The Washington Post: «Халодную вайну» выйгралі не за сталом перамоваў

Палітыка «мяккай сілы» не дзейнічае і ў дачыненні да сучасных дыктатараў і аўтакратаў.

У двух выпадках адміністрацыя Абамы прадэманстравала сваё поўнае замяшанне ў пытанні важных перамоваў і ўзаемасувязі «мяккай» і «жорсткай» сілы, піша Inosmi.

У пытанні Сірыі Абама пасля двухгадовага прамаруджання, спрабуючы прыдумаць уласную «чырвоную рысу» і прадпрымаючы нерашучыя крокі па адпраўцы стралковай зброі паўстанцам, выявіў, што ён не можа паўплываць на Расею, якая цалкам падтрымлівае Башара Асада. Вось што піша The Washington Post з нагоды саміту «вялікай васьмёркі»:

«Абама патрабуе, каб Асад у рамках любога мірнага пагаднення саступіў уладу - а на гэтую ўмову не згодны Пуцін. Расея - асноўны пастаўшчык зброі Асаду, а адміністрацыя Абамы збіраецца пачаць узбраенне паўстанцаў па іншы бок грамадзянскай вайны, якая, як мяркуе ААН, забрала жыцці 93 тысяч чалавек за апошнія два гады».

Іншымі словамі, у Асада і Пуціна няма ніякіх прычын саступаць у ходзе перамоваў тое, што яны выйгралі на полі бою. А што, Абама на самой справе чакаў, што яны саступяць?

Той жа самы сцэнар назіраецца і ў Афганістане, дзе ЗША пачынаюць перамовы з Талібанам:

«Адміністрацыя Абамы ўжо даўно хацела пачаць працэс перамоваў перад вывадам амерыканскіх войскаў з Афганістана, які павінен адбыцца да канца 2014 года. Высокапастаўленыя чыноўнікі з адміністрацыі прэзідэнта назвалі рашэнне адкрыць палітычнае прадстаўніцтва Талібана ў Дохе «ключавым» у працэсе спынення крывавага і працяглага канфлікту.

Аднак, кажучы на ўмовах ананімнасці напярэдадні публічнай заявы аб гэтай падзеі, чыноўнікі адзначылі, што яны не чакаюць ад перамоваў неадкладных вынікаў».

Ім не варта чакаць вынікаў і ў доўгатэрміновай перспектыве. ЗША сыходзяць з поля бою. Якія рычагі ўздзеяння ў амерыканскіх палітыкаў ёсць на самой справе? Чаканне, што Вашынгтон можа пры дапамозе «мяккай сілы» вярнуць тое, што прайгралі пры выкарыстанні «жорсткай сілы», выглядае як нонсэнс.

У пэўнай ступені тое ж самае адбываецца і ў дачыненні да Кітая. Абама з радасцю скарачае нашы ВМС, бяздзейнічае, калі гаворка заходзіць пра Паўднёва-Кітайскае мора, і запрашае Кітай на сумесныя вайскова-марскія вучэнні. Чаму ж тады яго шакуе, што Кітай не саступае ў пытаннях кібербяспекі?

На жаль, прэзідэнт, які лічыць сябе чалавекам, які спыняе войны і не пачынае іх, не ўяўляе сабе, што без ваенных поспехаў і пагрозы ваеннай сілы ўзровень уплыву ЗША падае, а ворагі перастаюць успрымаць іх сур'ёзна.

Халодную вайну выйгралі не за сталом перамоваў. ЗША выйгралі яе, увесь час процідзейнічаючы камуністычнай агрэсіі і маючы моцнае войска, што ў рэшце рэшт дапамагло збанкрутаваць Савецкі Саюз.

Памылка прыхільнікаў левых поглядаў заключаецца ў меркаваннi аб тым, што ў іншых краін - падобныя інтарэсы і погляды, і што перамовы - гэта як праца Кангрэса над законапраектам аб фермерстве, з кампрамісамі тут і там. Аднак калі гаворка ідзе пра супернікаў на міжнароднай арэне, рэдка здараецца так, што можна пераканаць іх лідараў успрыняць сітуацыю з іншага пункту гледжання ці змяніць іх уласнае ўспрыманне таго, што для іх добра.

Да таго часу, пакуль амерыканскі прэзідэнт не вырашыць спыніць размовы і не перастане пазбягаць «жорсткай сілы» (і ваеннай сілы, якая для гэтага спатрэбіцца), праціўнікі будуць апярэджваць ЗША - як гэта адбываецца цяпер.

Фота: РИА Новости / Сергей Гунеев