700 спатканняў за паўтара года: як жыве галоўная «талерачніца» Мінска

Беларуска вырашыла выпрабаваць удачу на сайце знаёмстваў.

Светлая ўтульная кватэра ў «Мінск-Свеце» з вокнамі ў падлогу. Запаленыя свечкі, букет кветак і яскравая, усмешлівая гераіня з чырвонай памадай і ў лёгкай, струменістай сукенцы. Алена — блогерка, яна просіць звяртацца да яе на «ты» і прыгожа садзіцца перад камерай: яна прывыкла правільна пазіраваць, быць у пазітыве і не крыўдзіцца на тое, што пра яе кажуць і думаюць навакольныя. Тым больш што чужая цікавасць даўно стала інстаграмнай валютай — лайкамі і каментарыямі. Дзяўчына адкрыта называе сябе галоўнай «талерачніцай» Мінска: за паўтара года ў яе было 700 спатканняў, яна адказала на сотні паведамленняў, сутыкнулася з хэйтам і пагрозамі. Журналісты Onlíner спыталі ў Алены, як асабісты эксперымент перацёк у сацсеткі, ці цяжка знайсці адносіны, калі табе за 30, і чаму плаціць на спатканні, на яе думку, заўсёды павінен мужчына.

«Ёсць цэлы рух «папаламшчыкаў». Для мяне гэта дзіка»

Алена прызнаецца, што да статусу «талерачніцы» ўжо паспела прымераць ярлык «утрыманкі». Шасцігадовы шлюб, ад якога з'явіліся двое дзяцей, не вытрымаў выпрабавання характарамі сужэнцаў і даў трэшчыну 13 гадоў таму.

— З мужам у нас быў, можна сказаць, класічны саюз, у якім мяне ўтрыманалі. Я ні ў чым не мела патрэбы і ўвогуле не ўяўляла, што мужчына можа не плаціць за жанчыну на спатканні. Ці што ёсць цэлы рух «папаламшчыкаў», якія просяць пагасіць палову рахунку. Для мяне гэта дзіка.

Пасля шлюбу былі сур'ёзныя адносіны, якія скончыліся паўтара года таму. І Алена вырашыла ўпершыню ў жыцці выпрабаваць удачу на сайце знаёмстваў.

— Зразумела, што часы змяніліся. На вуліцы ўжо амаль ніхто не знаёміцца, у кафэ — таксама. Паглядзела вакол і вырашыла: добра, значыць, паспрабую анлайн. Тым больш вакол мяне шмат пар, у якіх людзі менавіта так знайшлі адно аднаго і нават ажаніліся.

Амаль першае ж спатканне абярнулася непрыемным досведам.

— Мы размаўлялі ў кафэ за сняданкам. Здаецца, гэта былі сырнікі. Не стэйк ці амары, а зусім бюджэтная страва. Да нас падышоў афіцыянт і спытаў, будзем расплачвацца наяўнымі ці карткай. Мой спадарожнік вельмі выразна на яго паглядзеў і сказаў, што асабіста ён збіраецца плаціць карткай. Я, мякка кажучы, здзівілася і сказала, што таксама разлічуся безнаяўна.

Пазней мужчына запэўніваў, што проста хацеў паглядзець на рэакцыю дзяўчыны, але, нягледзячы на тое што ўвесь рахунак ён закрыў самастойна, ад рамантычнага настрою не засталося і следу. Вяртаючыся дадому, Алена запісала сяброўкам «кружочак» з эмацыйным пераказам таго, што адбылося на сустрэчы, а потым выклала відэа ў Instagram.

— Што тут пачалося! Якаясь шалёная колькасць каментароў з абвінавачаннямі мяне ў меркантыльнасці. Прычым гэтыя паведамленні пісалі ў асноўным жанчыны. Галоўны пасыл быў у тым, што мне ніхто нічога не павінен. Але я з гэтым зусім не згодная. Жанчына нясе ў гэты свет новае жыццё, мы нараджаем дзяцей — гэта як мінімум заслугоўвае павагі і клопату з боку мужчыны, які побач, пастаяннага партнёра. Ён павінен закрываць патрэбы сваёй другой палавінкі. Вядома, на першым спатканні пра сур'ёзнасць гаворкі не ідзе, хутчэй гэта жаданне ўразіць адно аднаго. Але каго можа ўразіць скупны і драбязны мужчына?

Паводле слоў Алены, пасля шквалу крытыкі яна і дадала ў шапку профілю сацсеткі прыпіску пра галоўную «талерачніцу». Але, кажа, яе погляд на адносіны падзяляюць і блізкія.

