Рыгорыч, Тхонглун і султан Ібрагім

Бяспрыданніца едзе ў Маскву.

Калі вайна заканчваецца перамогаю аднаго тырана над другім, праз шмат гадоў гэтую перамогу святкуюць ужо іншыя тыраны. Пра ахвяраў вайны яны спакойна забываюць. А нашчадкі герояў і ахвяраў адмаўляюцца ад святкаванняў і нават часам ад памінання, толькі б не апынуцца ў адной лодцы з тыранамі.

Парады становяцца камедыйнымі шоу, а раяжаныя, што прыкідваюцца ветэранамі, выглядаюць жаласна. А самі старэючыя тыраны з кожным годам усё больш агідныя — як і іх святы. І вось ужо людзі, якія шмат гадоў шчыра віншавалі тых, хто прайшоў вайну, з тым, што выжылі і пераадолелі, адрываюць ад сябе гэтую частку жыцця і ўспамінаў: не, не звязвайце нас з тымі, якія напінаюць на сябе то маршальскія пагоны, то ўзнагароды, што ім не належаць, і выкарыстоўваюць чужыя подзвігі для ўласнай асалоды, бразгання зброяй і новых забойстваў.

Лукашэнка прымазваўся да перамогі над фашызмам усімі спосабамі: і прыдумляў бацьку, які загінуў на фронце, і малодшага сына ў форму апранаў, і сам раяжыўся, і стаяў на трыбунах з урачыстым выглядам, пакуль міма каціліся ўнітазы «Керамін» і халадзільнікі «Атлант». Ён нават з адзіным саюзнікам дамовіўся пра падзел дат: 9 мая — парад у Маскве, куды трэба ехаць гасцем і прасіцелем, а 3 ліпеня — у Мінску, па рэшткавым прынцыпе, з унітазамі.

9 мая ў Мінску парад праходзіць толькі раз на пяць гадоў. А найжахлівейшы быў шэсць гадоў таму, у 2020 годзе, у разгар пандэміі. Увесь свет тады сядзеў дома, разумеючы, што лакдаўн — гэта цяжка, але неабходна, а ў Мінску зганялі людзей на парад усё тымі ж разнарадкамі на прадпрыемствы і пагрозамі студэнтам выгнаць іх з інтэрната. Пры тым патрабавалі абавязкова прыходзіць без масак, але са сцяжкамі. Пры гэтым Лукашэнка казаў, што ніяк не мог адмовіцца ад правядзення параду, бо беларусы — спадкаемцы Перамогі, і менавіта пра гэты парад марылі загінулыя на вайне. Ага, так і марылі франтавікі-затэйнікі, каб іх нашчадкі праз дзесяцігоддзі з-за прыхамаці аднаго чалавека ляжалі пад апаратамі ШВЛ і паміралі ў рэанімацыі ад новага віруса.

А летась, калі Расія бамбіла Украіну, Лукашэнка атрымліваў асалоду ад відовішча ваенных самалётаў і верталётаў у паветры і не разумеў, што для беларусаў у цяперашніх абставінах ваенная тэхніка на вуліцах і ў небе — гэта ўдар па псіхіцы, нервах, эмоцыях. Асабліва з улікам таго, што ў небе над галовамі беларусаў гулі яшчэ і расійскія знішчальнікі з пагрозлівай назвай «пілатажная група «Рускія віцязі»». Ці, наадварот, Лукашэнка ўсё цудоўна разумеў.

Цяпер ён ляціць у Маскву на пуцінскі парад. Пуцін не любіць, калі малодшыя саюзічкі часта ладзяць уласныя парады: яны павінны быць побач, стаяць на трыбунах і ствараць бачнасць не толькі усенароднага, але і усесветнага святкавання. Усесветнае лобі выглядае, вядома, уражліва: Лукашэнка, Додзік, Фіцо, Гаглоеў, Тхонглун Сісуліт і султан Ібрагім. Гучыць, праўда? Не горш, чым «бурбалка, саломінка і лапаць».

А напаследак перад адлётам да Додзіка і Пуціна Лукашэнка з нагоды свята ўручаў дзяржаўныя ўзнагароды. Пераважна сілавікам. Бо для яго менавіта яны — пераможцы. У галаве Лукашэнкі даўно ўсё змяшалася: яму здаецца, што гэта ён разам са сваімі балабамі перамог фашыстаў і цяпер раздае ордэны героям. Для яго Другая сусветная — гэта далёкі пачатак яго асабістай вайны супраць нас. Тое самае і Пуціну здаецца, нібыта «дзеды ваявалі» дзеля таго, каб праз шмат гадоў ён мог паліваць агнём украінскія гарады. Бо ягоны кумір Сталін дакладна ўхваліў бы такое (ён, дарэчы, сапраўды ўхваліў бы).

Ну што ж, як мы казалі ў дзяцінстве, абыдземся без соплівых. Яны так загадзілі дату 9 мая, што іх парады цяпер — хіба што тэма для мемаў і стэндапаў. Асабліва калі Лукашэнка зноў, як пару гадоў таму, не здолее прайсці некалькі крокаў па Чырвонай плошчы і папросіць адвезці яго на вазку. Затое мы яшчэ бліжэй падышлі да еўрапейскай супольнасці: будзем, як усе, адзначаць Victory in Europe Day 8 мая. Без парадаў і хлусні, без пафасу і фальшы, без раяжаных і чужых. Успомнім сваіх загінулых, задумаемся і паабяцаем, што не забудзем. Большога яны ад нас і не хацелі б.

Дык што дарэмна Лукашэнка кажа пра спадкаемцаў Перамогі, маючы на ўвазе сябе, зразумела. Ніякі ты не спадкаемца, Рыгорыч. Тыя, хто ўжо даўно ў зямлі, пазбавілі цябе спадчыны. Ты — бяспрыданніца.

Ірына Халіп, спецыяльна для Charter97.org

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com