2 снежня 2020, Серада, 12:44
Сім сім, Хартыя 97!
Рубрыкі

«Ты затрымліваеш мяне, але робіш гэта без павагі»

8
«Ты затрымліваеш мяне, але робіш гэта без павагі»

Інтэрв'ю са знакамітай «дзяўчынай з цыгарэтай».

Фота яе затрымання ўзбурыла ўвесь байнэт і стала новым мемам: «Ты затрымліваеш мяне, але робіш гэта без належнай павагі». Гераіня здымка, якую тут жа празвалі «хроснай маці», – 29-гадовая мянчанка Яна. Журналісты tut.by пагутарылі з дзяўчынай і запісалі яе маналог.

Я выходзіла на мірны пратэст

– Пасля падзей, якія адбыліся ў пачатку жніўня, стала складана заставацца апалітычнай і не заўважаць відавочных рэчаў. Заставацца абыякавай было проста нельга. У нейкі момант я адчула сябе закладніцай у сваёй уласнай краіне. Наша краіна і наш горад – наш агульны дом. І раптам у гэтым доме пачынаецца нічым не прыкрыты гвалт. Тады я надумала выйсці на мірны марш. Менавіта на мірны, хоць пайсці шляхам гвалту значна прасцей, а каб дамагчыся пераменаў мірным шляхам, трэба будзе прыкласці намаганні, праявіць крэатыў, вынаходлівасць.

ФОТА: TUT.BY

«Не можаш прадухіліць – узначаль»

Так я падумала, калі зразумела, што мяне затрымліваюць і вядуць у аўтазак. З двух бакоў трымалі пад рукі, а трэці, мабыць, ззаду прыкрываў. «Малайцы, – кажу, – асабліва небяспечную затрымалі». Сілавікі мне не хамілі, не зневажалі. Праўда, я сказала, што пайду сама, цягнуць мяне не трэба, раптам я спатыкнуся, упаду і разаб'ю калена. «Нічога, – адказваюць, – калі вы ўпадзяце, мы вас панясём».

Месца зняволення падобнае на дзіўны піянерскі летнік. Нас адпусцілі не адразу: спачатку адвезлі ў Савецкі РАУС, а адтуль – у Жодзіна. Там мы пераначавалі, а бліжэй да вечару наступнага дня ўсіх дзяўчатаў вызвалілі. Некалькіх маіх сукамерніцаў, з іхніх словаў, схапілі на вуліцы проста так. Яны пайшлі на шопінг і пераходзілі з крамы ў краму. Маладзенькія зусім дзяўчаткі, максімум гадоў 20. Амаль усім далі штрафы 5 базавых. Мне таксама. Мяркуйце, лёгка абышлося. Змест усіх пратаколаў быў як пад капірку: «Крычала лозунгі». Ага, ішла адна і, набіраючы поўныя лёгкія дыму, нешта выкрыквала (смяецца). Люблю, ведаеце, прайсціся па вуліцы, папаліць і пакрычаць у адзіноце.

У судзе я не была знакамітасцю – той самай дзяўчынай з фота. Мяне не пазналі. А вось пакуль стаяла каля сцяны ў РАУС, да мяне некалькі разоў падыходзілі мясцовыя супрацоўнікі і параўноўвалі мой твар з нейкімі малюнкамі на фота. Але фота ў іх руках я разгледзець не магла, таму дакладна не ведаю, тое самае гэта было ці не.

ФОТА: TUT.BY

Хросная маці

Мой самы любімы подпіс пад фота: «Ты затрымліваеш мяне, але робіш гэта без належнай павагі». Найлепшы з тых, што прыдумалі беларусы. І ўжо дакладна я – не «Маці цмокаў» (яшчэ адзін папулярны подпіс пад фота. – Заўвага рэд.). Я глядзела «Гульню пасадаў». Дэйнэрыс, вядома, малайчына, але не самы мой любімы персанаж. Яна – лідарка, сімвал. Мяне заўсёды больш займалі шэрыя кардыналы. Людзі ў цені, чыё маленькае слова пераўтваралася ў канкрэтныя дзеянні, якія змяняюць лёсы людзей. Я хутчэй хацела б быць Варысам або Мезенцам.

