Суркоў б'е ў бубен заклінальніка хаосу

Што прапануе расейскі «Макіявелі» на пенсіі?

Беспрацоўны Суркоў, які дагэтуль уважае сябе за дэміурга расейскай палітыкі, добра адчувае глыбокі сэнсавы крызіс пуцінізму. Суркоў падспудна імкнецца крытыкаваць спароджанае ім жа самім палітычнае бясплоддзе «скрэпнай» Расеі, і балюча стукнуўся ў футуралогію, закрашаную даволі вядомымі для спецыялістаў адсылкамі да тэорыі хаосу і энтрапіі. У сучасным складаным свеце ўжо відавочна недастаткова бравіраваць веданнем тэарэмы Гедэля пра непаўнату для пабудовы карціны будучыні, аднак жа на бязрыб'і і рак рыба, а таму да чарговых суркоўскіх тэзісаў неабходна ставіцца са здаровай дзеллю скептыцызму, піша тэлеграм-канал «Сіта Сакрата».

Кідаецца ў вочы мэтавая ўстаноўка самога артыкула апальнага пуцінскага клеўрэта з нетраў ГРУ. «Сістэма» бязлітасна выкінула свайго «шэрага кардынала», і сучасным капітанам, якія стаяць за стырном, неяк індыферэнтна, што думае Суркоў, бо ён ужо не статусны, а значыць узлаваны і можа пісаць усялякія пасквілі. Тым больш праца ў яго такая – паскуднік. Але ён усё яшчэ спрабуе прыстроіцца да «эліты», пераканаць яе ў сваёй прафпрыдатнасці, паказаць свой ахавальны патэнцыял. Але раздражненне выклікае ягоная дзёрзкасць, бо Суркоў сабе любімаму прыпісаў утаймаванне хаосу, пабудову «вертыкалі», «тэрытарыяльнае пашырэнне» і стрымліванне імпульсаў хаосу ўнутры неаімперскага праекту. «Залаты век» Расеі пачатку ХХІ стагоддзя – ягонае персанальнае дасягненне! А вось паршывыя зменшчыкі ўсё псуюць, і пазбавілі ягонае стварэнне духоўнасці, ператварыўшы ў «паролі» для доступу да кармушкі. Некаторыя прадажныя піярмэны, накшталт Марата Башырава, нахвальваюць чарговы опус пра распакаванне стабільнасці, бачачы ў ім пасылы да глабальных гульцоў узяць да ўвагі прапановы Крамля, на якога трэба зважаць, і падзяліць мір на сферы ўплыву, як гэта ўжо было пасля сусветных войнаў.

Сам жа былы куратар украінскага кірунку сыпле папярэджаннямі пра небяспеку «адкрыцця сістэмы», і выпуску пары праз ліберальныя эксперыменты. Разгерметызацыя змацаванага «сацыяльнага рэактара» вынікуе незваротную дэстабілізацыю. Падобна, палітычную сістэму позняга пуцінізму чакае свой «Чарнобыль». Надыходзіць «Перабудова 2.0» і рэпліка хвацкіх 90-х, але ў значна цвярдзейшым выглядзе, бо перадзел закране не безгаспадарную савецкую маёмасць, а рэсурсы, якія кантралююцца алігархамі на чале з «царом».

Новым ворагам тлумачыцца маўчанне масаў, жахлівы крызіс цішыні ў нетрах «глыбіннага народа», за якім можа ісці апраметнае пекла. Бо нават інтэрнэт, дзе «вырас» беспарадак і ўсёдазволенасць, пераўтвораны ў лічбавы канцлагер. Сілавікі зрабілі маўчанне паноўным дыскурсам, але пад ім хаваецца няпуцінскі народ, нечаканы і заліхвацкі, які гатовы пусціцца ва ўсе цяжкія.

Якую ж пастанову прапануе «Макіявелі» на пенсіі? Рэцэпт яго да банальнасці просты. Каб адолець нарастанне ў расейскім грамадстве энтрапіі, неабходна звярнуцца да апрабаваных імперскіх тэхналогіяў, якія, маўляў, яшчэ эфектыўныя і цяпер. Расеі, якая выступае ў ролі «звышдзяржавы», як паветра неабходнае новае пашырэнне, падобнае да таго, што было ў 2014 годзе з незаконнай анэксіяй Крыма «за кошт хаатызацыі суседняй краіны». Зусім не важныя страты міжнароднага характару, значна важнейшая кансалідацыя грамадства вакол ідэі новых заваёваў, бо яны часова памяншаюць турбулентныя і хаатычныя працэсы ў народных масах.

Імперскія камланні крамлёўцаў і іхнія танцы з бубнам для ўтаймавання хаосу вельмі небяспечныя для ўсёй постсавецкай прасторы. Але асабліва падвышаная пагроза адчувальная для Украіны, якую вяртаюць у сітуацыю 2014–2015 гадоў, хоць краіна ўнутры больш раз'яднаная, чым гэта было 7 гадоў таму. Падобная слабасць цалкам сабе можа быць скарыстаная крамлёўскімі кланамі сілавікоў, якія вядуць свае ўнутрывідавыя бітвы на баку жарала расейскага вулкана.