«Падчас паступлення перажываў за мяне больш, чым мама»

Гісторыі беларускіх айчымаў, якія сталі сапраўднымі бацькамі.

Вацлаў прывозіў маленькай Наталлі пачастункі «ад зайчыка» і вучыў яе лавіць рыбу. Барыс пёк з Веранікай печыва, «мадэрнізаваў» яе стары ровар і перажываў з-за паступлення дзяўчыны ў ўніверсітэт, здаецца, нават больш, чым яе мама. Арцём ратаваў Аліну ад начных «монстраў», але сам ледзь не пасівеў, калі шасцігадовая дзяўчынка пайшла ў доўгую прагулку. Усе гэтыя гісторыі — пра айчымаў, якія сталі для неродных дзяцей любячымі татамі. «Онлайнер» сабраў іх да Дня бацькі і публікуе самыя кранальныя з іх.

«Слова «айчым» ніколі не гучала ў нашай сям'і»

Родны бацька Наталлі памёр, калі ёй было ўсяго два месяцы. Але праз некалькі гадоў — дзяўчынцы на той момант было 4,5 года — у яе жыцці з'явіўся айчым. Праўда, гэтага слова наша суразмоўца не любіць.

— Я ад пачатку ведала, што Вацлаў — не мой родны бацька. Але з першых дзён пачала называць яго татам. Сказаць, што ён найлепшы, — гэта нічога не сказаць. Тата выдатны, любячы, самы блізкі і родны чалавек, пра якога я магу гаварыць вельмі шмат. Ён заўсёды актыўна ўдзельнічаў у маім жыцці і цяпер надае мне дастаткова шмат увагі.

У Наталлі вельмі шмат яскравых успамінаў з дзяцінства, звязаных з яе айчымам.

— Тата — зацяты рыбак, і я вельмі добра памятаю нашы сумесныя выезды на рыбалку — з раннімі пад'ёмамі і, канечне, з пікнікамі. Татавы «сабойкі» — гэта быў асобны від мастацтва! Ён рабіў смачныя бутэрброды, агурочкі, памідорчыкі, браў з сабой сала, якое мы потым смажылі на вогнішчы з бульбай, а ў тэрмасе заўсёды быў пахучы чай… Калі ж так атрымлівалася, што ён ездзіў на рыбалку адзін, то заўсёды потым прывозіў мне адтуль штосьці з ежы і казаў: «Дачушанька, гэта табе зайчык перадаў». Дзякуючы тату я вельмі цаню час, праведзены з сям'ёй.

Менавіта з айчымам Наталля калісьці злавіла сваю першую рыбу — эмоцый з гэтай нагоды было вельмі шмат.

— Я не памятаю дакладна, хто менавіта трапіўся тады на мой кручок — здаецца, сом… Але ў маёй дзіцячай свядомасці гэта была найбольшая рыбіна ў свеце! Шчасцю не было мяжы.

Наталлі заўсёды падабалася хадзіць з Вацлавам па крамах. Дзяўчына адзначае: гэта было весела, і яна заўсёды адчувала, што ёй дапамогуць з выбарам, пры гэтым дадуць свабоду самастойна прыняць канчатковае рашэнне.

— Тата і параіць, і падкажа, зноў жа са словамі: «Дачушанька, калі табе падабаецца — бяры». Ён увесь час атачаў мяне ўвагай і клопатам. Ні разу ў сваім жыцці я не засумнявалася ў тым, што гэты чалавек для мяне самы родны, слова «айчым» ніколі не гучала ў нашай сям'і. Нават калі ў Вацлава з мамай з'явілася яшчэ адно дзіця — мой малодшы брат — я ніколі не адчувала нейкага рознага стаўлення да нас, бацька любіў нас аднолькава. У мяне не яго імя па бацьку, але ў сем гадоў я сама захацела ўзяць прозвішча айчыма. Цяпер у мяне самой ужо ёсць дзеці, і яны абажаюць дзеда, а ён — унукаў.

Тры гады таму ў Вацлава выявілі меланому чацвёртай стадыі — для ўсёй сям'і гэта стала велізарным ударам.

— Тата праходзіць курс лячэння, але рэмісіі пакуль няма… Мы вельмі перажываем за ягонае здароўе. Дзякуючы сіле духу і сямейнай падтрымцы тата з намі, і мы верым, што так будзе як мага даўжэй. Яшчэ раз хачу сказаць, што тата ў мяне самы найлепшы і любімы!