— Мой 14-гадовы сын цяпер жыве з бацькам: прынялі такое рашэнне, бо ў падлеткавым узросце яму патрэбны мужчынскі прыклад і аўтарытэт побач. Ён расказаў мне, што нядаўна вёў дзяўчыну ў рэстаран. Я абурылася: па-мойму, ранавата. Ён адказаў, што гэта яму па кішэні, бо ён падпрацоўвае, а салата «Цэзар» і амерыкано паўсюль каштуюць прыкладна аднолькава. То-бок ён ужо ў сваім узросце разумее, што за дзяўчынай трэба клапаціцца. Лічу, што мы правільна яго выхавалі. Хаця мне не раз злятала збоку ад старонніх людзей, маўляў, вырасце, ажэніцца, а пасля разводу пакіне ўсё жонцы і будзе сядзець з голай дупай. Ну і хай. Значыць, яму давядзецца па-новай усё зарабляць, раз не ўдалося захаваць адносіны ды яшчэ і грошы страціў.

У цэлым Алена рэдка кажа ў сваім блогу пра сям'ю, лічачы, што блізкія не павінны пакутаваць ад яе публічнасці. Пры гэтым бацькі гераіні так і не змаглі прыняць, што іх дачка займаецца блогінгам.

— У іх разуменні гэта недзе побач з прастытуцыяй. Ім сорамна за мяне перад суседзямі, знаёмымі. Бацькам не падабаецца мая адкрытая манера зносін у блогу, тое, як я яго вядзу. Мы нават нейкі час з-за гэтага зусім не кантактавалі. Цяпер спрабуем аднавіць адносіны.

700 спатканняў і пагрозы ад падпісчыкаў

Алена запэўнівае, што не перабольшвае: за апошнія паўтара года ў яе было 700—800 спатканняў, большасць з якіх цалкам удачныя, проста не адбыліся канект і хімія з патэнцыйнымі партнёрамі. Гучыць як фантастыка. Як удаецца не стамляцца ад такой колькасці зносін і сустрэч?

— Для мяне спатканне — гэта калі мужчына і жанчына, якія фліртуюць адно з адным, свядома прыйшлі на сустрэчу. Зносіны пры гэтым могуць доўжыцца і 5 хвілін, і 10, і 15, і 20. Гэта неістотна. Гаворка не пра нейкі складана арганізаваны адпачынак.

Сустракаемся мы звычайна ў пешай даступнасці ад майго дома. Я нікуды не езджу, не праходжу ад дома да пункта больш за 300 метраў. І ніколі нават не пачынаю збірацца, пакуль мужчына не напіша, што ён ужо чакае ўнізе.

— Варыянт проста прагуляцца па вуліцы для сябе разглядаеш?

— Усё залежыць ад настрою. У халодны час года — толькі закрытае цёплае памяшканне, найчасцей кафэ. Улетку я і сама прапаную прайсціся каля майго дома і заадно выгульваю свайго велізарнага амерыканскага булі. Так сумяшчаю прыемнае з карысным і адразу даведваюся, як мужчына ставіцца да жывёл. Для мяне гэта важна, бо з вопыту ведаю, што многія супраць жывёл у сям'і.

Праўда, нават самы прадуманы і акуратны падыход да справы не заўсёды ратуе ад дзіўных паводзін патэнцыйных кавалераў і сапсаванага настрою.

— Пазнаёміліся з мужчынам на сайце. Паразмаўлялі ў мэсэнджары, звязаліся па відэасувязі. Дамовіліся, што заўтра ён заедзе па мяне. Момант настаў, выхаджу з дому. Ён піша мне з пытаннем, дзе я. Адказваю, што вось, проста тут стаю, каля пад'езда.

У адказ — цішыня, а потым ён раптам піша: «Прабач, я паеду дадому. Мае чаканні не спраўдзіліся».

Мне ў той момант было так дрэнна, проста дыханне перахапіла, як быццам ударыў. Пазней ад сваіх сябровак і з каментароў у блогу я даведалася, што мужчыны сёння нярэдка так робяць. А некаторыя спецыяльна прызначаюць спатканне ў кафэ або рэстаране і не прыходзяць.

Пасля гэтага выпадку я заўсёды прапагандую хадзіць на першае спатканне выключна «на амерыкано». Дзякуючы гэтаму пытанні з «папаламшчыкамі» і непаразуменні з аплатай рахунку ў мяне не ўзнікаюць. Слава богу, усе мужчыны, з якімі я перасякалася ў жыцці, могуць дазволіць сабе купіць каву.

