«Пуцін — самы вялікі няўдачнік у гісторыі Расіі»
- 18.07.2026, 8:06
- 4,388
Як суседзі пачалі прыніжаць дыктатара РФ.
Удары Сіл абароны Украіны па расійскіх нафтаперапрацоўчых заводах усё мацней адбіваюцца на рынку паліва краіны-агрэсара. Масква ўжо вымушаная прасіць дапамогі ў Індыі і Беларусі, аднак магчымых паставак не хопіць, каб пераадолець дэфіцыт бензіну.
Палітолаг Арцём Бронжукоў у эфіры 24 Канала распавёў, як суседнія краіны рэагуюць на просьбу Крамля і чаму гэта стала асабістым прыніжэннем для Уладзіміра Пуціна. Ён таксама патлумачыў, як поўнамаштабная вайна разбурала вобраз расійскага дыктатара як уплывовага геапалітычнага гульца.
Удары Сіл абароны Украіны спынілі каля 40% расійскай нафтаперапрацоўкі, а хутка аднавіць пашкоджаныя магутнасці Масква наўрад ці здолее. Крэмль ужо шукае бензін у Індыі і Беларусі, аднак даступных аб'ёмаў недастаткова нават для кароткатэрміновага пераадолення дэфіцыту.
Тое, што Беларусь можа паставіць за месяц, Расія расходуе прыкладна за адзін дзень. Казахстан таксама не спяшаецца ратаваць расійскі рынак паліва. Прапанаваных 50 тысяч тон хапіла б краіне-агрэсару толькі прыблізна на 12 гадзін, а саму магчымасць дапамогі там прадставілі ў прыніжальнай для Крамля форме.
«Казахстан адкрыта кпіць з Пуціна: калі вы папросіце і скажаце, што вам патрэбная гуманітарная дапамога, тады, магчыма, дамо. А пакуль яшчэ паглядзім», — распавёў Бронжукоў.
Яшчэ да поўнамаштабнага ўварвання расійскі дыктатар спрабаваў прадстаўляць сябе геапалітычным стратэгам, які кантралюе суседзяў і ўплывае на іх рашэнні. Цяпер ён вымушаны прасіць у іх паліва, у той час як нават фармальныя партнёры Расіі адкрыта дэманструюць, што не баяцца адмаўляць Маскве або выстаўляць ёй умовы.
«Пуцін — самы вялікі няўдачнік у гісторыі Расіі. Трэба было яшчэ здолець настолькі бездарна ўсё страціць», — падкрэсліў палітолаг.
Паліўны крызіс стаў чарговым ударам па іміджы Крамля як цэнтра сілы, бо краіна, якую гадамі называлі «бензакалонкай», цяпер сама не можа забяспечыць сябе бензінам.
Да поўнамаштабнага ўварвання Крэмль меў значны ўплыў на краіны, якія гадамі лічыліся блізкімі да Расіі. Цяпер сітуацыя змянілася настолькі, што прэзідэнт Сербіі прыязджае ў Кіеў на Дзень украінскай дзяржаўнасці, а Казахстан дазваляе сабе адкрыта насміхацца з просьбаў Масквы аб дапамозе. Вайна не ўмацавала пазіцыі Пуціна, а паказала, наколькі абмежаванымі сталі яго магчымасці ціснуць на суседзяў і кіраваць іх рашэннямі.
Нягледзячы на паступовае аслабленне Расіі, у Пуціна дагэтуль дастаткова ракет і іншага ўзбраення, каб працягваць тэрор супраць Украіны. Аднак поўнамаштабная вайна ўжо выявіла сапраўдны стан яго рэжыму, які не здольны дасягнуць пастаўленых мэтаў, страчвае рэсурсы і сутыкаецца з усё большай колькасцю праблем.
«Украінская армія і гераічны ўкраінскі народ за гэтыя гады сапраўды зрабілі з Пуціна поўнага няўдачніка. Але ў гэтага няўдачніка, на жаль, яшчэ дастаткова зброі і ракет, каб працягваць тэрарызаваць нас», — падкрэсліў Бронжукоў.
Кожны новы дзень актыўных баявых дзеянняў толькі павялічвае кошт вайны для Крамля. Расійская эканоміка знясіляецца, праблемы ўнутры краіны назапашваюцца, а завяршыць вайну на выгадных для сябе ўмовах дыктатар ужо не можа.
«Праблемы пуцінскага рэжыму выявіліся настолькі, што ўжо ясна: ён не вытрымае. Кожны дзень зацягвання актыўнай фазы баявых дзеянняў будзе каштаваць Пуціну яшчэ большых праблем», — растлумачыў палітолаг.
Стамленасць ад рэжыму расце не толькі ва Украіне і Еўропе, але і ўнутры самой Расіі. Далейшае зацягванне вайны можа яшчэ мацней расхістаць сістэму, якая трымаецца на рэпрэсіях, прапагандзе і страху перад стратай улады.