«У паўабморкавым стане патэлефанавала айчаму — ён прыехаў хутчэй за лекараў»

Бацькі Веранікі развяліся, калі дзяўчынцы было тры гады. З родным бацькам яна практычна не зносілася: той не праяўляў асаблівай цікавасці да жыцця дачкі. Ды і, калі выходзіў на сувязь, цёплым іх зносіны назваць было цяжка, кажа дзяўчына.

— Пра тое, што бывае інакш, дзе бацька цябе любіць, не запалохвае, займаецца тваім развіццём і выхаваннем, я не ведала роўна да васьмі гадоў. А потым мая мама выйшла замуж другі раз. Так у маім жыцці з'явіўся тата. З першага дня ён цалкам схіліў мяне да сябе — сваёй дабрынёй, пачуццём гумару і безадмоўнасцю.

Барыс (так завуць айчыма Веранікі) актыўна ўключыўся ў жыццё дзяўчынкі: ён завозіў і забіраў яе з кружкоў, дапамагаў рабіць вырабы, выконваць творчыя заданні, сачыў, каб замест чыпсаў на абед яна з'ела суп, дапамагаў вырашаць кантрольныя па матэматыцы і проста заўсёды быў побач.

— На мой выпускны ў пачатковай школе тата сам спёк торты да салодкага стала. Дома мы разам гатавалі печыва, а на Вялікдзень пяклі макавыя рулеты.

У дзяцінстве ў Веранікі не было «наварочанага» ровара — толькі стары «Аіст». Але дзякуючы айчиму выглядаў ён вельмі сучасна.

— Тата цалкам мадэрнізаваў мой «Аіст»: купіў новы руль, ланцуг, шчыток, сядзенне, усё сабраў, пафарбаваў. У мяне быў рознакаляровы класны велік, на якім я ганяла гадоў да дванаццаці.

Барыс прыносіў Вераніцы кнігі, якія сам любіў чытаць у дзяцінстве. А калі яна стала крыху старэйшай, сказаў, што пара пераходзіць на нешта сур'ёзнае, і ўручыў дзяўчыне «Графа Манцэ-Крыста».

— Мучыла я тую кніжку, канечне, доўга, але потым уцягнулася і перачытала амаль усяго Дзюма, які быў у хатняй бібліятэцы.

Перад паступленнем Веранікі ва ўніверсітэт тата разам з ёй вывучыў усю кнігу-даведнік, дзе былі сабраныя ВНУ, прахадныя балы і ўступныя іспыты.

— Калі я падала дакументы, ён кожную гадзіну правяраў: праходжу ці не. Дарэчы, нават мая мама так моцна за мяне не перажывала.

Вераніка ўзгадвае выпадак, як аднойчы праз спякоту ёй стала блага ў грамадскім транспарце. Хтосьці з мінакоў выклікаў хуткую, а дзяўчына з апошніх сіл, у паўабморкавым стане, патэлефанавала айчаму — ён прыехаў хутчэй за лекараў.

— Рамонт у кватэры мне рабіў тата. Машыну выбіраць дапамагаў тата. І нават калі я вырасла і ў мяне ўжо з'явілася свая сям'я, тата — мой пастаянны кантакт на выпадак НС. Я ведаю, што ніколі не пачую адмовы ў дапамозе і заўсёды магу звярнуцца да яго. Лічу, мне вельмі пашанцавала, я расла ў абсалютнай любові, ні разу на мяне не павышалі голас, ніколі не давалі зразумець, што я «чужая», нават калі нарадзіўся мой брат.

«Адзін з самых кранальных момантаў на ўласным вяселлі — танец з татам Арцёмам»

Наша наступная гераіня Аліна распавядае, што набыла тату ў чатыры гады. Цяпер дзяўчыне 27, але слова «айчым» у дачыненні да Арцёма дагэтуль здаецца ёй чужым і зусім няправільным.

— Бо айчым — гэта фармальнае абазначэнне мужчыны, які ажаніўся з тваёй мамай. А ў мяне быў і ёсць проста тата. Мама сышла ад майго біялагічнага бацькі, і неўзабаве мы пераехалі да Арцёма. Я нават памятаю наша знаёмства і свой дзіцячы перыяд прывыкання да новага чалавека побач. Спачатку ён быў «дзядзька Арцём». Менавіта так чатырохгадоваму дзіцяці прасцей за ўсё абазначыць незнаёмага дарослага мужчыну, які раптам з'яўляецца ў яго жыцці. Потым паступова «дзядзька Арцём» ператварыўся ў «тату Арцёма». А яшчэ трошкі пазней знікла і імя, застаўся проста «тата». А «дзядзька Арцём» таксама хутка асвоіўся ў новай ролі, і я стала для яго дачкой.

