«Купля кватэры тут — выгаднае ўкладанне»

Як жывецца ў Мінску на Карастоянавай, дзе будзе метро.

Гэта вуліца ў Савецкім раёне знаходзіцца недалёка ад цэнтра Мінска, але пры гэтым застаецца куточкам цішыні і спакою. З фасаднага боку дамоў яна больш ажыўленая — тут многія спяшаюцца да прыпынкаў транспарту, а варта толькі звярнуць у двары, трапляеш у атмасферу, дзе ўсё неяк спакойна і размерна. А яшчэ больш прывабнай для жыцця яе робіць велізарны парк на супрацьлеглым ад дамоў баку.

Realt.by пабываў на вуліцы Карастоянавай і даведаўся ў мясцовых, якія яны бачаць плюсы і мінусы жыцця тут.

Вуліца была названа ў гонар савецкай журналісткі балгарскага паходжання Лілі Карастоянавай, якая ўдзельнічала ў партызанскім руху на тэрыторыі Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.

Назву вуліца атрымала ў 1975 годзе ў гонар 30-годдзя вызвалення Мінска і юбілею Перамогі. Яе працягласць складае 1,6 км, аднак у сувязі з будаўніцтвам «Паўночнага берага» плануецца падаўжэнне да МКАД. Як нядаўна адзначыў дырэктар «Мінскінжпраекта» Аляксей Гаворка, працы ўжо ідуць. Праектная дакументацыя па ўчастку ад кальца ніжэй да вуліц Арлоўскай і Някрасава ўжо гатовая. У першым квартале 2026-га стаіць задача распрацаваць праектную дакументацыю для ўчастка ад вуліцы Кульмана да Арлоўскай.

З аднаго боку вуліцы можна ўбачыць падстанцыю Старажоўскую і праваслаўную царкву. Увесь астатні прастор займае Парк Дружбы народаў. З іншага боку знаходзяцца жылыя дамы. Пераважна гэта пяціпавярховыя хрушчоўкі серый 1−464А-1, 1−464А-2, 1−464А-13, пабудаваныя ў 1961–1966 гадах. Ёсць і некалькі дзевяціпавярховак, уведзеных у эксплуатацыю ў 1965 годзе.

Цікава, што амаль ва ўсіх дамах з фасаднага боку першыя паверхі аддадзены пад прадуктовыя крамы і іншыя аб’екты інфраструктуры — цырульню, стаматалогію, аздараўленчы цэнтр, пункт выдачы тавараў і іншае. Ёсць уздоўж гэтай вуліцы, адразу за дамамі, і два дзіцячыя сады.

«Непадалёк ад нас будуць будаваць метро, але і без яго з транспартам усё выдатна»

Тры гады таму ў адну з хрушчовак засялілася Лізавета. Сюды яна пераехала да мужа пасля вяселля. Сам ён вырас у гэтых мясцінах, таму выбар месца для жыцця для яго быў відавочны.

— Я сама да гэтага нейкі час жыла на Козлава, а так з дзяцінства — у раёне Уручча. Вось тая мясцовасць, а яшчэ Усход, «Маяк Мінска» мне вельмі падабаюцца. Магчыма, з-за таго, што практычна ўвесь час там была. Да таго ж асабіста мяне ўсё ж больш прыцягваюць высоткі, калі від на горад як на далоні.

Але на Карастоянавай, калі адкінуць нейкія мае асабістыя перавагі, жыць добра. Гэта такі ўтульны раён — вакол паркі і зялёныя зоны. Для тых, хто любіць шмат хадзіць, гуляць, — самае тое. Я з такіх людзей, таму заўсёды знаходжу, чым сябе заняць. Пры гэтым тут вельмі спакойна. Вядома, алкаголікаў якіх-небудзь час ад часу можна сустрэць, дзе іх толькі няма. Але яны нікога не чапаюць, таму асаблівай увагі на іх і не звяртаем.

