Самалёты ў Расіі асуджаныя падаць
1- Ігаль Левін
- 20.11.2026, 7:17
- 3,342
Несканчальная карусель.
Тое, што ў расіян адбываецца з самалётамі, — гэта максімальна ненармальна (ці якраз нармальна — як паглядзець).
Пастаянна падаюць борты: верталёты, знішчальнікі, транспартнікі.
Справа не ў інтэнсіўнасці, вось хто сочыць за Ізраілем, бачыць, якая нерэальная інтэнсіўнасць палётаў: штодзённа самалёты кудысьці лятаюць — то ў Ліван, то ў Сірыю, то ў Ірак ці Іран, то ўвогуле да Емена.
Верталёты, грузалёты, знішчальнікі — несканчальная карусель.
Пры гэтым вы часта чулі, каб ізраільскія машыны самі па сабе падалі з такой жа перыядычнасцю, як у расіян?
Не, ну часам здараюцца аварыі і здарэнні, усякае бывае, але не з такой частатой.
Калі паглядзіце на тыя ж ЗША, дзе авіапарк налічвае некалькі тысяч бартоў, то ўбачыце наступную карціну: чарговыя ўмоўныя 200 машын знаходзяцца на капрамонце і пераабсталяванні, затое іншыя ўмоўныя 200 працуюць.
А ў расіян праз недахоп сродкаў, эканомію, безалабернасць, традыцыйна-культурнае «і так сыдзе», а таксама проста нізкі ўзровень тэхнікі бяспекі старыя савецкія машыны літаральна асуджаныя падаць самі па сабе.
Ну, то бок парк стары, рэсурс вычарпаны, новыя машыны паступаюць паасобку, ды і ўзровень іх зборкі нізкі, няма заходніх стандартаў і патрабаванняў.
Ды і ўвогуле працоўная культура якасці, праверак, зваротнай сувязі, даводкі і г. д. надзвычай нізкая.
Усё гэта вядзе да рэгулярных няспраўнасцяў, крушэнняў і аварый.
РФ проста не цягне савецкую спадчыну, ёй літаральна не па плячы.
У СССР уся дзяржава жыла надзвычай бедна (нават савецкая эліта ў сярэднім была ў разы бяднейшая за заходнюю), затое ўся гэтая дзяржава працавала на армію і ВПК.
Таму як-ніяк, абы-як, але цягнулі.
РФ жа, будучы бляклай ценню СССР, проста не ў стане.
А яшчэ ж ёсць ветшаючы ядзерны арсенал.
Сапраўды разумна і па-даросламу было б раззброіць РФ, пазбавіўшы яе ядзернай зброі, і перадаць гэты арсенал больш багатым, развітым і адказным дзяржавам.
Так было б проста правільна і граматна з пункту гледжання банальнай бяспекі чалавецтва.
Ігаль Левін, «Фэйсбук»