Беларус прайшоў пехатой больш за 150 краін і вярнуўся ў родную вёску

Разам з жонкай-канадкай ён выбраў для жыцця Палессе.

Пасля тысяч кіламетраў і сотняў дарог яны знайшлі месца, якое адчулі родным. Ураджэнец Беларусі Уладзімір Несін, які прайшоў пехатой больш за 150 краін, і яго жонка з Канады Марыя Вероніка, якая многія гады дзеліць з ім жыццё ў дарозе, набылі домік у вёсцы пад Драгічынам. І цяпер пасля доўгіх вандровак вяртаюцца менавіта туды — да прыгожай прыроды, спакойнага рытму жыцця і добразычлівых суседзяў, піша Sb.by.

Уладзімір Несін нарадзіўся ў вёсцы Папіна Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці, але дзяцінства і юнацтва правёў у Казахстане, куды сям'я пераехала асвойваць целіну. Пазней былі паўночныя будоўлі, трэнерская праца, узыходжанні ў горы і пешыя паходы па ўсім СССР. У 1996 годзе ён цалкам прысвяціў сябе падарожжам: хадзіў басанож з адным заплечнікам, начаваў у намёце, вёў дзённік, здымаў відэа. У 1999‑м, знаходзячыся ў Аўстраліі, атрымаў пашпарт грамадзяніна свету. Падчас аднаго з падарожжаў сустрэўся са сваёй будучай жонкай — грамадзянкай Канады, унучкай правадыра індзейскага племені. Вероніка прыняла яго лад жыцця і ўжо больш за дваццаць гадоў ідзе поруч:

— Часам мне цяжка паверыць, што ён сапраўды хоча быць са мной дваццаць чатыры гадзіны на суткі, але гэта так. Улад — моцны чалавек, і ён вельмі шмат для мяне робіць. Разам мы прайшлі столькі дарог! Але вельмі хацелася мець ціхую гаўань, каб вяртацца туды пасля доўгіх вандровак.

Набыты ў 2018 годзе домік у вёсцы Залужжа — недалёка ад роднай вёскі Уладзіміра — просты. А вакол маляўнічая прырода, цішыня і спакой — усё, што асабліва цэняць сужэнцы. Вероніка ўспамінае:

— Убачыўшы ўпершыню наш дом, я вельмі расчулілася. Ён так падобны да таго, дзе жылі мае індзейскія бабуля і дзядуля. Дровяная печ у цэнтры нагадала дзяцінства: бабуля гатуе ў печы штосьці смачнае. Я адразу адчула сябе як дома.

Вероніка прызнаецца, што яе здзівіла, наколькі даступнае жыллё ў Беларусі:

— Наш домік абышоўся прыкладна ў тры тысячы долараў. Такі ў Еўропе, Канадзе або ЗША каштуе дзясяткі тысяч долараў. Цэны на нерухомасць там настолькі высокія, што сваё жыллё становіцца амаль недасягальнай марай. Электраэнергія ў Беларусі недарагая. Газ, які мы падвялі да дома, у разы таннейшы, чым у іншых краінах.

На сцяне ў доме Несіных вісіць вялікая карта з пазначанымі маршрутамі, дзе пара пабывала. Нядаўна сужэнцы вярнуліся з паездкі, якая цягнулася больш за паўгода і ахапіла шмат краін, у тым ліку Літву, Польшчу, Германію, Ліхтэнштэйн, Швейцарыю, Італію, Славенію, Грузію. У мінулым годзе сям'я набыла аўтамабіль, цяпер падарожнічае на ім. Побач з домам Уладзімір змайстраваў невялікі гараж.

Паводле слоў Веронікі, у іх ёсць выразны рытм года:

— Дарога застаецца важнай часткай нашага жыцця. Але бліжэй да лета мы з вялікім задавальненнем вяртаемся ў Залужжа. Займаемся гаспадаркай, прыводзім у парадак участак, сустракаемся з суседзямі.

Уладзіміру і Вероніцы ў Беларусі падабаецца практычна ўсё, але асабліва яны цэняць простасць і душэўнасць людзей, іх стаўленне адно да аднаго. Вероніка кажа:

— Беларусы натуральныя, шчырыя і дружалюбныя. Суседка Тамара — мы з ёй прыкладна аднаго ўзросту — стала сапраўднай сяброўкай. Менавіта такія людзі дапамагаюць адчуць сябе як дома. У Канадзе, напрыклад, у стасунках паміж родзічамі не хапае цеплыні, усё вельмі меркантыльна, а большасць людзей з суседзямі нават не вітаюцца.

Вероніка з задавальненнем пералічвае і іншыя пазітыўныя моманты. Напрыклад, ёй вельмі падабаюцца мясцовыя цягнікі. Яны зручныя, ходзяць своечасова, можна даехаць куды трэба без стрэсу і мітусні. Высока яна ацэньвае і якасць беларускіх прадуктаў:

— Прадукты ў Еўропе дарагія, значная частка асартыменту прадстаўлена перапрацаванымі таварамі: гатовымі стравамі, паўфабрыкатамі, прадуктамі з доўгім тэрмінам захоўвання. У Беларусі ежа натуральная — шмат свежых і простых прадуктаў, звыклых па смаку. Вялікі выбар, добрая якасць і пры гэтым даступныя цэны. З мясцовай кухні я даўно палюбіла дранікі, Улад часта мяне імі балуе. А яшчэ падабаецца хатняе малако. Купляем яго ў жанчыны, якая трымае карову.

Уладзімір дадае:

— Дарэчы, беларускія прадукты высока цэняцца ў Расіі, Кыргызстане, Казахстане і іншых краінах, дзе мы пабывалі. Там кажуць, што нашы прадукты харчавання якасныя, і прадаюць іх даражэй за іншыя. У падарожжах заўсёды шукаем на прылаўках беларускую малочную прадукцыю і мяса.

Вероніка ўжо пасадзіла на ўчастку пару градак: зеляніну, крыху гародніны. Такія простыя заняткі, кажуць сужэнцы, дапамагаюць адчуць сябе часткай мясцовага жыцця. Але домам і ўчасткам сужэнцы не абмяжоўваюцца. Ім падабаецца наведваць мясцовыя славутасці, музеі, канцэрты, кірмашы. Часта ездзяць на веласіпедах у суседнія вёскі: для іх гэта і адпачынак, і магчымасць убачыць краіну бліжэй, без спешкі — так, як яны прызвычаіліся.

У канцы размовы становіцца абсалютна відавочна, што выбар Несіных на карысць Беларусі — не нейкая выпадковасць. Пасля сотняў сустрэч і тысяч кіламетраў пара падарожнікаў абрала для жыцця тую краіну, куды яны хочуць вяртацца кожны год, каб аднавіць сілы і насладзіцца спакоем сярод раскошнай прыроды і добрых людзей.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com