Мясцовая жыхарка сцвярджае, што для маладых сем’яў з дзецьмі тут вельмі зручна. «У дварах — добрыя дзіцячыя пляцоўкі. Адразу за шматпавярхоўкамі — дзіцячы сад. Ёсць паблізу і паліклініка, прадуктовыя крамы. Пару прыпынкаў — вялікія гандлёвыя цэнтры. Калі любіш гуляць, то гэта ўвогуле ніякага дыскамфорту не выклікае. А вось аптэкі побач, проста ў дамах, шчыра кажучы, не стае, да яе трэба дабірацца, выязджаць на бульвар Шаўчэнкі і далей. А часам бываюць сітуацыі, што нешта тэрміновае спатрэбіцца», — заўважае яна.

Лізавета адзначае яшчэ адну перавагу — добрае транспартнае паведамленне.

— Ужо анансавалі, што непадалёк ад нас будуць будаваць метро, тады стане яшчэ лепш. Але і без яго з транспартам тут усё выдатна: побач дыспетчарская станцыя, аўтобусы і тролейбусы ходзяць куды заўгодна, можна дабрацца ў любую кропку, прычым хутка.

Звяртае ўвагу мясцовая жыхарка і на тое, што ў дамах на Карастоянавай мірна ўжываюцца як маладыя людзі, так і больш старэйшае пакаленне.

— Чула, некаторыя лічаць, што ў такіх раёнах больш пенсіянераў жыве, але ў нас тут зусім не так. Усё збалансавана: па адчуваннях, палова моладзі, палова людзей старэйшых. Шмат сем’яў з дзецьмі, улетку ўсе дзіцячыя пляцоўкі занятыя. Пры гэтым за малымі глядзяць як бацькі, так і бабулі з дзядулямі. Дарэчы, мы вось так на пляцоўцы з суседзямі пазнаёміліся, цяпер вельмі добра кантактуем, часта ходзім на прагулкі разам. Людзі тут добрыя, — адзначае Лізавета.

«Гарыць адзін ліхтар на ўвесь двор, даводзіцца перамяшчацца навобмацак»

Як і Лізавета, пасля вяселля да мужа ў кватэру на Карастоянавай пераехала Анастасія. Гэта было два гады таму.

— За гэты час, вядома, ужо змагла ацаніць, як тут жывецца, вылучыць свае плюсы і мінусы. Што да самой кватэры, то ў цэлым у ёй усё задавальняе. Вельмі цёплая, да гэтага прэтэнзій ніякіх, — распавядае дзяўчына. — Суседзяў, бывае, чуваць, шумаізаляцыя не зусім якасная, але і не такая, каб на яе можна было скардзіцца. Сярэдняя, у агульным.

Я думаю, што ў гэтым пытанні яшчэ большую ролю адыгрывае тое, якія суседзі побач. Кватэру над намі, напрыклад, здаюць у арэнду па сутках. Кожны раз новыя людзі. Але яны паводзяць сябе нармальна. Музыка гучна не грыміць, ніякіх п'янкаў там не адбываецца. Па факце скардзіцца няма на што. У прыбіральні найболей чуваць, калі нешта адбываецца, але нам моцнага дыскамфорту гэта не прыносіць. Яшчэ трэба сказаць, што ў нас у дамах ёсць падвалы, але жыхары іх цяпер выкарыстоўваць не могуць. Я дакладна не ў курсе, што адбылося, але, паводле расповедаў, нейкая мясцовая жыхарка забрала іх сабе, і цяпер у астатніх няма доступу.

Болей Анастасію непакоіць тое, што двары каля дома ніяк не асвятляюцца.

— Калі цямнее, вуліцу наогул не відаць. Гарыць толькі адзін ліхтар на ўвесь двор. Даводзіцца перамяшчацца, як кажуць, навобмацак або ўключаць ліхтарык на тэлефоне. Інакш ніяк. А яшчэ не стае веласіпедных пляцовак. У новых дамах яны пачалі з’яўляцца, і гэта сапраўды неабходная рэч. Паводле тэхнікі бяспекі ў тамбуры транспарт пакідаць нельга, у падвалы, як я сказала, у жыхароў доступу няма. І рабі ў гэтым выпадку што хочаш, — заўважае яна.

