Наступным можа быць Пуцін
4- Юрый Федарэнка
- 6.01.2026, 11:44
- 6,084
Рэжымы, пабудаваныя на страху, заўсёды падаюць.
Іран ахапілі найбуйнейшыя за апошнія гады пратэсты. Фармальным трыгерам стаў рэзкі рост цэн. Пагаршэнне эканамічнай сітуацыі часткова было выклікана міжнароднымі санкцыямі, часткова — неўраджаем. У выніку валютнага калапсу базавыя прадукты і лекі сталі для многіх недасягальнымі. Але справа не толькі ў грошах. Грошы — гэта толькі апошняя кропля.
Насамрэч Іран жыве ў стане назапашанай лютасці ўжо не першы год. У 2022-м краіну скалыхнулі масавыя пратэсты пасля забойства паліцыяй маралі дзяўчыны, якая «няправільна» насіла хіджаб. Тады свет пачуў лозунг іранскай моладзі: «Жанчына. Жыццё. Свабода». Гэта быў канфлікт пакаленняў — маладога, адкрытага, лічбавага грамадства са старой гвардыяй «Корпуса вартавых ісламскай рэвалюцыі», якая трымаецца за ўладу з фанатычным упартствам. Краінай дагэтуль кіруе 86-гадовы аятала Алі Хаменеі — «вечна малады» сімвал ісламска-сацыялістычнага ладу.
Пратэсты 2022 года ўдалося ўтоптаць у асфальт. Рэжым часткова адступіў — перастаў караць жанчын за «няправільнае» нашэнне хіджабаў, знізіў градус публічнага тэрору. Але сутнасць не змянілася. Іран застаўся таталітарнай дзяржавай, а рэпрэсіі супраць іншадумцаў толькі ўзмацніліся. Фундаментальныя прычыны выбуху нікуды не зніклі. Наадварот — да іх дадаліся новыя.
Лета 2025-га года стала для Тэгерана момантам стратэгічнага прыніжэння. Іран фактычна прайграў вайну Ізраілю і ЗША. Паспяховыя ўдары па ядзерных аб'ектах, ліквідацыя высокапастаўленых военачальнікаў разбурылі міф пра «непахіснасць» рэжыму. Аятала, як і належыць дыктатару, абвясціў пра перамогу. Грамадства адказала маўклівай пагардай.
Гэтым разам пратэсты пачаліся не ва ўніверсітэцкіх аўдыторыях, а на базары. Гэта прынцыпова іншая гісторыя. Дробныя прадпрымальнікі (традыцыйна кансерватыўны і лаяльны да рэжыму пласт) абвясцілі забастоўку. 28 снежня закрыліся крамы мабільнай тэхнікі, за імі падцягнуліся іншыя галіны. Хваля хутка накрыла 13-мільённы Тэгеран і іншыя буйныя гарады. Да эканамічнага адчаю далучылася палітыка. Моладзь зноў успомніла лозунг «Жанчына. Жыццё. Свабода», а побач з ім прагучала: «Смерць дыктатару».
У некаторых гарадах пачалі ўзгадваць шахскую дынастыю Пехлеві, зрынутую ў 1979 годзе. Сам факт, што спадкаемец апошняга шаха жывы і знаходзіцца за мяжой, натхняе частку пратэстоўцаў. Гэта ўжо не проста бунт супраць цэн — гэта пошук палітычнай альтэрнатывы, барацьба за новую версію будучыні.
Чаму ўсё гэта важна для Украіны? Бо цяперашні Іран — важны саюзнік пуцінскага рэжыму. Яго зброя, яго тэхналогіі, яго палітычная падтрымка падсілкоўваюць расійскую вайну супраць нас. Крах або сур'ёзнае аслабленне ўлады аяталы будзе азначаць яшчэ адну расколіну ў імперскай канструкцыі Масквы. Пасля страты Сірыі гэта можа стаць стратэгічным і канчатковым ударам па расійскіх пазіцыях на Блізкім Усходзе.
Ёсць яшчэ адна, значна больш глыбокая паралель. Тое, што сёння адбываецца ў Іране, заўтра з вялікай верагоднасцю адбудзецца ў Расіі. Тыя ж канфлікты пакаленняў, тыя ж санкцыі, тая ж беднасць, тая ж рэпрэсіўная дзяржава, якая трымаецца на страху. Розніца толькі ў тым, што Расія знаходзіцца ў стане вайны, падчас якой мы штодня фізічна сцёрваем «рэальную армію» Пуціна на лініі баявога судакранання і палім яго эканамічную аснову, нафтаперапрацоўку, у тыле.
Мы не ведаем, колькі будуць працягвацца пратэсты ў Іране. Але гісторыя паказвае: калі таталітарны рэжым губляе падтрымку нават лаяльных класаў, зваротнай дарогі ўжо няма. Калі некалі аятала ўцячэ ў Маскву, як гэта зрабіў год таму Асад, наступным зрынутым дыктатарам можа стаць ужо Пуцін.
Рэжымы, пабудаваныя на страху, заўсёды падаюць. Пытанне толькі ў часе. Наша справа — гэты час скарачаць. Працуем над гэтым. Слава Украіне!
Юрый Федарэнка, «Фэйсбук»