Гучныя адстаўкі ў Генпракуратуры

Адразу дзве сур'ёзныя адстаўкі адбыліся на мінулым тыдні ў Генеральнай пракуратуры. Сваіх пасадаў пазбавіліся намеснікі генеральнага пракурора Віктар Прус і Барыс Тарлецкі.

У прэс-службе Генеральнай пракуратуры афіцыйна не пацвярджаюць, але і не аспрэчваюць інфармацыю аб кадравых зменах, якія адбыліся. Як сказаў «Ежедневнику» супрацоўнік прэс-службы Ягор Лівай, «на дадзены момант мы ня маем інфармацыі аб гэтым». На пытанне, ці працягваюць Віктар Прус і Барыс Тарлецкій выконваць свае абавязкі, Ягор Лівай даў аналагічны адказ: «Пакуль я ня маю інфармацыі па дадзеным пытанні».

Зрэшты, не толькі ў пракуратуры, але і ў МУС, і іншых праваахоўных структурах кадравыя змены, якія адбыліся ў пракурорскім асяроддзі, ужо не з'яўляюцца сакрэтам. У першую чаргу таму, што Віктар Прус і Барыс Тарлецкі - не нейкія прышлыя са боку людзі. Кожны з іх мае за сваімі плечыма не толькі велізарны досвед працы ў праваахоўнай сыстэме, але і пэўную рэпутацыю сярод сілавікоў. Менавіта таму іхняе звальненне з такіх знакавых пасадаў адразу ж знайшло добрую глебу для абмеркавання. Для аб'ектыўнасці карціны варта сказаць, што афіцыйна адстаўкі Б.Тарлецкагоа і У.Пруса яшчэ не зацверджаныя Лукашэнкам, але, нягледзячы на гэта, як растлумачылі «Е» у Генпракуратуры, пытанне ўжо вырашана канчаткова. Справа не ў тым, што два намы ў чымсьці сур'ёзна правініліся, за што іх і пакаралі. Усё ідзе некалькі інакш. У.Прус і Б.Тарлецкі зыходзяць «па ўласным жаданні». Таму, што іх аб гэтым ветліва папрасілі. Проста новы генеральны пракурор змяняе кадры, і ў першую чаргу намаў.

Барыс Тарлецкі вельмі добра вядомы ў МУС. Ён працаваў кіраўніком Галоўнага ўпраўлення ўнутраных справаў Мінгарвыканкаму, потым - намеснікам міністра ўнутраных справаў. Намеснікам генеральнага пракурора Б.Тарлецкі стаў, калі ў пракуратуры правіл баль Віктар Шэйман. Праўда, і пры Міклашэвічы ён заставаўся там «сваім». Кажуць, што пракурорскае месца Б.Тарлецкі вельмі шанаваў. Галоўнымй чынам таму, што шлях назад ў МУС яму быў зачыненым. Справа ў тым, што, ледзь стаўшы намеснікам генеральнага пракурора, добра ведаючы ўсе заганы міліцэйскай службы знутры, Б.Тарлецкі адразу ж задумаў маштабную і вельмі непрыемную для МУС праверку. Нельга сказаць, што міністар унутраных справаў Уладзімір Навумаў такі ужо злапомны, але наўрад ці ён пагадзіцца зараз узяць Б.Тарлецкага да сабе намам.

Віктар Прус у пракуратуры навогул з спрадвечных часоў. Намеснікам генеральнага ён стаў у 2001 годзе, і пры позірку на яго часцяком здавалася, што ён там і нарадзіўся. Менавіта ён прымаў рашэнне аб арышце старшыні Белтэлерадыёкампаніі Ягора Рыбакова. Ён жа часцяком аддзімаўся перад журналістамі па гучных справах, у тым ліку і па забойстве журналісткі Веранікі Черкасовой. Віктара Пруса ўжо пачалі зваць доўгажыхаром, калі фартуна адвярнулася ад яго. Кажуць, што ягонае становішча ў генпракуратуры пахіснулася пасля прыходу туды Мікалая Купрыянава, які не толькі прывёў з сабой каманду з пракуратуры г.Менску, але і стаў галоўным апанентам У.Пруса. Зрэшты, на такіх пасадах у апанентах недахопу не бывае. Таму цалкам верагодна, што У.Прус проста стаміўся і сапраўды вырашыў зысці сам.

Калі падвесці вынік усяго пералічанага вышэй, то У.Пруса і Б.Тарлецкага аб'ядноўвае не толькі фактычна зацверджаная адстаўка, але і тое, што ў Генпракуратуры ніхто нават выказаць здагадку не можа, куды яны зараз пададуцца.