У дзяцінстве Арцём здаваўся Аліне чалавекам, які здольны вырашыць любую праблему — нават перамагчы Бабу-ягу.

— Кожны вечар на сцяне майго пакоя з'яўлялася велізарная страшная цень. Для дзіцяці сумненняў быць не магло: гэта сапраўдная пачвара. Пазней высветлілася, што ніякая Баба-яга ў нас, канечне, не жыла. Проста ў вазе стаялі сонечнікі, якія з надыходам цемры адкідалі на сцяну пужлівыя цені. Але тады мяне зусім не цікавілі законы святла і ценю. А тата прыходзіў і ратаваў мяне ад монстраў.

Айчым заплятаў дзяўчынцы касічкі і хвосцікі, пакуль мама была на працы, і заўсёды ставіўся да Аліны вельмі беражліва, нягледзячы на тое, што ўзорным дзіцем яна не расла.

— Калі мне было шэсць гадоў, тата адпусціў мяне пагуляць з сяброўкамі каля дома. Але я вырашыла, што раён занадта вялікі і цікавы, каб абмяжоўвацца дваром. Пакуль я пазнавала навакольны свет, дома, здагадваюся, адбывалася маленькая катастрофа. Мне здаецца, менавіта ў той дзень у таты з'явіліся першыя сівыя валасы. Калі я вярнулася дадому, мне, канечне, дасталося, і як след... Цяпер я ўспамінаю гэтую гісторыю са смехам. А, стаўшы старэйшай, разумею, што за яго злосцю тады стаяў сапраўдны бацькоўскі страх.

У школьныя гады адносіны Аліны і Арцёма крыху змяніліся: у іх з'явіліся агульныя таямніцы. Дзяўчынка вельмі любіла размаўляць з сяброўкамі па тэлефоне — настолькі, што баланс сыходзіў у вялікі мінус.

— Прызнацца дарослым было страшна, і тады на дапамогу прыходзіў тата. Ціхенька, нікому нічога не кажучы, папаўняў мне рахунак. У яго наогул была адна важная асаблівасць: ён не столькі сварыўся, колькі вучыў. Калі ў школе адбывалася нешта сур'ёзнае і гучала страшная для любога дзіцяці фраза «Мы выклічам бацькоў», маім першым пытаннем было: «А можна тату?». Не таму, што тата дазваляў мне ўсё. Я выдатна ведала, што ён будзе злавацца, праводзіць выхаваўчую размову і тлумачыць, дзе менавіта я была няправа.

З цягам часу ў Аліны з'явіліся малодшыя сястра і брат. Але дзяўчына ніколі не адчувала, што сваіх родных дзяцей Арцём любіць больш, чым яе.

— Ён для нас усіх любімы і любячы тата — той самы чалавек, які дапаможа, прыедзе, разбярэцца, дасць параду і пры неабходнасці зноў абароніць ад «монстраў», проста з узростам монстры становяцца іншымі.

На ўласным вяселлі адным з самых кранальных момантаў для дзяўчыны стаў танец з татам Арцёмам.

— У маім жыцці ніхто нікога не замяняў. Тата — гэта ж не абавязкова той, з кім у цябе супадае прозвішча або ДНК. А той, хто сярод ночы праганяе тваіх монстраў, хто вучыцца заплятаць табе касічкі. І той, з кім праз дваццаць з лішнім гадоў ты танцуеш на сваім вяселлі і раптам зноў на некалькі хвілін становішся той самай маленькай дзяўчынкай.

Дзяўчынкай, у якой ёсць тата.

«Калі я псіхавала, не паспявала на танцы, ён сушыў мне валасы фенам»

Першы час Сашу — айчиму Ксеніі — ад яе дасталася «канкрэтна». Шасцігадовая дзяўчынка будавала мужчыну самыя сапраўдныя каверзы: хавала маміны туфлі, каб тая не магла сысці, распавядала пра маміны недахопы, капрызнічала і крыўдзілася.

