«Мары спраўджваюцца»: як хлопец з Гомеля трапіў у праект «Танцы»

Упартая праца абавязкова прыводзіць да мары.

У гэтым пераканаўся і Кірыл Шастакоў. Танцор з Гомеля нават са слыхавым апаратам навучыўся чуць музыку і адчуваць такт, самастойна асвоіў розныя тыпы танца, адкрыў сваю танцавальную школу, а яшчэ трапіў у новы сезон «Танцаў на ТНТ», піша newsgomel.by.

Аб любові да танцаў

Кірыл успамінае, што першапачаткова хацеў займацца паркурам, навучыцца рабіць сальта. Так атрымалася, што ў Доме настаўніка, куды ён прыйшоў, выкладалі брэйкінг. Там хлопец і пачаў вучыцца хадзіць на руках, спрабаваць выконваць сілавыя элементы і ўсе тыпы сальта. Але сам прызнаецца, што проста паўтараў рухі і ў танцы яшчэ зусім нічога не разумеў.

Тры гады Кірыл займаўся толькі брэйкінгам пад кіраўніцтвам выкладчыка Валянціна Ісакава. Потым хлопец удзельнічаў у пластычных спектаклях настаўніка. А пераломным момантам, калі Кірыл зразумеў, што гэтага яму мала, стаў прагляд стужкі «Крок наперад». Жаданне танцаваць стала настолькі моцным, што хлопец, шмат разоў пераглядаў фільм і проста метадычна паўтараў элементы, якія бачыў на экране, пакуль не атрымлівалася гэтак жа.

Пра сваю школу

Кірыл - малады танцор, але жаданне дзяліцца сваімі ведамі з'явілася ў яго некалькі гадоў таму. Падчас заняткаў у Доме настаўніка, калі выкладчык Кірыл з'ехаў з горада на паўгода, пакінуўшы яго з сябрам «за галоўных», і нарадзілася ідэя адкрыць сваю школу танца. Тады за плячыма ў хлопца яшчэ не было вялікага танцавальнага досведу і пераможных дыпломаў, якія цяпер упрыгожваюць сцяну ў ягонай уласнай школе.

У той час у танцавальных колах, калі хтосьці шукаў выкладчыка па хіп-хопу, яго адпраўлялі да Кірыла. Малады танцор рызыкнуў адкрыць набор, і ў групу прыйшло 25 чалавек. Ён успамінае, што на секунду нават спалохаўся, але потым усё пайшло вельмі добра. А некаторыя людзі і цяпер засталіся з ім побач, але ўжо ў якасці сяброў.

Аб харэаграфіі

- Спачатку я даслоўна быў зацыклены на тым, каб кожны вучань быў індывідуальным. Кожнаму даваў танцавальны падмурак цалкам, — узгадвае Кірыл.- А на гэтым падмурку можна было гадаваць індывідуальнага танцора. Самой жа харэаграфіі я не вучыў. Потым выявілася, што менавіта праз гэта вучні сталі сыходзіць.

Калі Кірыл знайшоў прычыну, то стаў мяняць праграму навучання - больш паглыблена разбірацца, навошта прыйшоў кожны вучань, што ён хоча атрымаць ад танца і ці трэба яму гэта наогул. Але і цяпер галоўная мэта Кірыла — гэта выхаваць танцора, які думае.

Хлопец не толькі атрымлівае задавальненне, калі прыдумляе новыя нумары і бачыць, як яны ўвасабляюцца ў жыццё, але і сам з радасцю бярэ ўдзел у майстар-класах. Летась хлопец упершыню паставіў эксперыментальны танец, злучыў вулічныя стылі і выканаў яго пад абстрактную музыку. Пастаноўка называлася «Нараджэнне», і менавіта з ёй ён прыйшоў у «Танцы».

Аб праекце

Кірыл распавёў, што ў шоў імкнуўся для таго, каб больш людзей даведалася пра ягоную творчасць, каб усе даведаліся, што ў Гомелі ёсць добрыя танцоры. Вельмі хацеў атрымаць досвед чагосьці новага і паглядзець на праект знутры і, вядома ж, перамагчы.

- Да гэтага я глядзеў першы і другі сезоны «Танцаў» і мог ужо паехаць на трэці ці чацвёрты, але разумеў, што яшчэ не гатовы. Мяне клікалі і ў іншыя праекты, але адчуваў, што пакуль рана. Перад пятым сезонам я быў цалкам у сабе ўпэўнены, ды яшчэ і папярэдні кастынг праходзіў у Менску. Усё было не так складана: я зайшоў на прагляд у пяцёрцы прэтэндэнтаў і ўжо тады зразумеў, што павінен патрапіць на кастынг.

Нават паездка ў сталіцу выявілася для хлопца цікавым досведам, бо туды з'ехалася вельмі шмат танцораў не толькі з Беларусі, але і з Украіны, Расеі, Латвіі і Польшчы.

— Атмасфера на праекце была вельмі дружалюбнай, — дзеліцца Кірыл. - Нам увесь час нагадвалі, што мы спаборнікі, кожны выкладваўся, як мог, але ўсе адзін аднаго паважалі і выбаўлялі. На парных танцах, бывала, на аднаго хлопца прыпадала па тры партнёркі і яму трэба было тры разы выйсці на сцэну, каб дзяўчынкі таксама змаглі сябе паказаць.

Аб праблемах і іх пераадоленні

Для большасці з нас чуць музыку - гэта натуральны працэс. Аднак, страціўшы слых нават збольшага, чуць усе грані мелодыі становіцца праблематычна, а танцаваць у такт яшчэ складаней. Кірылу са слыхавым апаратам дзеля мары давялося старанна працаваць гадзінамі.

- У мяне проста было жаданне. Музыку я не разумеў. Мой выкладчык Валік Ісакаў паказваў рух і вучыў мяне «лічыць» музыку. І толькі з часам пачаў разумець яе, чуць біт, чуць скрыпку. Чатыры гады я старанна працаваў — - успамінае танцор. — Нават калі рабіў сваю першую пастаноўку, звярнуўся да Валіка па дапамогу. Нібыта ставіў зразумелы мне хіп-хоп, прыдумаў рухі, а на музыку пакласці не здолеў. Тры гады я хадзіў амаль кожны дзень на заняткі, хоць яны былі два-тры разы на тыдзень. Трэніроўкі доўжыліся па дзве гадзіны, але я заставаўся на пяць, мог дадому і апоўначы сысці з залы. Калі Валік даваў харэаграфію на класічную музыку, а ў музычным плане гэта яшчэ складаней, я быў першым, хто трапляў у такт. Ён увесь час ставіў мяне ў прыклад: «Вось, глядзі, у Кірыла са слыхавым апаратам усё атрымліваецца, а вы са сваімі магчымасцямі не можаце зрабіць». Для таго, каб танцаваць, трэба ўпарта працаваць. Прыйшоў у клас - забудзься пра ўсе праблемы, пра вучобу, працу. Толькі танец павінен быць у галаве. Ім трэба жыць.