«Пакуль мяне могуць прызваць на службу да Лукашэнкі, у Беларусі маёй нагі не будзе»

Малады беларус з'ехаў у Польшчу за месяц да позвы ў войска.

Паўтара месяцы таму Алег перакрочыў мяжу Беларусі і Польшчы з 200 далярамі ў кішэні, бо на радзіме маладзёну «свяціла» паўтара гады службы ў войску. Пакуль ён шукае працу, збольшага адчувае толькі сум, але пра вяртанне нават не думае, піша ex-press.by.

«Па факце я быў прыдатны»

Нядаўна Алегу споўнілася 25 гадоў, чвэрць стагоддзя ён правёў у сям'і і сярод сяброў, але неўзабаве пасля юбілею быў вымушаны з'ехаць.

- Вышэйшай адукацыі ў Беларусі я атрымаць не паспеў. За ўсё сваё дарослае жыццё кім я толькі не працаваў: і будаўніком, і таксістам, і аператарам кол-цэнтра, і нават піца-майстрам. Апошнія пару месяцаў працаваў кур'ерам у адной са службаў дастаўкі, - распавядае хлопец.

Што да войска, то да 21 года ў яго была адтэрміноўка праз вучобу, бо ён вучыўся ў каледжы, а пасля медагляду яму паставілі дыягназ «скаліёз 3-й ступені» і зноў далі адтэрміноўку на тры гады.

- Апошнія паўгода сталі зноў «тузаць» у вайсковы камісарыят, бо тры гады скончыліся. За гэты час усе свае праблемы са спіной я ліквідаваў, бо часам яна ў мяне вельмі моцна балела. І па факце я быў прыдатны. Таму дакладна ўсведамляў, што ў гэты набор мяне сапраўды забяруць. Але ісці служыць на «тэрміноўку» ў 25 гадоў - гэта нейкі «сюр», як па мне, пагатоў, у такія цёмныя часы, - кажа Алег.

З яго слоў, прыкладна напрыканцы красавіка ён пастанавіў адкрыць візу і з'ехаць. Зберажэнняў яму выстарчыла толькі на адкрыццё візы, на жыццё ў іншай краіне яму заставалася блізу 200 даляраў. На шчасце, яму было каму даць прытулак, ужо амаль два гады ў Польшчы жыў яго родны брат.

«Жыццё трэба практычна пачынаць з нуля»

- Першая позва мне прыйшла ў канцы чэрвеня, але да таго моманту я ўжо быў у Польшчы. Візу мне адкрылі даслоўна за тры тыдні, і практычна адразу я з'ехаў. За візу я заплаціў агенцтву амаль 1100 рублёў. Практычна адразу пасля атрымання на рукі пашпарта я і з'ехаў. Мой брат жыве ў горадзе Сопаце на поўначы Польшчы, гэта зусім недалёка ад Гданьска, - распавядае Алег.

Брат Алега здымае ў Сопаце аднапакаёвую кватэру, таму, як кажа ён, да моманту, пакуль ён не стане зарабляць, давядзецца крыху пацясніцца.

- У прынцыпе, у першыя дні я паспеў адкрыць рахунак у банку, купіць сім-карту і нават зарэгістраваць прапіску. Цяпер я ў актыўным пошуку працы. Сопат - мястэчка невялікае, затое турыстычнае, разважаю над варыянтам, каб пайсці працаваць кур'ерам. Працаваць можна, калі і колькі душы заўгодна, усё залежыць ад цябе. У горадзе мноства розных кавярняў і рэстарацый, таму ў гэтай сферы попыт на супрацоўнікаў будзе заўсёды.

Іншая справа, што акурат гэтая сфера і з'яўляецца самай няўдзячнай. Гэта я са свайго досведу ў Беларусі ведаю. Плюс тут будзе крыху перашкаджаць моўны бар'ер. Увогуле, я яшчэ падумаю, - прызнаецца Алег.

З ягоных слоў, з'язджаць з Беларусі было вельмі цяжка. Там у яго засталіся сябры, сям'я і ўсё жыццё.

- Цяпер жыццё трэба практычна пачынаць з нуля. Неяк абжывацца, нейкім чынам падавацца на ДНЖ, нарэшце, заводзіць новыя знаёмствы. Пражыўшы тут даслоўна паўтара месяца, я ўжо пазнаёміўся з некалькімі хлопцамі з Украіны, пару разоў ужо праводзілі вечарыны разам. Аднак агулам пакуль што па большай частцы я адчуваю толькі смутак, спадзяюся, з часам гэта пройдзе і не перарасце ў нешта дрэннае, - разважае Алег.

За паўтара месяца маладзён вывучыў Сопат уздоўж і ўпоперак, акрамя гэтага, ён бываў у Гданьску і Гдыні, паміж якімі і знаходзіцца горад, а таксама ездзіў з братам пагуляць па Варшаве.

- Несумненна, у Польшчы значна больш прыгожых гарадоў, чым у нас у Беларусі. Гданьск, мусіць, і зусім самы прыгожы горад з тых, дзе я калі-небудзь быў. У Варшаве таксама нядрэнна, нечым аддалена нагадвае Менск. У астатнім жа Польшча вельмі падобная да Беларусі. Гэта прыкметна па людзях, іх звычках, па гарадах, па розных драбніцах можна зрабіць выснову, што нашы народы вельмі блізкія, - разважае хлопец.

Цяпер у Алега новае жыццё. Не зусім добраахвотнае, але ўсё ж новае, а аб вяртанні ў Беларусь, як ён кажа, у найбліжэйшыя два гады гаворкі не ідзе.

- Трэба вучыць мову, шукаць працу і прывыкаць - цяпер гэта самае галоўнае. Да 27 гадоў, пакуль мяне могуць прызваць на службу да Лукашэнкі, у Беларусі маёй нагі не будзе, - скончыў маладзён.