За гады жыцця тут Анастасія зразумела для сябе, што гэты раён больш падыдзе для сямейных пар з дзецьмі або больш дарослых людзей.

— Для сем’яў тут ёсць садок і школа зусім побач. Вельмі зручна, калі трэба вадзіць дзяцей у іх. А вось для моладзі, як мне здаецца, менавіта на вуліцы каля дома асабліва разгуляцца няма дзе. Сумнавата яксьці. Нават калі б з’явілася нейкая кавярня — ужо добра. Бачу, што многія бяруць зранку каву ў краме побач, таму пытанне актуальнае. А так, каб пасядзець дзесьці з сябрамі, напрыклад, даводзіцца ехаць у месцы паблізу. Але вялізны плюс — тое, што адразу насупраць дома вялікі парк. Мясцовыя туды часта ходзяць на прагулкі, выгуліваюць сабак. Па многіх відаць, што ім тут падабаецца, — падкрэслівае дзяўчына.

«Зімой тут не так маляўніча, але суседзі стараюцца надаць фарбаў, вешаючы навагоднія ўпрыгожванні»

Больш за 35 гадоў Міхаіл — уладальнік «двушкі» на Карастоянавай. Разам з жонкай яны вырашылі набыць тут жыллё пасля вяселля.

— Пэўны час жылі ў маіх бацькоў недалёка ад Мінска, а потым вырашылі, што трэба ўжо купляць нешта сваё. Недалёка адсюль знаходзіцца дом бацькоў маёй жонкі, таму вырашылі разгледзець гэты варыянт — і вось ужо столькі гадоў тут. Да раёна прывыклі, месцы тут добрыя. Таму за столькі гадоў змяняць кватэру так і не надумалі, хоць па метражы яны тут невялікія і перыядычна хочацца больш прасторы, але і з гэтым з часам ужо звыкліся, — тлумачыць мясцовы жыхар.

Мужчына больш за ўсё цэніць, што адсюль можна з лёгкасцю дабрацца да любой кропкі горада, а яшчэ яму падабаецца вялікая колькасць зялёных зон у акрузе.

— Улетку тут проста ўсё тоне ў зеляніне, насупраць добры парк. Прыемна хадзіць па ім і дыхаць свежым паветрам. А яшчэ ўлетку ў нас пад вокнамі дамоў жыхары самі стараюцца рабіць невялікія клюмбы, проста каб было прыемна вачам. Выйдзеш пасядзець на лаўцы — і адразу настрой лепшы. Зімой, вядома, тут не так маляўніча, усё болей шэрасці, але ўсё роўна суседзі яксьці стараюцца надаць фарбаў. Вось на вокны і дзверы пад’ездаў вешаюць навагоднія ўпрыгожванні. Здаецца, дробязь, а такія дэталі і радуюць у паўсядзённасці, — заўважае ён.

Звярнуў увагу Міхаіл і на тое, што на Карастоянавай стала жыць больш замежнікаў.

— Ведаю, што тут многія здаюць у арэнду кватэры. Размяшчэнне ж добрае. Таму часта адразу набываюць з такой мэтай. Дык вось, усё часцей у дварах відаць прыезджых. Але яны паводзяць сябе заўсёды спакойна, нічога дрэннага за імі не заўважаем, таму тут ніякіх прэтэнзій. Іх выбар я выдатна разумею. Мне самому тут вельмі падабаецца, — адзначае мужчына.

«Жыць тут падыдзе тым, каму даспадобы ціхія месцы, але пры гэтым хочацца быць у цэнтры горада»

Яшчэ адной Анастасіі, якая жыве на суседняй з Карастоянавай вуліцы, якраз больш за ўсё падабаецца, што месцы тут вельмі спакойныя, утульныя. Адзначае дзяўчына і тое, што вуліца мае вельмі ўдалае размяшчэнне.

