, ёсць трошкі», - аджартоўваўся я.

За паўгода кантролю за харчаваннем і з трэніроўкамі Святлана скінула 29 кг.

- Менш ужо не трэба, - усміхаецца яна. - У такой вазе камфортна сябе адчуваю.

Тым больш што з пахуданнем ёй давялося абнавіць не толькі гардэроб, але і пратэз: папярэдні стаў вялікі і ўжо не трымаўся на назе. Гэта не так-то проста: трэба ехаць у Менск у пратэзна-артапедычны цэнтр. Выдаюць пратэз раз у два гады. Калі змяняць часцей, то за свой рахунак, тлумачыць Святлана.

Віцяблянка цяпер працуе рамеснікам: упрыгожвае кубкі з палімернай гліны. З мужчынам, які падарыў абанемент, яны добрыя сябры. А яшчэ Святлана рызыкнула ўвасобіць у жыццё даўнюю мару: асвойвае фаер-шоў у камандзе AGNI show. У гэтай справе патрабуецца спрыт - ніяк не вага ў 100 кг.

Двойчы ў тыдзень жанчына - заўсёды ў трэнажорнай зале. Падтрымлівае форму. Займаецца сама: з трэнерам усё ж такі дорага. Яе сіла волі натхняе - можа, тыя, хто займаюцца ў спартзале падыходзяць да яе са словамі падтрымкі? Кажуць: «Вы малайчына?»

- Што вы, няма такога! - дзівіцца віцяблянка. - Хіба што знаёмыя часам пытаюць, як ім схуднець. Я-то з радасцю, але варта толькі пачаць распавядаць - і ў людзей нараджаюцца адгаворкі. «Што мне, асобна ад сям'і есці?» «У нас у горадзе правільнае харчаванне шмат каштуе». Так, садавіна я праз цэны рэдка купляю, ды і грудка каштуе 7 рублёў за кіло - але крупы і гародніна недарагія. Калі інвалід 2-й групы можа дазволіць сабе правільна харчавацца, то і іншыя, напэўна, змогуць. Хочаце змяніцца? Трэба проста ўзяць і рабіць, а не знаходзіць адгаворкі. І калі ў кагосьці атрымаецца, я буду вельмі рада.