Від на Мадуру ў пейзажы
8- Віктар Шэндаровіч
- 4.01.2026, 18:16
- 12,076
Трамп аказаўся самай адэкватнай супрацьвагай «ліберальнаму» вар'яцтву.
Пасля арышту Мадуры вакол мяне выявілася даволі шмат прыхільнікаў міжнароднага права.
Гэты гучны плач аб страчанай нявіннасці адбываецца, трэба заўважыць, пасярод бардэля: ніякага міжнароднага права на планеце даўно няма. Трамп са сваёй новай шчырасцю проста нарэшце павесіў на бардэлі шыльду «бардэль» — і, у адрозненне ад Пуціна, не нясе высокамаральнай пургі, калі еб*уць усё, што рухаецца.
Пуцін, уласна, і стаў чатыры гады таму апосталам гэтага новага мірапарадку. «Было вашае — стала нашае», «хто смелы, той і з'еў»… — што там яшчэ, у закрамах народнай мудрасці? Свет, даўно распаўшыся на дробныя дэмаралізаваныя часткі, дэ-факта праглынуў вялікую вайну пасярод Еўропы, як да таго праглынуў дробныя імперскія хамствы Расіі ў Паўднёвай Асеціі і ў Крыме. Чырвоная дарожка, расцеленая перад серыйным забойцам у Анкорыджы летась, — галоўны сімвал новых «практычных» часоў.
Пытацца з Трампа за непрачытанага Мантэня — занятак дзіўны: ён не пра этыку, а пра інтарэсы. У выпадку з Украінай яго інтарэс аказаўся на баку Пуціна, у выпадку з Ізраілем і Венесуэлай — на баку, супрацьлеглым Пуціну. «Нічога асабістага», звычайна кажуць, але тут якраз наадварот: нічога грамадскага! Strictly business.
«Пагарда да бліжняга ў тых, хто нюхае ружы //
Няхай і не лепшая, але шчырай за грамадзянскую позу».
Шчыры цынізм Трампа агідны, але, на мой густ, куды лепшы за калектыўны гутэрыш, які сімвалізуе сённяшні стан выкінутага на сметнік «міжнароднага права». Такому — і месца на сметніку.
Ці не згадаеце, калі апошні раз у ААН абмяркоўвалі правы уйгураў у Кітаі, цікавіліся лёсам палітвязняў у Цэнтральнай Азіі або ў Расіі, пакараннямі смерцю ў Іране, генацыдамі ў Сірыі і Нігерыі? Вось менавіта. Усю сваю Грэту Тунберг сусветны лібералізм змарнаваў на барацьбу з ізраільскай ваеншчынай, якая разбушавалася ні з таго, ні з сяго пасля 7 кастрычніка 2023 года.
У гэтым пейзажы малаадэкватны ў этычным сэнсе Трамп аказаўся, як ні парадаксальна, самай адэкватнай супрацьвагай «ліберальнаму» вар'яцтву апошніх дзесяцігоддзяў (бяру іх саманазву ў двукоссе, каб не адцягвацца на гісторыю пытання пра тое, як УСЁ ГЭТА стала «лібералізмам»).
Правілы гульні ў сённяшнім свеце дыктуе ліга адмарозкаў.
ААН, у Савеце Бяспекі якой цяпер, для забавы, старшынюе прадстаўнік Самалі, дэ-факта «крышуе» гэтую лігу — вось вам і ўсё міжнароднае права!
Над чальцамі гэтай лігі палітычных адмарозкаў (ад Пхеньяна да аятол і ад Сірыі да Венесуэлы) лунаюць вельмі розныя сцягі, і сваім народам упыры морочаць галовы вельмі рознымі ідэалогіямі, але агульны назоўнік абсалютна відавочны: антыамерыканізм. Або, шырэй, пагарда да лібералізму — таго, які без двукоссяў.
Пагарда да правоў чалавека.
На першынство ў гэтай смяротна небяспечнай для чалавецтва лізе шмат гадоў прэтэндавала менавіта пуцінская Расія. І, да непрыемнага здзіўлення многіх (меня, у прыватнасці), Пуцін цалкам дасягнуў у гэтым поспеху пасля лютага 2022 года. Яго ваенна-палітычныя гарантыі Ірану і Венесуэле з пастаўкамі ўсялякай тэхнікі надавалі яму выгляд буйнога геапалітычнага гульца…
Дэманстратыўна эфектны арышт венесуэльскага адмарозка (як і папярэдні амерыканскі ўдар па іранскіх ядзерных аб’ектах), разам з жаласным піскам пуцінскага МЗС у адказ на гэтую раптоўную новую гегемонію ЗША, — вельмі паказальная і карысная гісторыя.
Вельмі своечасовае напамінанне астатнім чальцам лігі адмарозкаў пра тое, што на самую хітрую аўтарытарную сраку пры поўнай адсутнасці міжнароднага права можа знайсціся ўзамен нешта паводле расійскай прыказкі.
А вяртання міжнароднага права я чакаю з нецярплівасцю.
Віктар Шэндаровіч, «Фэйсбук»