Змитер Войтюшкевич записал третий альбом на стихи Владимира Некляева

Поэт и бард рассказали о новом альбоме «Зорка Дзіва».

Kp.by побывал на репетиции концерта-презентации нового альбома Змитера Войтюшкевича на стихи Владимира Некляева, где поэт прочитает поэму «Калі мяне не стане».

Альбом «Зорка Дзіва» - это программа, так сказать, с выдержкой. Идея начала воплощаться в 2016-м, когда Змицер поехал по стипендиальной программе в Варшаву. Там он решил облечь в более классическую форму свое творчество на стихи Владимира Некляева. Помог в этом Войтюшкевичу известный польский маэстро, пианист и композитор Хадриан Табэцки. Он сделал обработки музыки белоруса и записал их со скрипичным квартетом. А партию фортепиано записал сам. Затем пару лет проект доделывали в Минске.

- А назву альбома прыдумаў Уладзімір Някляеў, - говорит Войтюшкевич. - Зорка Дзіва свеціць кожнаму з нас. Гэта святло можа быць Богам, прыродай, Беларуссю – любой добрай ідэяй. Калі яна ёсць у чалавеку, ён жыве доўга, плённа – мае сэнс. А калі такога святла няма, то і жыццё страчвае сваю каштоўнасць.

«Зорка Дзіва» - третий альбом Войтюшкевича в содружестве с Некляевым. Их творческий союз, признаются они, давно стал дружеским сотрудничеством. Но только первый диск, «Танга з ружай», был написан на стихи из поэтических сборников Некляева. Теперь же порой поэт пишет тексты по просьбе Войтюшкевича на ту или иную тему. Но хватает и тех вещей, где текст рождался прежде музыки – такие строки Некляев писал на волнующие его темы.

- Ведаеце, некаторыя крытыкі казалі, што я мог бы праспяваць і меню ў рэстаране, - рассказывает Змицер Вайцюшкевич. - Але гэта не пра супрацу з Някляевым. Ён у паэзіі заўжды знаходзіцца на мяжы – там і каханне, і жыццё, і смерць. Да ўсяго, Уладзімір Пракопавіч вельмі востра адчувае сённяшні свет – гэта мяне вельмі прыцягвае да яго слова.

А сам Владимир Некляев так говорит о Войтюшкевиче:

- Як ніхто ён працуе – плыта за плытай. Нехта кажа: мог бы і меней. Але ён не можа меней! І пакуль ён можа – трэба наадварот рабіць болей. Згадваю, як неяк спытаў у вядомага савецкага паэта Іраклія Абашыдзэ, ці спадабалася яму адна паэма. На што ён мне адказаў: «Я, Володенька, давно уже ничего не читаю и тем более не пишу». Тады мяне гэта здзівіла, але Абашыдзэ патлумачыў мне, 25-гадоваму: «Подожди, придет время, и сначала ты читать перестанешь, а потом и писать». Дзякаваць богу, мой час непісання і нечытання яшчэ не надышоў, а Змітру да яго яшчэ далёка.

Еще Владимир Некляев отмечает, с поэзией какого уровня работает Войтюшкевич: «У наш час ніхто з музыкаў асабліва не клапоціцца адносна слова, а ў Змітра гучаць Караткевіч, Барадулін, Бураўкін – лепшае, што ёсць у беларускай паэзіі».

НЕКЛЯЕВ ВСПОМНИТ, КАК ЧИТАЛ СТИХИ НА СТАДИОНАХ

Войтюшкевич рассказывает, что некоторым песням с «Зоркі Дзіва» уже по доброму десятку лет, некоторые звучали в его прежних альбомах, число которых давно перевалило за два десятка. Например, «Дамініка» родилась после интернет-опроса о женском имени Беларуси. Она прежде не издавалась, зато теперь выйдет в элегантной струнной версии. Правда, и после концертов, где звучала «Дамініка», к артисту приходили зрители, приводили маленьких дочурок и говорили: «Зміцер, гэта ваша!».

- Пакуль я, перапуджаны, аднекваўся, бацькі тлумачылі: дзяўчынку назвалі Дамінікай дзякуючы аднайменнай песні. Крыху вывальваецца з агульнай структуры альбома «Прарок» («Страта»). Можна сказаць, што песня пра Кастуся Каліноўскага ці кагосьці з яго паўстанцаў, якога вешаюць. А калі больш шырока – пра тое, што не ўсе нашы спадзяванні спраўджваюцца. Гэта рэч, на маю думку, магла б стаць лейтматывам для якойсьці буйной формы. А песня «Суніцы» (раней яна называлася па імені галоўнай гераіні «Ірка Ермалінская»), напэўна, многім нагадае піянерскае дзяцінства. Я дагэтуль памятаю, як другакласнікам у піянерлагеры «Бярозка» пабачыў, што важаты пагладзіў важатую па попе – гэта было ого-го якое ўражанне! А першыя пацалункі, рэтра-танцы (нездарма ж песня – самы сапраўдны твіст!)!

