Вайна прыйшла на банкет пуцінскай эліты
- Канстанцін Эггерт
- 9.08.2026, 16:59
- 2,040
Страх назаўсёды пасяліцца ў іх сэрцах.
Выбух у рэстаране (Balzi Rossi на Кудрынскай плошчы ў Масквеhttps://charter97.org/ru/news/2026/8/3/693398/) цяпер можна афіцыйна лічыць не «мафіёзнай разборкай» і не «выбухам газу». Пасольства Расіі ў Рыме назвала тое, што адбылося, «тэрактам», мэтай якога было запалохаць… італьянцаў, што жывуць у Расіі.
Навошта хлусіць МЗС
Гэта няўклюдная і ілжывая версія прыдуманая на Смаленскай плошчы, а дакладней, на Старай плошчы, каб, з аднаго боку, прызнаць відавочнае — побач з рэстаранам выбухнула бомба, а з другога — не згадваць тых, дакладней таго, каму яна, відаць, прызначалася. Па меры таго, як удакладняецца спіс пацярпелых і загінулых, здагадка, што гэта быў 55-гадовы генерал-палкоўнік Аляксандр Чайко, выглядае ўсё больш абгрунтаванай. Камандуючы Паветрана-касмічнымі сіламі Расіі быў бы натуральнай мэтай для ўкраінскіх спецслужбаў, што называецца, паводле факту займанай пасады.
Тое, што ён камандаваў войскамі, якія ўчынілі ваенныя злачынствы ў горадзе Буча Кіеўскай вобласці ў 2022 годзе, робіць Чайко аб’ектам асаблівай увагі Кіева. Калі мэтай замаху быў менавіта ён, яго жыццё ператвараецца ў бясконцыя псіхалагічныя пакуты. Адно — калі ахова паведамляе табе: «На вас могуць здзейсніць замах, варта прыняць дадатковыя захады перасцярогі». Зусім іншае — гэты замах перажыць і тым больш страціць у ім блізкіх (калі справядлівая інфармацыя пра гібель зяця і параненне дачкі Чайко).
Выбіраючы вайсковую кар’еру, чалавек адначасова прымае як данасць магчымасць загінуць. Аднак камандуючы ВКС, што называецца, пераходзіць на іншы ўзровень, на самую вяршыню службовай піраміды. Ён акружаны аховай, ад’ютантамі, прыхлебнікамі, лімузінамі і дзесяткамі іншых, фармальных і нефармальных, сімвалаў статусу. І раптам усё гэта не мае значэння, бо ты стаў жывой мішэнню для нябачнай і бязлітаснай сілы, быццам растворанай у шматмільённым горадзе.
Вайна вярнулася да вышэйшай бюракратыі пуцінскага рэжыму
У гістарычнай Маскве цяжка адшукаць раён прэстыжнейшы за той, дзе адбыўся выбух. Паблізу — будынак савета міністраў на Краснапрасненскай набярэжнай, пасольствы ЗША і Кіпра, рэзідэнцыя пасла Егіпта. Крыху далей — былы асабняк сям’і Марозавых, цяпер дом прыёмаў МЗС. Да Крамля — 30 хвілін пешшу. Жыць у самой «высотцы на Паўстанні», як называюць старыя масквічы будынак, дзе размешчаны рэстаран Balzi Rossi, так жа прэстыжна, як і ў маім дзяцінстве. Кошт квадратнага метра ў доме дасягае 1 мільёна рублёў.
Прадпалажу, што многім з тых, хто прыйшоў туды на свята, і меню рэстарана нядрэнна знаёма, і набыць кватэру ў знакамітай «сталінцы» пры жаданні ім цалкам па сілах. Бо ў свеце, у якім жыве меркаваны «віновнік урачыстасці», такога кшталту банкеты — гэта не проста збор сваякоў, сяброў і калег, але і тых, каго паводле статусу належыць запрасіць, ці каго хочацца завабіць на ўрачыстасць, каб павысіць яго статус. Гэта вышэйшая бюракратыя пуцінскай дыктатуры, якая, па сутнасці, і вядзе агрэсіўную вайну супраць Украіны. І, з улікам кантэксту, заадно зарабляе на ёй — ордэны, чыны і проста грошы.
Цяпер гэта «іх» вайна вярнулася да іх — не бяздушнай папяровай справаздачай, не фішкай на штабнай мапе і карцінкай на экране смартфона. А яўнай і смяротнай прысутнасцю агентуры іх праціўніка ў сэрцы іх жа сталіцы. Праціўніка, які, як высветлілася, можа лёгка даведацца любыя падрабязнасці іх прыватнага жыцця, як даведаўся ён пра месца і дату банкета 1 жніўня.
Гур’еўская каша, зварыная на страху
Нават калі галоўная мэта тых, хто правёў гэтую аперацыю, фармальна не дасягнутая, уплыў таго, што здарылася, на свядомасць пуцінскай «эліты», несумненна, будзе моцным. Не, яны не пойдуць у адстаўку, не раскаюцца і не перастануць забіваць украінцаў. Больш за тое, як прынята, будуць супакойваць сябе ўсялякімі банальнасцямі кшталту «снарад у адну і тую ж варонку двойчы не падае». У наведвальнікаў Balzi Rossi проста няма выхаду. Яны свядома сталі вінцікамі бязлітаснай бюракратычнай машыны, палоннымі сістэмы, якую самі ж і стварылі разам з Пуціным.
Але страх назаўсёды пасяліцца ў іх сэрцах. Нават калі новых такіх прамых акцый не будзе. А яны, хутчэй за ўсё, паўторацца, і, магчыма, не раз — такая логіка вайны ў эпоху, калі выканаўцу або інфарматара можна завербаваць праз WhatsApp. І кожны раз, заходзячы, напрыклад, у «Кафе ПушкинЪ» на Цвярскім бульвары, гэтыя людзі, у пагонах і без, будуць не толькі пытацца пра наяўнасць у меню фірмовай гур’еўскай кашы, але і сарамліва спрабаваць даведацца, якая гэта кампанія нешта адзначае вунь за тым доўгім сталом. Асабліва калі сярод вячэральнікаў будуць людзі з вайсковай выправкай. І менавіта гэты страх будзе разбураць знутры створаную імі бюракратычную машыну забойстваў.
Канстанцін Эггерт, «Нямецкая хваля»