7 студзеня 2026, Серада, 21:34
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Адзін ужо датанцаваўся

6
Адзін ужо датанцаваўся

Свет сапраўды змяніўся.

Некаторыя людзі, добрыя людзі, засмучаюцца, што, арыштаваўшы Мадура, Трамп пусціў дэмакратызацыю Венесуэлы на самацёк. І мала таго, што пусціў на самацёк, дык ён яшчэ і сказаў, што ў нобелеўскай лаўрэаткі Мачада ў краіне няма ніякай падтрымкі.

І вось я, шчыра кажучы, крыху недаўмяваю, як добрыя людзі ўяўляюць сабе дэмакратызацыю Венесуэлы Трампам. Ну то бок: нам паказалі Мадура ў судзе, а наступным кадрам — лікуючыя грамадзяне Венесуэлы будуюць дэмакратыю на вуліцах Каракаса?

Так у кіно гэта называецца мантаж. А ў жыцці гэта называецца пераходны перыяд. А пераходны перыяд — гэта такі час, падчас якога здараюцца ўсялякія непрыемнасці. І ў выпадку з Венесуэлай пераходзіць, відаць, давялося б доўга. Вось у Іраку амерыканцы заняліся дэмакратызацыяй і за дваццаць гадоў так як след нікуды і не перайшлі.

Таму значна прыемней разбірацца з непрыемнасцямі пераходнага перыяду чужымі рукамі. Асабліва калі гэта рукі паплечнікаў Мадура. Бо інакш менавіта паплечнікі Мадура ўсе непрыемнасці і чынілі б. Як кажуць: хай той, хто нам перашкаджае, той нам і дапаможа.

Да таго ж і міжнароднае права тады пакутуе значна менш. Хаця, па праўдзе кажучы, мала чаго там засталося, каб яшчэ і пакутаваць. Пуцін, Мадура і іншыя сцікаючыя крывёю гаранты шмат зрабілі, каб з усяго міжнароднага права засталося толькі права моцнага.

І заўваж, калі Пуцін уварваўся ва Украіну, а Мадура расстрэльваў дэманстрантаў, ніводзін саюзны тэлевізар пра міжнародныя законы не ўспамінаў. Ім сцікаючы крывёю гарант ужо раней патлумачыў, што часам бывае не да законаў.

І заклікі Макрона да выканання гэтых законаў нейк не дапамагалі іх выконваць. А ўсе глыбокія заклапочанасці Пуціну і ўсім астатнім былі глыбока фіялетавыя.

Бо яны будавалі цудоўны новы свет, у якім галоўнае правіла — моцны заўсёды мае рацыю. І думалі, што толькі яны будуць гэтым правам карыстацца. Бо яны ведалі, што яны моцныя. Ім персанальны тэлевізар гэта шмат разоў тлумачыў.

Ну вось будавалі, будавалі і нарэшце пабудавалі. І выявіўся адзін непрыемны нюанс: у свеце, дзе моцны заўсёды мае рацыю, трэба быць моцным. А ўяўленні пуціных, асадаў і іншых сцікаючых крывёю гарантаў пра ўласную сілу аказаліся моцна перабольшанымі.

Асад і Мадура пераканаліся ў гэтым на балючым асабістым досведзе. І, магчыма, яшчэ хтосьці таксама пачынае падазраваць нешта неладнае. Я, насамрэч, думаю, што неладнае хтосьці пачаў падазраваць яшчэ тады, калі Асад паказаў яму прыклад. Але прыклад Мадура, якога з усіх красавцаў абаранялі толькі замежныя кубінскія наёмнікі, выглядае асабліва пераканаўча.

Заўваж, што арышт Мадура хтосьці катэгарычна асудзіў толькі праз сваю Эйсмонт. У сэнсе: калі што раптам пойдзе не так, дык гэта яна асуджала, ёй і адказваць.

А персанальна ў сцікаючага крывёю гаранта адпаведнай нагоды для асуджэння за гэтыя тры дні так і не знайшлося. Бо дзеда лепш лішні раз не злаваць.

І калі гэты дзед прапануе якую-небудзь здзелку, то лепш пагаджацца, пакуль ён прапануе па-добраму. А то адзін Мадура ўжо датанцаваўся.

Бо свет сапраўды змяніўся. І цяпер не да законаў у ім стала таму, хто насамрэч можа сабе гэта дазволіць.

«Лісты да дачкі»

Напісаць каментар 6

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках