7 студзеня 2026, Серада, 5:06
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Від на Мадуру ў пейзажы

8
Від на Мадуру ў пейзажы
Віктар Шэндаровіч

Трамп аказаўся самай адэкватнай супрацьвагай «ліберальнаму» вар'яцтву.

Пасля арышту Мадуры вакол мяне выявілася даволі шмат прыхільнікаў міжнароднага права.

Гэты гучны плач аб страчанай нявіннасці адбываецца, трэба заўважыць, пасярод бардэля: ніякага міжнароднага права на планеце даўно няма. Трамп са сваёй новай шчырасцю проста нарэшце павесіў на бардэлі шыльду «бардэль» — і, у адрозненне ад Пуціна, не нясе высокамаральнай пургі, калі еб*уць усё, што рухаецца.

Пуцін, уласна, і стаў чатыры гады таму апосталам гэтага новага мірапарадку. «Было вашае — стала нашае», «хто смелы, той і з'еў»… — што там яшчэ, у закрамах народнай мудрасці? Свет, даўно распаўшыся на дробныя дэмаралізаваныя часткі, дэ-факта праглынуў вялікую вайну пасярод Еўропы, як да таго праглынуў дробныя імперскія хамствы Расіі ў Паўднёвай Асеціі і ў Крыме. Чырвоная дарожка, расцеленая перад серыйным забойцам у Анкорыджы летась, — галоўны сімвал новых «практычных» часоў.

Пытацца з Трампа за непрачытанага Мантэня — занятак дзіўны: ён не пра этыку, а пра інтарэсы. У выпадку з Украінай яго інтарэс аказаўся на баку Пуціна, у выпадку з Ізраілем і Венесуэлай — на баку, супрацьлеглым Пуціну. «Нічога асабістага», звычайна кажуць, але тут якраз наадварот: нічога грамадскага! Strictly business.

«Пагарда да бліжняга ў тых, хто нюхае ружы //

Няхай і не лепшая, але шчырай за грамадзянскую позу».

Шчыры цынізм Трампа агідны, але, на мой густ, куды лепшы за калектыўны гутэрыш, які сімвалізуе сённяшні стан выкінутага на сметнік «міжнароднага права». Такому — і месца на сметніку.

Ці не згадаеце, калі апошні раз у ААН абмяркоўвалі правы уйгураў у Кітаі, цікавіліся лёсам палітвязняў у Цэнтральнай Азіі або ў Расіі, пакараннямі смерцю ў Іране, генацыдамі ў Сірыі і Нігерыі? Вось менавіта. Усю сваю Грэту Тунберг сусветны лібералізм змарнаваў на барацьбу з ізраільскай ваеншчынай, якая разбушавалася ні з таго, ні з сяго пасля 7 кастрычніка 2023 года.

У гэтым пейзажы малаадэкватны ў этычным сэнсе Трамп аказаўся, як ні парадаксальна, самай адэкватнай супрацьвагай «ліберальнаму» вар'яцтву апошніх дзесяцігоддзяў (бяру іх саманазву ў двукоссе, каб не адцягвацца на гісторыю пытання пра тое, як УСЁ ГЭТА стала «лібералізмам»).

Правілы гульні ў сённяшнім свеце дыктуе ліга адмарозкаў.

ААН, у Савеце Бяспекі якой цяпер, для забавы, старшынюе прадстаўнік Самалі, дэ-факта «крышуе» гэтую лігу — вось вам і ўсё міжнароднае права!

Над чальцамі гэтай лігі палітычных адмарозкаў (ад Пхеньяна да аятол і ад Сірыі да Венесуэлы) лунаюць вельмі розныя сцягі, і сваім народам упыры морочаць галовы вельмі рознымі ідэалогіямі, але агульны назоўнік абсалютна відавочны: антыамерыканізм. Або, шырэй, пагарда да лібералізму — таго, які без двукоссяў.

Пагарда да правоў чалавека.

На першынство ў гэтай смяротна небяспечнай для чалавецтва лізе шмат гадоў прэтэндавала менавіта пуцінская Расія. І, да непрыемнага здзіўлення многіх (меня, у прыватнасці), Пуцін цалкам дасягнуў у гэтым поспеху пасля лютага 2022 года. Яго ваенна-палітычныя гарантыі Ірану і Венесуэле з пастаўкамі ўсялякай тэхнікі надавалі яму выгляд буйнога геапалітычнага гульца…

Дэманстратыўна эфектны арышт венесуэльскага адмарозка (як і папярэдні амерыканскі ўдар па іранскіх ядзерных аб’ектах), разам з жаласным піскам пуцінскага МЗС у адказ на гэтую раптоўную новую гегемонію ЗША, — вельмі паказальная і карысная гісторыя.

Вельмі своечасовае напамінанне астатнім чальцам лігі адмарозкаў пра тое, што на самую хітрую аўтарытарную сраку пры поўнай адсутнасці міжнароднага права можа знайсціся ўзамен нешта паводле расійскай прыказкі.

А вяртання міжнароднага права я чакаю з нецярплівасцю.

Віктар Шэндаровіч, «Фэйсбук»

Напісаць каментар 8

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках