Спроба Лукашэнкі ўсесціся на некалькіх крэслах прывяла да таго, што ён апынуўся паміж крэслаў

Дыктатару не верыць ніхто.

Дырэктар даследчых праграм па Расіі, Усходняй Еўропе і Еўразіі Фінскага інстытута міжнародных адносін Аркадзь Мошэс у каментары «Філіну» — пра рэакцыю Лукашэнкі на трагедыю з беларускім аўтобусам у Бранскай вобласці.

Аляксандр Лукашэнка праз суткі пракаментаваў трагедыю з беларускім аўтобусам у Бранску. Ён заявіў, што беспілотнік, які атакаваў аўтобус, — украінскі, але пры гэтым беларускі бок «не спяшаецца рабіць нейкія высновы» і «чакае сумленнага адказу» ад украінскага боку.

Таксама кіраўнік падкрэсліў, што «калі нас хтосьці правакуе і спрабуе ўцягнуць у вайну, думаю, што гэта дрэнна скончыцца для тых, хто спрабуе гэта зрабіць».

— Тое, што Лукашэнку спатрэбіліся суткі, каб неяк адрэагаваць, — гэта важная акалічнасць. Сітуацыя выглядае так, што ён альбо не ведаў, што насамрэч адбылося, альбо, наадварот, ведаў, але не ўяўляў, што ў гэтай сітуацыі сказаць, — каментуе «Філіну» рэакцыю Лукашэнкі Аркадзь Мошэс.

— Можна пагадзіцца з Лукашэнкам, што канспіралагічных тэорый можа быць колькі заўгодна. Ёсць базавы постулат, што першай ахвярай вайны з'яўляецца праўда. Мы бачым, што абодва бакі да ўсяго іншага вядуць інфармацыйную вайну.

Спачатку ў большай ступені вызначаліся расіяне, пачынаючы з захопу Крыму і выступлення сепаратыстаў у данбасскіх утварэннях, калі расіяне казалі, што іх там няма, гэта не яны. Задача такой рэакцыі, маўляў, «нас там няма, гэта не мы», — стварыць белы шум, каб нічога не было зразумела.

І каментар Лукашэнкі таксама ў гэтым рэчышчы — маўляў, нічога не зразумела, нічога сказаць не магу. Калі ён не ведае, што насамрэч адбылося, — гэта вельмі дрэнна. А калі ведае і не хоча гаварыць — напэўна, яшчэ горш. Шмат гадоў Лукашэнку ўдавалася сядзець на дзесяці крэслах, быць адначасова саагрэсарам і кіраўніком краіны, якая хоча сябраваць з суседзямі.

Зараз — не. З-за яго кантактаў з амерыканцамі яму ўжо да канца не давяраюць расіяне, а ўкраінцы, якія ніколі яму не давяралі, проста маўчалі пра гэта, цяпер публічна кажуць, што ён ім не партнёр, а па вялікім рахунку — праціўнік.

З пункту гледжання барацьбы ў інфармацыйнай прасторы цяпер сітуацыя такая, што тое, што кажа Лукашэнка, не мае ніякага значэння. Бо яму, як я ўжо сказаў, не вераць ні адны, ні другія. Яго спроба ўсесціся на некалькіх крэслах прывяла да таго, што ён апынуўся паміж крэслаў.

Мошэс адзначае, што ў нядаўнім інтэрв’ю «Аль-Арабія» Лукашэнка сказаў, што вайну пара заканчваць.

— Ён кажа пра гэта надзвычай асцярожна. Такім чынам ён пасылае сігналы ўсім патэнцыйным кантрагентам і перадусім Украіне, ЗША і Еўропе. Маўляў, ён, вядома, хацеў бы скончыць вайну, і трэба, каб яны з ім пасябравалі, узялі пад сваё эканамічнае крыло і ўвогуле паўтарылі перазапуск 2015 года.

І калі Лукашэнка кажа, што вайну трэба заканчваць, то Пуцін — не. Расійская пазіцыя ранейшая — вайна да пераможнага канца, ніякай дыпламатыі. Лукашэнка лічыць, што трэба дамаўляцца — і калі ўжо не ўсім з усімі, то хаця б Захаду з ім.

Думаю, гэта два інфармацыйныя пласты, якія тут так ці інакш прысутнічаюць. Але, на маю думку, гэтая крывая цяпер яго нікуды не выведзе, бо яму не верыць ніхто.

Паводле меркавання эксперта, мы, хутчэй за ўсё, ніколі не даведаемся, што насамрэч адбылося 17 чэрвеня з беларускім аўтобусам у Бранскай вобласці.

— Мы дасюль не ведаем, хто падрываў дамы ў Маскве ў 1999 годзе, што ў дэталях адбылося ў Беслане. Мы не ведаем вельмі многага. Могу дапусціць, што гэта правакацыя з боку Расіі, нейкага іншага боку або лагічнае наступства масавага выкарыстання дронаў.

Было б добра, як кажа Лукашэнка, даведацца праўду. Але ён выдатна ведае, што мы яе, магчыма, ніколі не даведаемся. Калі кіраўнік яго тыпу пачынае казаць, што мы чакаем, што нам раскажуць праўду, — гэта сур’ёзная змена і падрыў яго іміджу.

Калі чалавек не ведае, што адбываецца ў ягонай краіне, што адбываецца з грамадзянамі ягонай краіны, калі яны едуць з Беларусі ў Геленджык, — гэта ўжо не Лукашэнка. Вось Трамп не абавязаны ведаць, як з умоўнай Атланты едуць на адпачынак у Фларыду. Там гэта працуе інакш.

У Лукашэнкі вар’яцкая колькасць спецслужбаў — яны што, не далажылі? Ён выбірае пазіцыю, што нічога не ведае, тым самым кажучы, што яго спецслужбы ні за чым не сачаць. Гэта ўжо не той Лукашэнка, якога мы ведалі.

А калі гаварыць пра спробы ўцягнуць Беларусь у вайну, ён стварае новы і хлуслівы наратыў, бо Беларусь не трэба ўцягваць у вайну — яна ўжо ўцягнутая. Ён сам кажа, што Беларусь знаходзіцца ў стане вайны з Украінай як найбліжэйшы саюзнік Расіі.

Адсутнічае толькі адзін кампанент: непасрэдны ўдзел беларускіх вайскоўцаў у баявых дзеяннях, усе астатнія кампаненты — наліцо. Ваенная вытворчасць у інтарэсах расійскай арміі, выкарыстанне расійскай арміяй тэрыторыі і паветранай прасторы Беларусі і г.д.

Лукашэнка, які заяўляе, што не трэба ўцягваць Беларусь у вайну, — гэта чалавек, які з пункту гледжання міжнароднага права і здаровага сэнсу хлусіць.

Ён спрабуе замаскаваць сітуацыю, стварыць карцінку, якая насамрэч не адпавядае рэчаіснасці. І грамадзяне Беларусі павінны гэта разумець.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com