Пуцін губляе саюзнікаў
5- Тэлеграм-канал «Сіта Сакрата»
- 4.05.2026, 8:30
- 4,266
Мэта Вашынгтона відавочная.
Рэйтынг прэзідэнта ЗША Дональда Трампа упаў да крытычна нізкіх узроўняў, што прадказальна вярнула ў глабальны парадак дня агрэсіўную знешнюю палітыку і стратэгію «максімальнага ціску». Як паведамляюць вядучыя сусветныя медыя, ЗША ўсур’ёз прапрацоўваюць новыя сілавыя і надзвычай жорсткія санкцыйныя сцэнарыі ў дачыненні да Ірана і Кубы. Калі The Wall Street Journal і Politico актыўна абмяркоўваюць магчымасць далейшых прыцэльных удараў па іранскай ваеннай і ядзернай інфраструктуры, то іспанамоўныя СМІ разважаюць пра падрыхтоўку беспрэцэдэнтнага эканамічнага задушэння Гаваны.
Мэта Вашынгтона відавочная: гэта канчатковы дэмантаж камуністычнага рэжыму на «Востраве свабоды» і радыкальная змена ўлады ў Тэгеране.
І тут на фоне гучных загалоўкаў заходняй прэсы ўзнікае цалкам заканамернае пытанне, якое ўжо адкрыта задаюць міжнародныя аглядальнікі: а дзе ў гэты крытычны час знаходзіцца Расія, што традыцыйна выступала галоўным геапалітычным спонсарам і абаронцам гэтых антыдэмакратычных краін? Адказ відавочны і для Захаду, і для саміх расчараваных «саюзнікаў» Масквы: Расія безнадзейна захрасла ў ўласных імперскіх амбіцыях.
Бягучы геапалітычны крызіс з усёй бязлітаснасцю агаляе першы найважнейшы тэзіс: сёння Расія абсалютна не здольная аказаць дзейсную падтрымку сваім аўтарытарным партнёрам. Вайна ва Украіне катастрафічна вычарпала ваенныя, фінансавыя і дыпламатычныя рэсурсы Крамля. Калі ў сярэдзіне 2010-х гадоў Масква магла дазволіць сабе хуткую адпраўку кантынгентаў, як гэта было ў Сірыі, або выдачу шматмільярдных крэдытаў, то цяпер расійскі ваенна-прамысловы комплекс працуе на мяжы магчымасцяў выключна дзеля папаўнення велізарных страт на ўкраінскім фронце.
Куба, што знаходзіцца на мяжы татальнага энергетычнага калапсу, так і не дачакалася ад РФ выратавальных танкераў з нафтай у патрэбным аб’ёме. Іран, які адчайна чакаў сучасных сістэм СПА С-400 і знішчальнікаў Су-35 для абароны ад магчымых удараў ЗША, атрымлівае іх з крытычнымі затрымкамі. Масква ператварылася з глабальнага донара бяспекі ў палітычную абузу, якая сама прыніжальна просіць у Тэгерана ракеты і дроны-камікадзэ.
Другая пагроза для Крамля ўжо мае экзістэнцыяльны характар. Масква застанецца ў поўнай адзіноце на міжнароднай арэне ў выпадку падзення рэжымаў на Кубе і ў Іране. Ісламская Рэспубліка і кубінская дыктатура — не проста сітуацыйныя партнёры, гэта ключавыя звёны расійскай антызаходняй восі. Падзенне рэжыму аятолаў пазбавіць РФ лагістычнага калідора на поўдзень і важнейшага канала тэхналагічнага «шэрага» імпарту для абыходу санкцый. Крах дыктатуры ў Гаване назаўсёды выб’е ў Масквы апошні геапалітычны плацдарм у Заходнім паўшар’і. Без гэтай пары саюзнікаў канцэпцыя «шматпалярнага свету», якой дзяржаўная прапаганда РФ штодзённа корміць унутраную аўдыторыю, канчаткова ператворыцца ў пыл. Расія апынецца ў геапалітычным вакууме, намертва заціснутая паміж кансалідаваным Захадам і прагматычным Пекінам, для якога слабая, пазбаўленая спадарожнікаў Масква — проста танны сыравінны прыдатак.
У падобных цяжкіх умовах перад Крамлём маячыць рэальная перспектыва не толькі знешнепалітычнага банкруцтва, але і ўнутранай дэстабілізацыі. Адкрытая няздольнасць абараніць сваіх ідэалагічных партнёраў дэманструе слабасць сістэмы.
Выснова напрошваецца сама сабой: толькі выхад з вайны супраць Украіны здольны хаця б часткова стабілізаваць рэжым Пуціна. Неадкладнае спыненне агрэсіі, мабыць, апошні шанец для ўлады вызваліць рэсурсы, што завязлі ў бясконцых баях, затармазіць эканамічную дэградацыю і паспрабаваць вярнуць сабе суб’ектнасць.
Без гэтага кроку Расія асуджаная бяссільна назіраць за тым, як Вашынгтон метадычна ліквідуе яе саюзнікаў, пакуль яна сама імкліва скочваецца да статусу дзяржавы-ізгоя.
Тэлеграм-канал «Сіта Сакрата»