Абражаны дыктатар
1- Вадзім Дзянісенка
- 11.05.2026, 12:34
- 2,614
Расія знаходзіцца на распуце.
Пуцін заявіў пра перамовы і пра поўны разгром Украіны. Адкуль гэтая шызафрэнія?
Заявы Пуціна трэба разглядаць перадусім з псіхалагічнага, а не зместавага гледзішча. І гэтыя заявы, як бы дзіўна гэта ні гучала, увогуле не пра вайну.
Пуцін з дзяцінства шалёна баіцца публічных прыніжэнняў. Для яго няма нічога страшнейшага, чым публічны смех з яго (я думаю, што ён пайшоў у КДБ менавіта з-за гэтага, бо КДБ была адзінай структурай, пра якую нельга было распавядаць анекдоты). Калі каму цікава даведацца пра гэта больш, раю прачытаць маю кнігу «Як разбурыць «рускі мір»», выдадзеную «Наш Формат». «Расія, з якой нам давядзецца жыць наступныя 50 гадоў» будзе ў каментарыях.
Дык вось, выступ Пуціна — гэта выступ абражанага публічнымі прыніжэннямі. Выступ неверагодна слабы. І галоўная прычына слабасці — немагчымасць падняць стаўкі. У сваёй перамоўнай стратэгіі ў Пуціна ёсць толькі адзін інструмент — павышэнне ставак. Ён так жыў 20 гадоў, і да 2022 года гэтая стратэгія не спрацавала толькі двойчы. Калі Эрдоган збіў расійскі самалёт і калі Трамп аддаў загад знішчыць вагнераўцаў.
Таму яшчэ раз паўтару: яго ўчарашні выступ не пра перамовы і, тым больш, не пра разгром Украіны. Гэта выступ абражанага слабога хлопчыка, за якім стаіць армія, здольная яго абараніць.
Ніякіх перамоваў Пуцін не збіраецца праводзіць. Хаця, мне здаецца, праз нейкі час ён будзе вымушаны іх правесці. Але сёння адзіная прычына, з-за якой ён пра гэта сказаў, — страх перад тымі зменамі, якія адбываюцца ў Расіі (пра гэта я падрабязней пісаў учора ў пасту). Упершыню ў сваім палітычным жыцці ён адчувае, што народ мае суб’ектнасць. Але гэтае ўсведамленне не толькі балючае для яго. Ён, будучы чалавекам баязьліўым і підлым, ніколі не зможа дараваць гэтаму народу саму гэтую суб’ектнасць. Ён мусіць пачаць помсціць ім. А значыць, яго выступ — не пра перамовы. Яго выступ — пра новы ўсплёск будучых рэпрэсій.
З пазітыву — рэжым знаходзіцца на распуце. Ці ісці ў Паўночную Карэю, ці нешта змяняць. І рэжым баіцца абодвух варыянтаў, а таму пакуль, прынамсі пэўны час, — гэта будзе бег на месцы. А такі бег будзе павялічваць суб’ектнасць народа. І тут важна разумець, што суб’ектнасць народа — гэта не пра рэвалюцыю знізу. Гэта тая апора, на якую, пры пэўных абставінах, могуць абаперціся эліты.
Вадзім Дзянісенка, «Фэйсбук»