Палітолаг аб замене кіраўніка Дзяржпамежкамітэта: Запаленае «зялёнае святло» для сілавікоў з расейскім следам

Лаўка давераных кадраў у Лукашэнкі вельмі кароткая.

Лукашэнка зняў з пасады кіраўніка Дзяржпамежкамітэта Анаталя Лапо і замяніў яго кіраўніком Гарадзенскай пагрангрупы Канстанцінам Моластавым.

Гэта звычайная ратацыя ці былі рэальныя прычыны для такой замены? З такім пытаннем сайт Charter97.org звярнуўся да палітолага Анатоля Котава.

- Гэта не зусім звычайная ратацыя. Ёсць прычыны, часткова натуральнага характару. Лапо дасягнуў гранічнага ўзросту знаходжання на службе. На мінулым тыдні ён адзначыў сваё 60-годдзе, а гэта гранічны тэрмін звычайнага знаходжання на службе. Фактычна яму далі адзначыць юбілей і праз пару дзён звольнілі ў запас.

Хадзілі неправераныя чуткі, што Лапо і сам прасіўся на пенсію, бо ў яго ёсць пэўныя праблемы са здароўем. Уласна, пра гэта ў тым ліку сам Лукашэнка пры прызначэнні новага кіраўніка Дзяржпамежкамітэта згадаў. З пункту гледжання звальнення Лапо ўсё выглядае абсалютна натуральна.

Іншая справа - прызначэнне новага старшыні Дзяржпамежкамітэта. Ім стаў кіраўнік Гарадзенскай пагрангрупы і тут ёсць дзве рэчы, якія звяртаюць на сябе ўвагу.

- Якія? Раскажыце пра гэта падрабязней.

- Па-першае, гэта яго адукацыя. Моластаў нарадзіўся ў Саратаўскай вобласці, але гэта такой вялікай ролі не адыгрывае. Яго асноўнай пагранічнай адукацыяй з'яўляецца Пагранічная акадэмія Федэральнай службы бяспекі Расеі. Калісьці была такая практыка, што ўсіх сілавікоў накіроўвалі на вучобу ў Расею, але пасля чарговага нафтагазавага крызісу ўсіх, хто атрымліваў адукацыю ў расейскай ВНУ, сталі трошкі прытрымваць у плане кар'ернага росту.

Нейкі час таму прызначэнне афіцэра, у якога адной з асноўных яго ВНУ з'яўляецца расейская акадэмія, якая мае дачыненне да сістэмы ФСБ, было б немагчымым. Цяпер, відавочна, што вектар змяніўся, дастаюць усіх тых, хто акурат мае адукацыю, звязаную з Расеяй.

Другі момант, які звяртае на сябе ўвагу, яго прызначаюць на пасаду кіраўніка Дзяржпагранкамітэта з пасады кіраўніка рэгіянальнай заставы. Хай і важнай, але на якой ён завіс на шмат гадоў, то бок гэта акурат пацвярджае тое, што я сказаў раней. Ён дасягнуў столі, а тут яго прызначаюць без нейкай папярэдняй працы ў цэнтральным апараце. Бо ён не быў намеснікам галоўнага памежніка, а фактычна адразу ж зрабіў такі вельмі сур'ёзны скачок, абыходзячы прыступкі, на самую высокую пасаду ў цэнтральным апараце. З гэтага зноў робяцца дзве высновы.

Па-першае, знятае табу і наадварот запаленае «зялёнае святло» для сілавікоў, якія альбо атрымлівалі адукацыю ў Расеі, альбо там яе падвышалі. Ідзе іх прасоўванне. Па-другое, лаўка давераных кадраў вельмі кароткая. У іншай бы сітуацыі, мусіць, была бы магчымасць яшчэ ў Моластава папрацаваць і ў цэнтральным апараце Дзяржпагракамітэта да прызначэння на самую высокую пасаду. Ідзе прасоўванне людзей з расейскім следам і самае галоўнае, што лаўка запасных вельмі кароткая.

- Характэрна, што ў Маскве Лукашэнка казаў, што «расейская ядзерная зброя ў Беларусі» будзе «ў поўнай бяспецы», да яе «ніякія дыверсанты не прарвуцца, у тым ліку з Польшчы». Ці можа замена быць звязаная з перакідкай ядзернай зброі?

- Гэтыя падзеі сапраўды супалі. Наконт бяспекі расейскай ядзернай зброі ў Беларусі — пытанне вельмі дыскусійнае. Расейскі бок адкрыта кажа, што рэальную абарону і фізічную бяспеку будзе забяспечваць менавіта расейскі кантынгент. Яны не давяраюць беларускаму «хаўрусніку». Памежнікі ж — усяго толькі адно са звёнаў у ланцугу забеспячэння абароны ядзернай зброі, далёка не самае галоўнае.

- На мяжы з Украінай узводзіцца так званая «лінія Хрэніна» з «зубоў дракона». У Белгародскай вобласці такую абарону лёгка фарсіравалі расейскія добраахвотнікі. Ці абароніць Лукашэнку «лінія Хрэніна», калі беларускія добраахвотнікі пойдуць у Беларусь?

- «Лінія Хрэніна» - гэта сучасная і парадыйная рэінкарнацыя «лініі Сталіна», якая не абараніла нікога, а высмактала процьму рэсурсаў. Калі трэба дэманстраваць хоць нейкі рэзультат, то пачынаецца імітацыя бурнай дзейнасці.

Цяпер рызыкі, якія рэжым сам справакаваў, вядома, вышэйшыя, чым раней, але адказ «зубамі Хрэніна» можа быць эфектыўны толькі ў тым выпадку, які працягваецца цяпер, калі ніхто на Беларусь нападаць не збіраецца. Лягчэй за ўсё перамагаць віртуальнага ворага.

Можна выбудаваць хоць восем вось такіх ліній абароны, гэта не будзе мець значэння ў выпадку нейкіх рэальных баявых дзеянняў. Але ў паралельнай рэальнасці, у якой жывуць беларускія вайскоўцы, гэта дэманстрацыя хоць нейкіх дзеянняў і працяг асвойвання бюджэту, распілоўвання рэсурсаў.