— Хаця многія рэчы мне ў ім, канечне, падабаліся: ён вазіў нас на возера купацца, частаваў мяне замежнымі смакатамі і нават пачыніў стары маленькі чорна-белы тэлевізар, каб я магла гуляць у Super Mario. Але, нягледзячы на гэта, шкоднічаць я не пераставала. Характар такі. Мама нават размаўляла са мной як з дарослай, тлумачыла, чаму з маім татам яна быць не можа і чаму ёй важна, каб я знайшла з Сашам агульную мову.

Праз некалькі гадоў мама Ксеніі і Аляксандр пажаніліся. І тут пачаліся новыя складанасці.

— Мне было 12 — якраз пераходны ўзрост, калі мы з «жаночага царства», дзе жылі ўтрох, разам з бабуляй, пераехалі з мамай да «таты Сашы». І вось тут прыколаў было шмат: новыя правілы, абмежаванні. Чамусьці я павінна была прыходзіць дадому а 22:00! Раней мне дазвалялі чытаць усю ноч, а тут — не. Мне даводзілася прывыкаць да новых правілаў, а Сашу — вучыцца цярпенню. Па натуры халерык, ён быў вымушаны чакаць, пакуль я павольна прачнуся, памыюся, вып'ю гарбаты і вырушу ў школу. Яму і цяпер з намі, савамі, даводзіцца няпроста. Каб сабраць усю сям'ю за сняданкам, ён спачатку гатуе смакоцці, а ўжо потым будзіць нас.

Разам з татам Сашам у сям'і Ксеніі з'явіліся свае традыцыі: першыя падарункі-сюрпрызы пад ёлкай, паездкі па грыбы, святкаванне святаў.

— Раней усе падарункі былі запланаваныя, я заўсёды казала, што хачу. Але тата любіць рабіць сюрпрызы. Сёлета, напрыклад, нечакана падарыў мне на Дзень нараджэння паездку ў Санкт-Пецярбург!

Але, як адзначае Ксенія, галоўным падарункам, які для яе зрабілі Саша з мамай, стаў малодшы брат.

— Хаця я і «адмаўлялася» ад яго спачатку! – усміхаецца дзяўчына. — З з'яўленнем брата я пачала называць Сашу татам. Хаця за вочы ў размовах ужо даўно так рабіла. Доўгі час я называла яго па імені, хоць ён заўсёды і ўсюды прадстаўляў мяне як дачку.

Ксенія з цеплынёй успамінае, як тата Саша дапамагаў ёй збірацца на дыскатэкі і рыхтавацца да школьнага выпускнога.

— Калі я псіхавала, не паспявала на танцы, ён сушыў мне валасы фенам. А што яму давялося перажыць, калі прыйшоў час выпускнога ў школе! Тут мы з мамай патузалі яму нервы як след: выбар сукенкі мне і выбар убрання маме, прычоскі, макіяжы. А яшчэ тата падарыў нашай школе салют!

Калі не стала роднага бацькі Ксеніі, тата Саша быў якраз тым чалавекам, хто падтрымліваў яе больш за ўсіх і змог знайсці самыя правільныя словы.

— Цяпер мы з ім жывём у парадыгме «бацька — дачка»: абмяркоўваем маіх кавалераў, працу, планы на будучыню. Часам забавна, што даводзіцца пра падзеі з майго жыцця распавядаць асобна маме і тату. Затое потым яны з задавальненнем абмяркоўваюць паміж сабой. Я вельмі ўдзячная яму за тую апеку і любоў, якія ён мне даў. Вельмі цаню, як адказна ён падышоў да майго выхавання, як да мяне заўсёды ставілася ўся яго сям'я. Я цябе люблю, тата!

Таксама ў нашу рэдакцыю прыйшло некалькі ананімных, але ад гэтага не менш кранальных гісторый пра айчымаў, якія сталі сапраўднымі татамі для неродных дзяцей. Публікуем іх ад першай асобы.

Айчым сказаў: «Пераязджай да нас, гэта заўсёды быў твой дом»

— Мой айчым з'явіўся ў нашай з мамай сям'і, калі я была падлеткам. Мне было 15 гадоў. Здавалася б, ужо дарослая, але ўсё яшчэ тая, хто жадае бацькаўскай любові і ўвагі. Праз два гады мама з айчымам пажаніліся, яшчэ праз год у нас у сям'і з'явілася сястрычка Машанька.

