Пянткоўскі: Вярхавіна Крамля пачала дзейнічаць на апярэджанне Пуціна

Тэзы «фултонскай прамовы» Блінкена пачутыя.

Меў рацыю геніяльны Андрэй Амальрык, яшчэ ў канцы 60-х гадоў які прадказаў распад Савецкага Саюза: «Як прыняцце хрысціянства падоўжыла на 300 гадоў існаванне Рымскай імперыі, так і прыняцце камунізму падоўжыла на некалькі дзесяцігоддзяў існаванне Расейскай імперыі», піша вядомы публіцыст Андрэй Пянткоўскі

— СССР мог распасціся крыху раней, крыху пазней, па тым ці па іншым сцэнары, але калі камуністычная рэлігія памерла ў душах спачатку сваіх жрацоў, а потым і паствы, савецкая тэакратычная імперыя была асуджаная.

РФ - самы буйны абрубак гэтага распаду, вырашыла паўтарыць і яшчэ гадоў трыццаць прамучылася ў фантомных болях, ладзячы і правакуючы адну за іншы войны на пажаданай для яе постсавецкай прасторы. Украінская вайна стала для яе апошняй.

Маецца быць маштабнае перафарматаванне еўразійскай прасторы, прадказаць дэталі якой зараз вельмі цяжка.

Але найбліжэйшыя падзеі, якія фармалізуюць паразу Расеі ў яе злачыннай вайне супраць Украіны, ляжаць, на мой погляд, у даволі вузкім калідоры магчымага.

«Фултонская прамова» Блінкена 13 верасня і працяг выступу Байдэна на ГА ААН не пакідаюць сумневу, што амерыканскай глыбіннай дзяржаве атрымалася, нарэшце, перамагчы ўнутры адміністрацыі прыхільнікаў «НЕПЕРАМОЖНАЙ РАСЕІ» (група Бернса-Салівана).

Знятыя апошнія накладзеныя ЗША на саміх сябе табу ў пастаўках Украіне зброі, якая забяспечвае ёй ПЕРАМОГУ на полі бою.

Няўхільнасць ваеннай паразы становіцца відавочнай для ўсіх ключавых гульцоў у створанай Пуціным мафіёзнай структуры ўлады. Адразу ж пасля няўдалага бліцкрыгу гэтыя людзі ўжо вымушаныя былі задумацца над падобнай перспектывай і ў ходзе гэтых роздумаў спектр іх асабістых жыццёвых установак імкліва ссоўваўся ад вар'яцкіх геапалітычных амбіцый, якія ўсе яны дружна падзялялі да найважнейшай прагматычнай задачы сённяшняга дня- ЯК ЗАХАВАЦЬ ЖЫЦЦЁ, УЛАДУ І ВЯЛІКУЮ ЎЛАСНАСЦЬ У КРАІНЕ, ЯКАЯ САСТУПІЛА Ў ВАЙНЕ.

З майго пераканання калектыў аднадумцаў, якія працуюць над пастановай гэтай лёсавызначальнай задачы, ужо сфармаваўся на вяршыні расейскай улады. Так уся яркая публіцыстыка, і Прыгожын, які дзейнічаў з імі ў каардынацыі, былі відавочна накіраваныя на падрыхтоўку насельніцтва і першым чынам яго «патрыятычнага» Z-сегмента да ідэі непазбежнай паразы РФ і вяртанні да меж 1991 гады. Вінаватымі прызначаліся Шайгу і Герасімаў, ну а ў даляглядзе, вядома, праглядаўся і таварыш Пуцін, які дапусціў шэраг сур'ёзных памылак ва ўкраінскім пытанні: «Не мы выдумалі гэтую дурную вайну! Не было 24.02.2022. ніякай пагрозы Данбасу ні ад NАТО, ні ад Украіны!»

Як жа будуць паводзіць сябе гэтыя людзі ў вайсковай палітычнай сітуацыі, якая складваецца сёння? Вядома, яны не могуць дазволіць сабе пасіўна чакаць знішчэння Керчанскага мосту, ліквідацыі расейскага флоту, падзення фронту. Тады яны нікому ўжо не будуць цікавыя як суразмоўцы за мяжой. А ўсярэдзіне краін дзясяткі тысяч статыстычна ацалелых, узлаваных, узброеных мобікаў накіруюцца, як іх сялянскія прадзеды 106 гадоў назад у сталіцы, будуць паліць памешчыцкія сядзібы на Рублёўцы і паводле запаветаў забітага Прыгожына «рваць ср…і» тамтэйшым насельнікам.

Верхавіна рэжыму павінна будзе дзейнічаць на апярэджанне. Першым постпуцінскім урадам у Расеі стане ўрад адкрытых нягоднікаў, безумоўных ваенных злачынцаў. Трыгерам да яго фармавання можа стаць першы псіхалагічна значны буйны поспех УСУ (вызваленне Токмак, Бахмута ...) Расейскія гімлеры прапануюць Украіне неадкладнае спыненне агню і перамовы аб арганізаваным вывадзе расейскіх войскаў на межы 1991 года. Такі сцэнар захавае жыцці дзясяткаў тысяч украінскіх салдат на заключным этапе вайны. Што папросяць новыя правадыры Расеі ў адказ? У першую чаргу, канечне, імунітэт ад пераследу іх асабіста як ваенных злачынцаў.

Дарэчы, а нядаўняе бязладнае мармытанне Рыбентропа ў ААH аб прызнанні тэрытарыяльнай цэласнасці Украіны ў межах 1991 года - ці не першы гэта нязграбны пракід у жаданым для іх кірунку. Не хочацца рыбентропу на шыбеніцу. І гімлерам не хочацца.

І яны могуць яе пазбегнуць, ва ўсякім разе, ад рук дзяржаў-пераможцаў, калі канструктыўна павядуць сябе на заключнай стадыі вайны.

Ніхто не збіраецца ісці маршам на Маскву. Няўжо, што некаторыя на Хайшэньвэй. Нашы гімлеры застануцца на чале велізарнай тэрыторыі РФ у межах 1991 года сам-насам са сваім шанаваным шматнацыянальным народам і ў асяроддзі сваіх выдатных партнёраў з Глабальнага Поўдня. Ці надоўга?

P.S. ЗША валодаюць найкаштоўнейшым падвойным агентам (Tom Graham), які яшчэ ўчора сядзеў за адным сталом з гэтымі гнюсамі і запэўніваў іх, што the U.S. needs, and will continue to need, a strong enough Russia to create stability along its periphery.

Сёння ж яго тэрмінова трэба паслаць у Маскву празандаваць намеры сваіх суразмоўцаў і падтрымаць іх няпростую пастанову, іх канцавы акт добрай волі.