— Судзячы па тваіх адказах, ты ўсё ж не зусім «талерачніца». Як ставішся да дзяўчат, якія прыходзяць на спатканне, каб павячэраць за чужы кошт?

— Асуджаю, калі шчыра. Трошкі сорамна за іх. Ніколі так не рабіла. Мне прасцей заняцца любімай працай і аплаціць сабе ўсё, што я захачу, у любым рэстаране, і пры гэтым не давядзецца цярпець мала знаёмага і найчасцей маласпадобнага суразмоўцу з яго сумным маналогам. Нават не ўяўляю, як гэта можна вытрымаць. Я заўсёды сыходжу з нецікавага кіно, а тут цэлы вечар цярпець дзеля салаты.

Пра няўдалыя спатканні Алена часам падрабязна распавядае ў сацсетках і атрымлівае неадназначную, а парой і адкрыта варожую рэакцыю.

— Бывалі выпадкі, калі мне пагражалі і патрабавалі нічога не распавядаць у блогу. Адзін з неадбыўшыхся паклоннікаў не дачакаўся нашай блізкасці і крыху «зляцеў з катушак». Мы былі сам-насам, і ён пачаў крычаць, лаяцца, пагражаць, потым запусціў у мяне тэлефонам. Крычаў, каб я не думала нешта публічна пра яго распавядаць. Але мае падпісчыкі цяпер ведаюць гэтага героя пад псеўданімам Мікіта — натуральна, яго сапраўднае імя я не афішую.

Яшчэ адзін выпадак адбыўся ўжо з самім падпісчыкам, з якім асабіста я не была знаёма. Ён пазнаў мяне ў басейне. Падышоў ушчыльную і сказаў, што я прэсую мужчын, што павінна закрыць рот, іначай ён са мной «разбярэцца». Пагражаў нейкімі сувязямі наверсе — і ўсё гэта пад камерамі. Выйшла на паветра на неслухмяных нагах і з дрыготкімі рукамі. А потым проста расплакалася. Ды якое дачыненне я маю да гэтага чалавека? Што я яму зрабіла?

— Якія рэдафлагі, акрамя агрэсіі, ты б адзначыла?

— Як і казала, «папаламшчыкі» і скупыя — адразу не. Таксама паказальна, калі на сайце знаёмстваў мужчына вешае нейкае «крывое» фота: занадта блізка падносіць камеру да твару, фота размазанае, неакуратнае, мужчына ляжыць або стаіць у нейкіх незразумелых, дзіўных пазах. Асобнае «фу» — для тых, хто здымае на стары «андроід» сваё адлюстраванне ў люстры. Калі чалавек настолькі не паважае сябе і свайго патэнцыйнага партнёра, што не можа нават прэзентаваць сябе нармальна, гатовы вось так ганьбіцца, нам дакладна не па дарозе.

Не люблю таксама, калі пішуць пошласць у паведамленнях і адразу пачынаюць нейкія прыставанні, а яшчэ — грубасць у перапісцы, хамства. Танныя падкаты ў стылі «Сімпатычная» не зачапляюць, на такое першае паведамленне проста не адкажу.

Не цярплю прыставанняў на першых спатканнях. Мне трэба пазнаць чалавека, каб падпусціць яго бліжэй. Не стану мець зносіны і з мужчынамі, якія дрэнна кажуць пра сваіх былых і бацькоў.

Міма ідуць і мужчыны, якія не гатовыя клапаціцца пра жанчыну, даглядаць за ёй, забяспечваць яе ў сям'і. Мне ў мае 38 усё ж патрэбны спелы і сфармаваны мужчына, а не інфантыльнае і лянівае дзіця ў целе дарослага.

Прыхільнік з Баку і стомленасць ад моцнай жанчыны

Як прызнаецца Алена, лепшае спатканне і, бадай, самы прыгожы раман у яе здарыўся з чалавекам з краіны з зусім іншымі менталітэтам і культурай. Прыхільнік з Баку запрасіў яе прыляцець у госці. Да гэтага яны некалькі месяцаў перапісваліся ў мэсэнджарах. У перапісцы не было і намёку на якую-небудзь пошласць, нічога, што магло б неяк насцярожыць або засмуціць, — толькі паважлівае і далікатнае стаўленне.

Да таго ж мужчына слаў у Мінск кветкі і падарункі. І ўрэшце Алена вырашылася на падарожжа. Тым больш у гэты час на адпачынак у Баку ляцела кампанія яе сяброў, што дапамагала адчуваць сябе больш упэўнена.

