У Менску значна вырасла колькасць угодаў для продажу нерухомасці па даверанасці

Беларусы расказалі, чаму прадаюць жыллё.

У Менску значна вырасла колькасць угодаў у продажы нерухомасці па даверанасці. Часта да гэтага звяртаюцца тыя, хто з'ехаў з краіны. «Зеркало» паразмаўляла з беларусамі, якія такім спосабам рэалізавалі жыллё.

«У Менск вяртацца не збіраемся»

Паводле інфармацыі агенцтва нерухомасці «Твая сталіца», амаль 30% угодаў для продажу кватэр афармляюцца па даверанасці. У 2019 годзе іх было ўсяго 3-5%, у 2021-2022 гадах іх колькасць вырасла да 10-15%.

Маргарыта (усе імёны суразмоўцаў змененыя) пераехала з мужам у Польшчу два гады таму. У новай краіне даводзілася здымаць жыллё ў той час, як на радзіме ў яе заставалася кватэра. З часам пара наважыла абзавесціся сваёй жылплошчай у Варшаве ці прыгарадзе. Для гэтага трэба было прадаць кватэру ў Менску.

Займацца продажам кватэры самастойна на адлегласці Маргарыта не магла, прыехаць для гэтага ў Беларусь - таксама. Таму аформіла даверанасць на сваяка і наняла агента па нерухомасці.

- Я не планую зусім рваць з Беларуссю. Пасля развязання пытання з жыллём у Польшчы хачу назапасіць і купіць невялікую кватэру ў абласным цэнтры, адкуль родам, дзе нашы родныя, каб не абмяжоўваць іх па прыездзе ў госці. А вось у Менск вяртацца не збіраемся. Калі да вайны яшчэ былі такія думкі, то пасля яе пачатку вельмі відавочна, што ўсё ідзе да жалезнай заслоны. У такой сітуацыі лепш быць з заходняга яго боку.

Ігнат таксама жыве ў Польшчы, куды пераехаў у 2021 годзе. Тады мужчына нават не думаў, што больш не будзе жыць у Беларусі. Але ў нейкі момант зразумеў, што больш не вернецца нават у тым выпадку, калі сітуацыя ў краіне зменіцца.

- З меркаванняў уласнай бяспекі не магу ездзіць у Беларусь, таму ў кватэры бываць самому не атрымліваецца. Здаваць невыгодна, бо кошты арэнды ў Менску цяпер невысокія. Да таго ж з яе давядзецца адняць выдаткі на існы рамонт і камісію агента (паколькі даверыць працу з кватарантамі няма каму), - распавядае Ігнат. - Атрымліваецца, альбо кватэра будзе стаяць мёртвым грузам дзеля нейкіх патэнцыйных рэдкіх прыездаў у гіпатэтычнай светлай будучыні, альбо я яе прадам.

Паднялі ўсю паднаготную

Летась Жанна прадала кватэру бацькі па даверанасці. Сам уладальнік жылля ў той час працаваў за мяжой. Дадому ён звычайна вяртаўся ўсяго на некалькі месяцаў за год.

Вялікіх цяжкасцей, з яе слоў, гэта не стварыла. Адрозненне было ў тым, што ўсе інстанцыі надавалі больш часу і ўвагі даверанасці, і спачатку агенцтва нерухомасці ўважліва азнаёмілася з усімі дакументамі ўладальніка кватэры і яго дачкі.

— Такое адчуванне, што ішла негалосная праверка нашых дакументаў першыя тыдні тры, як звярнуліся, а агенцтвы ў нас увесь час запытвалі розныя даведкі, задавалі пытанні. А потым яны як быццам выдыхнулі, супакоіліся. Відаць, мы праверку прайшлі, і пачалі спакойна весці справу.

Да моманту, калі на жыллё знайшоўся пакупнік, расказвае Жанна, у яе было адчуванне, што яе прасвяцілі пад рэнтгенам.

- Ведаю, што паднялі ўсю паднаготную, задавалі пытанні, удакладнялі дэталі, матывацыю продажу. Нават дапамаглі высветліць, дзе і калі памёр наш сваяк, які некалі даўно быў прапісаны ў кватэры.

З 2021 года не жыве ў Беларусі і Іна. Менавіта тады яна з'ехала вучыцца за мяжу пасля таго, як «зразумела, што перспектыў няма».

- Летась у мяне памёр бацька, ад яго застаўся пакой у кватэры. Яго і вымушаная прадаваць, бо ўтрыманне выходзіць дарагім. За пакой у кватэры налічваюць больш за 100 рублёў на месяц камуналкі, - распавядае дзяўчына. - Прапісаць кагосьці няма магчымасці, бо са сваякоў нікога амаль не засталося. А астатнія ўладальнікі кватэры не згодныя, каб здавала. Вось і атрымліваецца, што і нерухомасць ёсць, і ў той жа час распарадзіцца і здаць я не магу, каб хоць камуналку аплаціць.

Для продажу пакоя Іне давялося аформіць генеральную даверанасць, бо прыехаць у краіну на час здзяйснення ўгоды ў яе не атрымаецца.

- У мяне амаль нікога не засталося. З сябрамі трымаю сувязь праз інтэрнэт і, калі прыязджаю ў Беларусь, бачымся. З мамай гэтак жа. Дом там, дзе сэрца. Калі я была маленькай, маё сэрца было ў Беларусі. Пасталеўшы, я зразумела, не маё. І не таму што гэта нешта звязанае з уладамі, рэжымам ці яшчэ нейкімі забабонамі. Не, проста пасталеўшы і з'ехаўшы, я зразумела, што ў Беларусі нават людзі іншыя. Таму маё сэрца са мной і пакуль не выбрала новы дом. Хаця дзіцячая любоў да ўлюбёных мясцін і самой Беларусі ў маім сэрцы яшчэ цепліцца.