19 чэрвеня 2026, Пятніца, 15:47
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Палітычныя галюцынацыі Крамля

2
Палітычныя галюцынацыі Крамля

Спалучэнне маніі велічы і маніі пераследу здольнае нарадзіць параною.

Адзінае зразумелае пацвярджэнне таго, што Расія ўсё ж можа пачаць ваенныя дзеянні супраць НАТА (у Балтыі ці не — сказаць не магу), я, як ні дзіўна, знайшоў у неапублікаваным артыкуле Сяргея Лаўрова для Politico (у пераказе ТАСС) — дарэчы адзначу, што я катэгарычна супраць гэтай самацэнзуры, праяўленай Politico, якая больш падобная на страх перад адкрытай змястоўнай дыскусіяй, чым на праяву нейкай палітычнай лініі.

Вось гэты пасаж:

Еўропа хоча дасягнуць баявой гатоўнасці для канфлікту з Расіяй да 2030 года, а да таго — «цягнуць час рознымі спосабамі».

Насамрэч у гэты кароткі тэзіс ушыты адразу дзве прынцыпова важныя палітычныя галюцынацыі Крамля, якія ён гое і пестуе яшчэ з часоў Мюнхенскай прамовы Пуціна, калі не раней.

Першая галюцынацыя зводзіцца да таго, што цяпер Захад слабы і пакуль не дасягнуў баявой гатоўнасці, дастатковай для сутыкнення з Расіяй. Дык і хочацца сказаць: «Вось тут рускім і пайшла карта».

Гэта вельмі значная пазіцыя, на якой трэба спыніцца падрабязней. Уяўленне пра «слабасць Захаду» («згубу Еўропы», разлажэнне еўрапейскага духу, няздольнасць еўрапейцаў да дзеяння) з’яўляецца альфай і амегай пуцінскай ідэалогіі практычна з першых дзён кіравання. Гэта своеасаблівая рэінкарнацыя хрушчоўскага «мы вас пахаваем», звернутага, аднак, не да абстрактнай будучыні, а да канкрэтнай сучаснасці. Адваротным бокам гэтага тэзіса з’яўляецца своеасаблівая манія велічы — уяўленне пра нейкую апрыёрную перавагу, якую Расія мае перад Еўропай і якую яна абавязкова павінна нейкім чынам рэалізаваць.

Другая галюцынацыя дапускае, што Еўропа вельмі хутка наверстае ўпушчанае і адновіць сваю баявую гатоўнасць за лічаныя гады, што прывядзе да страты акна магчымасцяў дамовіцца з ёю на «годных» умовах.

Гэты тэзіс каранямі сыходзіць у ўяўленне пра непазбежнасць сутыкнення з Захадам, прычым у самым брутальным фармаце «трэцяй сусветнай вайны». Карані гэтай галюцынацыі — у свайго кшталту крэмлёўскай маніі пераследу, уяўленні пра тое, што Захаду іманентна ўласціва палкае жаданне напасці на Расію і расчляніць яе (быццам Захад таксама родам з Піцера), як толькі ён дасягне шуканага ўзроўню баявой гатоўнасці.

Спалучэнне маніі велічы і маніі пераследу, як у асабістым жыцці, так і ў гісторыі, здольнае нарадзіць небяспечную параною. Сутнасць гэтай параноі (пераказ якой я чуў дзясяткі разоў, пачынаючы з 2011 года, ад вельмі разумных, аўтарытэтных і надзеленных уладай у Расіі людзей) зводзіцца да таго, што, каб пазбегнуць непазбежнай паразы ў непазбежнай трэцяй сусветнай вайне, Расія павінна «ўдарыць першай», пакуль Еўропа не дасягнула неабходнай для сіметрычнага ўдару баявой гатоўнасці. Вось ужо і тэрмін акрэслены — 2030 год.

Такім чынам, калі рашэнні ў Крамлі будуць прымацца, зыходзячы не з нейкіх аб’ектыўных перадумоў, а з вышэйазначанай параноі як пэўнай дамінуючай ідэі, што захапіла свядомасць крэмлёўскіх мудрацоў, агрэсія супраць Еўропы не толькі магчымая, але нават непазбежная. А чаму тут дзівіцца? Хіба рашэнне пра ўвод войскаў у Афганістан прымалася на якойсьці іншай платформе?

Уладзімір Пастухоў, «Тэлеграм»

Напісаць каментар 2

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках