«Цяпер я жудасна саромеюся выклікаць «хуткую»

Беларусы расказалі аб праблемах медыцыны ў краіне.

Лекарка Алена адным словам адказала на пытанне, чаго больш за ўсё бракуе медыцыне ў Беларусі. Пенсіянерка Тамара, калі ідзе ў міліцыю і паліклініку, адчувае падобныя пачуцці. Мікалая яго лекар «лечыць словам». EX-PRESS.LIVEспытаў чытачоў, якія праблемы ў паліклініках і шпіталях хвалююць іх больш за ўсё.

Алена:

- Я лекарка. Мой адказ на пытанне, чаго не стае медыцыне ў Беларусі, вельмі кароткі - усяго. Па пунктах:

1. Кадраў (амаль 5 тысяч лекараў і 4 тысячы медсясцёр).

2. Досведу спецыялістаў. У асноўным - гэта ўчорашнія студэнты. Так, яны добрыя і разумныя, але іх яшчэ трэба вучыць, а вучыць, на жаль, няма каму. Таму што «сярэдняя праслойка» звольнілася (звольнілі). Моладзь яшчэ не ўмее, а пенсіянеры ўжо не хочуць.

3. Няма камплектуючых і расходнікаў для высокатэхналагічнага абсталявання. Або рамонт ажыццяўляецца доўга (3-6 месяцаў) і абсталяванне проста гэты час не працуе. І, як правіла, гэта адзіны апарат, якому на час прастою няма замены.

Ігар:

- Я з цяжкасцю давяраю лекарам, якім патрэбная псіхалагічная і нават псіхіятрычная дапамога. Запалоханыя, затузаныя. Робяць выгляд, што ўсё нармальна, але жывуць у пекле, і гэта немагчыма ўтаіць...

Тамара:

- Паліклініка, як і міліцыя, выклікае ў мяне нуду і страх... Раней толькі праз чэргі, а цяпер яшчэ праз тое, што наогул не разумею, навошта туды хаджу. Да пенсіі хадзіла, калі патрэбен быў бальнічны. Цяпер абследаванне мне неабходнае, але я не адважваюся ісці ў гэтыя чэргі.

Некалькі разоў за апошні час выклікала хуткую дапамогу праз высокі ціск. Яшчэ праз тэлефон мяне спрабуюць лячыць - рэкамендуюць, што прыняць. І я цяпер жудасна саромеюся выклікаць «хуткую».

Мікалай:

- Калі ў паліклініцы не рэагаваць на ўсё, што нас звыкла чакае, то ўсё нармальна. Мой доктар ведае мяне шмат гадоў. І, сапраўды кажучы, лечыць словам, бо разумее мяне. Я хварэю даўно, і з маёй хваробай усё зразумела. Але не дай Бог захварэць цяпер на штосьці. Не ўпэўнены, што ў дактароў ёсць магчымасць нармальна дыягнаставаць. А ў астатнім - «ну вы ж усё разумееце»...Лекі я прымаю звыклыя. Пакуль у аптэках ёсць, але ўжо аналагі…Мы відавочна коцімся...

Валянціна:

- Мая мама жыве ў Барысаве, я - у іншым горадзе. Прыязджаць магу рэдка, але вось нядаўна звазіла яе ў паліклініку, здалі аналізы. І што? Для таго, каб даведацца пра вынікі, трэба зноў запісвацца на прыём, але я не магу зноў прыязджаць. А ўсім у паліклініцы напляваць, валяюцца нашы аналізы недзе… Але нават калі мы даведаемся пра вынікі, то ў маміны 80 гадоў ёй ніхто не прапануе ніякага лячэння.

Так ужо было, калі яе толькі на сур'ёзнае патрабаванне забралі ў шпіталь праз ціск. Пакуль прыехалі ў лякарню, ціск нармалізаваўся і ёй, бабульцы без грошай, давялося ўначы шукаць спосаб з'ехаць праз увесь горад дадому. Мая мама ўсё жыццё працавала, плаціла падаткі, а цяпер ненавідзіць гэтую медыцыну і ўрад. Я таксама.

Адказы чытачоў тэлеграм-канала EX-PRESS.LIVE:

- Праблема ў тым, што талон на 10:00, але праз тое, што 3 чаргі, заходзіш у кабінет а 12.

- У Жодзіне бракуе ўчастковых тэрапеўтаў. Пры выкліку лекара на дом не факт, што хоць хтосьці прыйдзе. Пасля мінімум 2-3 выклікаў можа з'явіцца памочнік лекара - што гэта за новая кваліфікацыя? І тэлефануюць пракансультавацца ці то ў «хуткую», ці то ў паліклініку.