Есть своя история и у песни «Нібыта музыка не тая».

- Някляеў напісаў верш, паказаў сваёй жонцы Вользе, а яна ў яго пытаецца: «Валодзя, у нас што, праблемы?». – «Не, гэта Зміцер папрасіў напісаць». – «Дык у Змітра праблемы?», - пытаецца Вольга. Але гэта якраз той выпадак, калі я папрасіў Уладзіміра Пракопавіча напісаць пра тое, калі чалавек з нейкай прычыны ўсім незадаволены.

На концерте 24 апреля в столичном ДК Шарко (Уральская, 3) новую программу «Зорка Дзіва» сыграют в привычном составе WZ-orkiestra. В этот вечер будет играть Сергей Труханович – мастер электрогитары, который в этот раз, правда, сыграет на акустике.

- Сяргей з намі ўжо некалькі канцэртаў. Ён мой настаўнік, я хаджу да яго на занятк. Мне цікава, якім будзе яго адчуванне нашай музыкі, - рассказывает Змицер.

- Таксама адбудзецца прэм’ера паэмы «Калі мяне не стане» разам са Змітром Вайцюшкевічам і яго артыстамі. Гэты твор мае падзагаловак «Ліст да Вольгі», і ён пакуль нідзе не друкаваўся. Паэма лірычная, гэта прызнанне ў каханні пры жыцці і па смерці. Рэч вельмі эмацыйная, - говорит о других премьерах этого вечера Владимир Некляев.

В связи с этой премьерой он вспоминает о поэтическом буме в 1960-х - 1970-х в СССР, когда люди приходили на стадионы слушать стихи. Владимир Прокофьевич успел поучаствовать в таких выступлениях. Порой они длились по несколько часов.

- Адной з праяваў гэтага буму было чытанне вершаў і нават паэм з музыкай. Я чытаў паэму «Маланка» з аркестрам Белтэлерадыё, пасля з яе зрабілі спектакль – по мойму, яго рэжысёр - Валерый Анісенка. А пазней на тэлебачанні прачытаў паэму «Наскрозь» - яна мела падзагаловак «Канцэрт для паэта з аркестрам». Цяпер жа, мусіць, накаціла на мяне хваля настальгіі, і з'явілася думка знайсці пляцоўку, куды людзі, як раней, прыходзілі б слухаць вершы. Сёння, разумею, тое даволі складана нават уявіць. І хоць паэма па сваёй інтанацыі, мелодыцы магла б гучаць сама па сабе, але ў наш час лепш з музыкай: трохі тэксту праспявае Зміцер, крыху зойме інструментал, а большую частку прачытаю я.

А еще, говорит Владимир Прокофьевич, прямо на концерте можно будет увидеть девочку по имени «Дзіва». Недавно поэту позвонила довольно известная публичная персона и рассказала, что так зовут ее новорожденного ребенка. Поскольку такое редкое имя как нельзя лучше совпадает с названием альбома «Зорка Дзіва», маму и малышку пригласили на концерт. О ком речь – можно будет узнать 24 апреля.

Войтюшкевич объяснил, почему в его клипе появились собаки

Новое видео музыканта – это анимация к песне «Баю-бай» на стихи Владимира Некляева.

- Спачатку тэкст гэтай песні быў напісаны на матыў Love Me Tender, вядомай у выкананні Элвіса Прэслі, - признается Змицер Войтюшкевич.- Але музыка падалася недасканалай (смеется). Дый навошта плаціць усім праваўладальнікам Love Me Tender, калі і ў мяне нарадзілася мелодыя, якая не горш за поп-класіку загучала.

А собачий квинтет появился потому, что клип его автор Сергей Кострицкий начал делать в 2018-м, в год собаки. Но дело затянулось – это работа некоммерческая. Вторая причина – в предыдущем клипе Сергея на песню Войтюшкевича и Некляева «На каляды» в главных ролях были коты. Так что «Баю-бай» восстановил справедливость в фауне. Теперь, говорит Змицер, «усе з замілаваннем глядзяць на вілянне сабачых хвастоў».

Кстати, внимательный зритель обратит внимание, что все происходит в студии популярной в 1970-е - 1980-е программы Белорусского телевидения «Сустрэнемся пасля 11-й».

- Гэта задума аўтара кліпа, які ў свой час працаваў на БТ. Але і для мяне гэта праграма мае свой сентымент. Я памятаю, як у гэтай праграме выступаў Юрый Антонаў, памятаю яе вядучага Дзмітрыя Падбярэзскага. На тыя часы яна была не горшая за пазнейшыя перадачы Арцемія Троіцкага ці Дзмітрыя Дзіброва, адкрывала новыя імёны.

НЕ ПРОПУСТИТЕ!

24 апреля Змитер Войтюшкевич представляет новый альбом "Зорка Дзіва" на стихи Владимира Некляева в ДК Шарко (Уральская, 3). Цена билетов - 29 - 37 рублей.