Мама была строгай, а айчым вельмі добрым, утаемкі ад мамы ён даваў мне грошы на асабістыя выдаткі, я заўсёды магла патэлефанаваць яму, калі мне патрэбная была нейкая дапамога. У 19 гадоў я з'ехала ад бацькоў да будучага мужа, які моцна абмяжоўваў мяне ў выдатках. Айчым не даваў парад, але заўсёды дасылаў мне пэўную суму грошай штомесяц, каб я змагла патраціць іх выключна на сябе.

Праз два гады я нарадзіла сына і казала яму, што яго дзед — гэта мой айчым Дзяніс. З мамай яны бралі ўнука няньчыць, і айчым пяшчотна звяртаўся да яго «унучак». Неўзабаве мама захварэла на анкалогію, тата быў побач з ёй, рабіў уколы, і ўвогуле яго падтрымка была вельмі вагомай, бо ён неверагодна моцна кахаў маму, упэўнена, як і яна яго.

Мамы не стала два гады таму, праз год я развялася з мужам. Айчым сказаў: пераязджай да нас, гэта заўсёды быў твой дом, у які ты можаш вярнуцца. Мы заўсёды побач. Тады я зразумела, што ён не проста айчым, ён мой самы сапраўдны ТАТА. Кахаю цябе, татуль! Дзякуй, што ты ў нас такі, з вялікім і любячым сэрцам.

Навучыў кіраваць машынай, чакаў пасля дыскатэкі і даваў парады ў войску

— Свайго айчыма я лічу сапраўдным бацькам. Ён з'явіўся ў нас, калі мне было ўжо 12 гадоў, а малодшай сястры — 5. Як звычайна, я ўспрыняў новага мужчыну варожа і з рэўнасцю да мамы. Гэта было маё вялікае памылковае ўяўленне. Ён прыняў нас не проста як дзяцей сваёй жанчыны, а як сваіх родных і блізкіх людзей.

Нягледзячы на цяжкія часы 1996 года, ён стараўся для нас рабіць усё, пра што мы маглі марыць. Найбольш цікава — ён рабіў гэта так, што мы прымалі падарункі не як належнае, а з удзячнасцю і ўменнем цаніць тое, што маем. Ён заўсёды стараўся прысутнічаць у школе на сходах, урачыстасцях і лінейках. Там, дзе мы не дацягвалі ў ведах, наймаў рэпетытараў.

Ён навучыў мяне кіраваць машынай і дапамог падрыхтавацца да здачы на правы. Заўсёды чакаў мяне пасля дыскатэкі і ніколі не дакучаў званкамі. Даваў дэльныя парады, калі я быў у войску.

Калі раптам здаралася якая-небудзь непрыемнасць, ён адразу прыязджаў. У маіх пачынаннях заўсёды мяне падтрымліваў. Так, былі, канечне, і спрэчкі, і канфлікты, але ў асноўным з-за майго тады яшчэ маладога ўзросту я шмат чаго не разумеў. А ён казаў правільныя рэчы і ніколі не хлусіў, чаму і мяне навучыў.

Першая гульнявая прыстаўка, першы матацыкл, першая машына і парады па жыцці — гэта ўсё ён. Калі хто падумае, што ў нас было райскае жыццё, то гэта не так. Былі і ўзлёты, і падзенні. Давялося нават прадаць гарадскую кватэру і пераехаць у вёску. Але сваёй энергіяй і любоўю да нас ён ствараў моцную і дружную сям'ю. Нават калі мама нарадзіла яму дачку, ён не стаў любіць нас менш.

Мой тата — сапраўдны мужчына, на якога я заўсёды раўняюся, якім заўсёды ганаруся і якога стаўлю ў прыклад іншым. 31 снежня 2025 года ён памёр ва ўзросце 54 гадоў. Мне дагэтуль яго не хапае.

Ён быў першым, хто сядзеў са мной на лаўцы, калі я рыдала навзрыд

— Мой айчым з'явіўся, калі мне было 9 гадоў. І ў нашым доме ваўладаў тэлефонны міні-пекла: «— Алё, добры дзень, а Сашу можна? — А вам якога ці якую? — Якога? — Тады якога з двух?» (У нас тады жылі я — Саша, мамін брат — таксама Саша — і мой айчым Саша).