— Мяне сустрэлі ў аэрапорце з букетам кветак і адвезлі ў гатэль, дзе на маё імя быў забраніраваны нумар. Прыхільнік быў вельмі далікатны і не прыставаў, нават за руку не спрабаваў узяць. У нас быў нейкі дзівосны канект, глыбокія размовы.

Але чым даўжэй Алена заставалася ў Азербайджане, тым больш зразумела станавілася, што жыць у гэтай краіне яна не зможа.

— У іх асобныя спартзалы для жанчын, шмат такога гендэрнага падзелу. Напрыклад, калі б мне раптам спатрэбілася дапамога якога-небудзь урача-мужчыны, у кабінет мяне мусіў бы ледзь не за руку суправаджаць мой партнёр. Гэта ўсё вельмі нязвыкла. Да таго ж мы абодва разумелі, што з маім адкрытым, свабодным і незалежным характарам жыць у краіне, дзе пакорнасць жанчыны ставіцца на першае месца, — не атрымаецца.

Пераехаць разам у Мінск таксама не было магчымасці: бізнес мужчыны патрабаваў пастаяннай прысутнасці на радзіме, плюс неабходнасць клопату пра дзяцей ад першага шлюбу і маці таксама выключала такі варыянт.

— Мы абодва перажывалі гэта вельмі цяжка. Але давялося адпусціць адно аднаго. У цэлым гэта быў выдатны досвед. Мне наогул падабаюцца мужчыны старэйшыя за мяне, люблю адчуваць сябе больш слабой, пад абаронай. Быць моцнай жанчынай — не самая прыемная ноша. Мне блізкая ідэя, што моцная — гэта тая, у якой не хапіла сілы быць слабой. Ёсць прама такія жаночныя жанчыны — я перад імі схіляюся. Такія лёгкія, паветраныя, крохкія птушачкі.

— Які для цябе партрэт ідэальнага мужчыны? Пункт з узростам зразумелы — што яшчэ?

— Так, зусім не разглядаю аднагодкаў, не разглядаю нават мужчын да 45 гадоў, толькі старэйшых. Я прыземленая, насамрэч. Упэўнена, што знойдзецца мужчына, які адпавядае ўсім маім запытам. Мне наогул падабаюцца мужчыны-гаспадарнікі. Я іх разумею і ўмею з імі мець зносіны. Вось гэтыя дзядзі ў паджаках — мне такія падабаюцца. Гэта больш пра тыпаж. Не абавязкова ён павінен сядзець на зарплаце ў дзяржустанове. Гэта ж можа быць і прадпрымальнік. Такі сабе салідны мужчына гадоў пяцідзесяці.

— У адным з рылс ты казала, што чым больш ходзіш на спатканні, тым мацней пачынаеш цаніць сваю працу і лічыш, што яна — галоўнае ў жыцці. Гэта зусім не пра слабую і паветраную жанчыну.

— Так і ёсць. Праца мне шмат дае, пракармлівае ўсю маю сям'ю. Цяпер гаворка толькі пра блогінг. Але і да гэтага я актыўна пахала: шмат гадоў была майстаркай пазногцевага сэрвісу.

Часам мяне накрывае, бо я жывы чалавек. Найчасцей — таму, што я несу вялікую адказнасць. У мяне ёсць дзеці, ёсць сабакі, ёсць вялікая кватэра — за ўсё ўсюды трэба плаціць, за ўсім даглядаць і пра ўсіх клапаціцца. Вельмі-вельмі шмат працуеш — і ў нейкі момант стамляешся, і хочацца здацца.

— Гатовая стаць слабой, перастаць весці блог і займацца толькі сям'ёй, калі раптам знойдзецца той самы?

— Я гатовая і айфон выкінуць прэч (круціць у руках тэлефон і смяецца. — Прым. Onlíner). Мы гэты момант, думаю, разам з мужчынам абмяркуем і вырашым.

— Увогуле ты цяпер адчуваеш сябе шчаслівай?

— Шчаслівай, хоць часам і стомленай. Магу гэта кожны дзень казаць, таму што я раблю толькі тое, што прыносіць мне задавальненне. Ні разу не было такога, каб раніцай званіў будзільнік, а я думала: «Ой, не хачу». Наадварот, усё гэта ў радасць. Блізкія здаровыя — гэта таксама вельмі важна. І яшчэ я ўмею радавацца жыццю: сонцу за акном, смачнай каве, 801-му спатканню.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com