— У бліжэйшай будучыні з’явіцца яшчэ адна вялікая перавага для тых, хто захоча разгледзець магчымасць жыць тут, — гэта адкрыццё метро на плошчы Бангалор. Яна знаходзіцца на супрацьлеглым баку ад Парка Дружбы народаў. То-бок жыхарам Карастоянавай трэба ўсяго толькі прайсці праз парк, і ўжо метро, на якім можна даехаць да любой кропкі горада. Улічваючы гэта, купля кватэры тут падаецца выгодным укладаннем. Прычым на вуліцы ёсць як вышынныя дамы, так і невялікія пяціпавярхоўкі, таму кожны зможа выбраць тое, што падабаецца, — заўважае яна.

Пры гэтым мясцовая жыхарка акцэнтуе ўвагу, што нават без метро транспартнае паведамленне тут вельмі добрае.

— Да Нямігі можна даехаць прыкладна за 15 хвілін. Цяпер, вядома, вуліцу Багдановіча перакрылі, таму крыху даўжэй, бо даводзіцца аб’язджаць, але гэта часовыя цяжкасці.

Акрамя Парка Дружбы народаў, Анастасія любіць бываць яшчэ ў адным маляўнічым месцы, якое знаходзіцца за дзесяць хвілін ад вуліцы Карастоянавай. Гэта Кіеўскі сквер побач з кінатэатрам «Кіеў».

— Я б параіла купляць тут кватэру тым людзям, хто цэніць спакой і ўтульнасць. Гэта падыдзе тым, каму даспадобы ціхія месцы, але пры гэтым хочацца жыць у цэнтры горада. Асабіста я ў захапленні ад жыцця тут. Мясцовасць дае магчымасць адначасова пабыць у спакойным «спальным» раёне, пры гэтым карыстаючыся ўсімі дабротамі сучаснасці. Інфраструктура побач выдатная — кінатэатр, бібліятэка, басейн з трэнажорнай залай, любыя крамы, мноства забаў. То-бок кожны можа знайсці нешта для сябе. І вось гэтае спалучэнне ўтульнасці і такой разнастайнасці побач, як па мне, характарызуе гэты невялікі, але цікавы раён, — падсумоўвае дзяўчына.

Што тут прадаецца?

Усяго на Карастоянавай выстаўлены на продаж тры кватэры, пры гэтым па даступных цэнах. Яны вар’іруюцца ад 70 900 да 76 000$. Таксама можна разгледзець варыянты на бліжэйшых вуліцах — Гая, Арлоўскай і Кахоўскай.

Найбольш даступная з прапанаваных на вуліцы Карастоянавай — гэта светлая і ўтульная студыя. Яе агульная плошча — 30 «квадратаў». Знаходзіцца яна на апошнім паверсе цаглянай дзевяціпавярхоўкі 1966 года пабудовы. У студыі жылы пляц займае 16,1 м², а кухня — 7,5 м². У кватэры — сумешчаны санвузел, а таксама ёсць балкон. Акрамя таго, у ёй зроблены нядрэнны рамонт. Хочуць за студыю 70  900$ (2363$ за «квадрат»).

Кватэра на Карастоянавай у Мінску.

Таксама выстаўлена на продаж двухпакаёвая кватэра ў дзевяціпавярховай хрушчоўцы 1966 года пабудовы. У 2014 годзе ў доме быў зроблены капітальны рамонт. «Двушка» знаходзіцца на шостым паверсе. Яе агульная плошча — 36 «квадратаў», з іх жылы пляц займае 21,66 м², а кухня — 7,53 м². У кватэры зроблены рамонт, таму можна засяліцца адразу пасля пакупкі або выкарыстоўваць яе для арэнды. Для ўладальнікаў аўтамабіляў каля дома прадугледжана стаянка. Кошт кватэры ацэньваецца ў 74  900$, то-бок квадратны метр абыдзецца ў 2081$.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com