ФОТА: TUT.BY

«Гервяты, ніколі не была ў Гервятах. Трэба зганяць!»

Вось якія планы я раней строіла, прачынаючыся ў суботу раніцай. Ляжыш і разважаеш: спачатку еду ў Гервяты, а на зваротным шляху можна яшчэ зазірнуць у тую царкву, на наведванне якой усё ніяк не хапала часу. Слова за слова, а даўжыня маршруту ўжо пад 800 км.

Дадому пасля такіх паездак вяртаешся разбітая, але шчаслівая. Падарожжы па Беларусі на матацыкле – велізарная частка майго жыцця. Страшна люблю забірацца ў самую глуш, прыязджаць у культавыя месцы: Гальшанскі, Крэўскі замак. Невымоўныя адчуванні, калі ты бадзяешся сярод гэтых разбураных муроў, разумееш, колькі ім гадоў, якія падзеі тут адбываліся, колькі легендаў пра гэта складзена.

ФОТА: TUT.BY

Кола людзей, меркаванне якіх для мяне важнае, вельмі вузкае

І калі чалавек з гэтага кола раптам скажа: «Яна, вары боршч», – то я абавязкова задумаюся, чаму я вару іх так мала. Ці чаму я вару адны баршчы? І дзе ўрэшце грыбны суп? (Усміхаецца.) Буду шукаць развязанне гэтай праблемы.

Але калі хтосьці збоку проста пачынае праецыраваць свой няўдалы досвед і комплексы на навакольных, мераць усіх сваёй меркай, чапляць ярлыкі і раіць (зноў жа!) варыць баршчы – дык няхай сам ідзе і варыць іх. Дакладна гэтак сама з парадамі ў галіне ўладкавання асабістага шчасця: пытанні сэксуальнага жыцця дзяўчатаў, якія ходзяць на мітынгі, – асабістая справа гэтых самых дзяўчатаў. І не трэба да іх лезці.

Нельга заставацца безуважным да чалавека, які ў бядзе

Упэўненая, што абсалютна ўсе нашы дзеянні вымяраюцца законам бумеранга: «накасячыў» – табе «прыляціць», падклаў сябру свінню – рыхтуйся, адплата не за гарамі. Трэба жыць так, каб табе перад самім сабой не было сорамна.

ФОТА: TUT.BY

Звалілася на мяне вядомасць, пазнавальнасць – палка з двума канцамі

Мой голас набыў маленькую, але вагу – гэта выдатная навіна. Але разам з тым на маіх грудзях як быццам з'явілася мішэнь. Я не магу сказаць, што чагосьці пэўнага баюся пасля гэтых нядзельных падзей. Але мяне ўвесь час не пакідае адчуванне, што я цяпер пад наглядам.

Побач са мной увесь час знаходзяцца блізкія людзі. Я папярэджваю іх пра свае планы, тэлефаную. Усё ж такі слава добрая трохі пры іншых абставінах. Спраўляцца з напругай вельмі дапамагае спорт. Я ўвесь час трэніруюся, але апошнім часам адмовілася ад сілавых практыкаванняў: чым больш цягліцаў, тым цяжэй бегаць. Так што пакуль у прыярытэце кардыя. І вельмі шмат пешай хады.

Ну, а яшчэ ў мяне ёсць галоўная абаронца – мая Аліса. Аліса – гэта котка. Яна мяне грэе і гучна вуркоча.

Спампоўвайце і ўсталёўвайце мэсэнджар Telegram на свой смартфон або кампутар, падпісвайцеся (кнопка «Далучыцца») на канал «Хартыя-97».