Увогуле, канечне, са мной яму прыйшлося няпроста, я вельмі доўгі час упарта не ўспрымала яго, не хацела называць татам, бацькам ці бацем. А пасля яшчэ і пераходны ўзрост дадаўся. Ведаеце, вось гэтыя «маргінальныя падлеткі» ў 2000-х? Вось гэта была яго падачарыца. Сыходы з дому, небяспечная кампанія. Мяне шторміла доўга, гадоў да 20, а ён гераічна цярпеў і стараўся падтрымліваць. Тады ж і прыйшлі павага, і любоў да яго, і роднае, цёплае «баця».

Ён многія гады хаваў мае кепскія звычкі ад мамы, ён першы, хто падтрымаў маё рашэнне выйсці замуж, і першы, хто сядзеў са мной на лаўцы, калі я рыдала навзрыд, што мы з мужам разводзімся. Ён дапамагаў пакоўваць мне чамадан, калі я вырашыла паехаць паспрабаваць шчасця на чужыне.

Мой «баця» — той, на каго заўсёды можна пакласціся. Мне здаецца, што маім кароткім нашэсцям у бацькаў дом ён радуецца больш, чым мама. Яму заўсёды можна патэлефанаваць з любой нагоды: пабалбатаць, пажаліцца, папрасіць парады. І, самае галоўнае, ён ніколі не асудзіць. Я дакладна ведаю, што і мама за ім як за каменнай сцяной. І я бясконца ўдзячная таму, што амаль 30 гадоў таму ён не спалохаўся і «ўляпўся» ў нашу сямейку.

«Унутры аказаліся самыя прыгожыя зімовыя боцікі, якія я калі-небудзь бачыла»

— Усё адбылося прыкладна 14 гадоў таму, мне тады толькі споўнілася 11. Бацькі развяліся. Прычым мірна разысціся ў іх не атрымалася: кожны хацеў зрабіць другому бальней. Пасля разводу нам яшчэ каля года давялося жыць пад адной страхой з бацькам, якога я баялася. З-за алкагольнай залежнасці ён страціў самакрытыку і вечна шукаў вінаватых у сваіх бедах.

Аднойчы падчас працоўнай паездкі мама пазнаёмілася з Андрэем. Калі яна распавяла, што думае пра будучыню з гэтым мужчынам, я была ў істэрыцы. Як можна добраахвотна пагадзіцца на той жах, праз які мы ўжо прайшлі? Як давяраць незнаёмцу, калі нас падмануў той, хто мусіў любіць і аберагаць?

Я спадзявалася, што мама мяне зразумее, але яна сказала тое, што я ніколі не забуду: «Я выйду замуж за гэтага мужчыну і пытацца дазволу ні ў каго не буду». Пасля гэтага я вырашыла пакрыўдзіцца і на маму.

Я абажала крымінальную хроніку, а гісторыі пра айчымаў, якія забіваюць дзяцей, запомніліся мне асабліва.

Наступіла зіма. Я доўга гуляла, а зімовыя боцікі як на злосць парваліся. Вечарамі грэла ногі ў гарачай вадзе — воўняныя шкарпэткі ўжо не ратавалі. Мы з мамай спрабавалі адрамантаваць абутак, але грошай на новы не было. Мама ўтрымлівала нас адна, а бацька перастаў плаціць аліменты.

Аднойчы мама прапанавала ўсё ж пазнаёміць мяне з Андрэем. Я пагадзілася, вырашыўшы ўсім выглядам паказаць, што ў нашу сям'ю яго не пушчу. Мы паехалі на аўтобусе ў кавярню — у восеньскіх ботах, абутых на воўняныя шкарпэткі. Андрэй аказаўся высокім і вельмі ўсмешлівым. Я маўчала і назірала. Мама побач з ім выглядала спакойнай. Пасля піцы яна сказала, што Андрэй падрыхтаваў мне падарунак. Я раззлавалася: няўжо мяне вырашылі падкупіць? Мяне не купіш, пільнасць не ўсыпіш!

Ён дастаў з-пад стала вялікую каробку. Унутры аказаліся самыя прыгожыя зімовыя боцікі, якія я калі-небудзь бачыла. Андрэй прызнаўся, што доўга іх выбіраў, а потым сказаў: «Ногі заўсёды павінны быць у цяпле». Я заплакала. Як зусім незнаёмы мужчына можа перажываць за мае ногі больш, чым родны бацька?

Я пераабулася — і адразу стала цёпла. І ў нагах, і ў сэрцы.

P. S. Я не магу называць Андрэя айчымам. Ён стаў мне татам — неверагодным чалавекам і маёй галоўнай апорай. Ён паказаў мне, што такое каханне, клопат і павага.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com