Інвалід-вазочнік патрабуе пакараць будаўнікоў

Пазоўная заява пададзеная на аднаго з буйных сталічных забудоўшчыкаў з-за парушэння ім правіл стварэння безбар'ернага асяроддзя.

Гэта ці ледзь не першая справа такога роду ў краіне. Па крайняй меры, упершыню адказ трымае будаўнічая арганізацыя, а дэталі працэсу датычацца вельмі многіх людзей, піша «Ежедневник».

30 лістапада 2010 Рычард Паўлоўскі - інвалід, ужо шмат гадоў прыкаваны да крэсла-вазка - заключыў дамову на стварэнне аб'екта долевага будаўніцтва па адрасе праспект Машэрава, 43 з вядомым і паспяховым СТАА. У снежні таго ж года дом быў паспяхова здадзены ў эксплуатацыю. Здавалася б, можна было святкаваць наваселле, але Рычарду Юр'евічу давялося яго адкласці.

Падчас агляду навабуду Паўлоўскі выявіў некалькі неадпаведнасцяў нормам безбар'ернага асяроддзя, якія ў яго выпадку рабілі нармальнае пражыванне ў новай кватэры немагчымымі.

Быццам бы дробязь, але, напрыклад, вышыня парога дзвярных праёмаў, якія вядуць да ліфта значна перавышала зацверджаныя дакументам СНБ 3.02.04-03 (будаўнічыя нормы Рэспублікі Беларусь, «Жылыя будынкі») 2, 5 сантыметра. Пераадолець такі парог інвалід - вазочнік можа толькі з чужой дапамогай, а ў адзіночку ён рызыкуе атрымаць траўму пры падзенні - такія выпадкі не рэдкасць. Чамусьці адсутнічаў пандус, які вядзе ў офіс Таварыства уласнікаў, які знаходзіцца ў доме Паўлоўскага, а таксама іншыя, непатрэбныя здароваму, але вельмі неабходныя чалавеку з абмежаванымі магчымасцямі. У добраахвотным парадку забудоўшчык адмовіўся задаволіць законныя патрабаванні пазоўніка па ліквідацыі парушэнняў. Прыйшлося звярнуцца да дапамогі суда.

У размове перад пачаткам пасяджэння суда Паўлоўскі з горыччу адзначыў: «Такое ўражанне, што я асуджаны да пажыццёвага зняволення ва ўласнай кватэры без права абскарджвання. Але прысуд вынесены не лёсам, які зрабіў мяне інвалідам. Прысуд вынес забудоўшчык, які лічыць, што такія «дробязі», як вышыня парогаў, не ўплываюць на ўвесь будынак. Я не ведаю, якое рашэнне будзе прынята судом. Але ў любым выпадку яно будзе паказчыкам адносінаў да гэтай праблемы грамадства ў цэлым. Бо стварэнне безбар'ернага асяроддзя - гэта не проста выкананне нейкіх заканадаўчых актаў. Гэта, перш за ўсё, імідж дзяржавы, паказчык яе «даросласці», права грамадства называцца грамадствам».

«Асяроддзе» без гаспадара

Як паведамілі ў Офісе па правах людзей з інваліднасцю (гэтая арганізацыя займаецца ўсебаковай, у тым ліку і юрыдычнай дапамогай людзям з абмежаванымі магчымасцямі), справа Паўлоўскага можа лічыцца ці ледзь не прэцэдэнтам. Пазовы падобнага роду пакуль можна пералічыць па пальцах. Звычайна, адзначылі ў Офісе, людзі проста не вераць, што могуць дамагчыся справядлівасці. Хоць выключэння, вядома, ёсць.

Напрыклад, у жніўні быў выйграны працэс інваліда 1-й групы Сяргея Мацкевіча супраць Бабруйскага унітарнага камунальнага даччынага дарожна-эксплуатацыйнага прадпрыемства аб кампенсацыі маральнага ўрону. Дарожнікі праігнаравалі патрабаванні стандартаў вышыні бардзюраў на адной з гарадскіх трас. У выніку, спрабуючы перасекчы вуліцу, Сяргей перакуліўся разам з каляскай і ледзь не загінуў пад аўтамабілямі, якія праязджалі міма.

Думаецца, выпадак аказаўся проста абуральным, а вінаваты відавочны. Але гэтага не скажаш пра справу Паўлоўскага. Ужо падчас папярэдняга слухання высветлілася, што незразумела хто нясе адказнасць за ўзгадненне праекта будынка з відавочнымі парушэннямі патрабаванняў безбар'ернага асяроддзя, і хто, уласна, падпісваў акт аб прыёмцы «бракаванага» дома. Пакуль адказчык не змог даць адказы на гэтыя пытанні.