Новая версія гісторыі ад Гундзяева
3- Андрэй Кураеў
- 22.06.2026, 14:31
- 5,552
Ну хлусня ж.
Камсамольцы РСЧА аддавалі жыцці за веру. Дык сёння сказаў Гундзяеў у Брэсцкай крэпасці: «Валадарства Нябеснае ўсім тым, хто жыццё сваё за веру і Айчыну паклаў у гэтых мясцінах… Тое, што гэтыя людзі здзейснілі на дабро Царквы і Айчыны».
Некалькі гадоў таму іерархі шмат казалі пра тое, што прычына страшных вайсковых катастроф 41-га года была духоўная: войска складалася з маладых камсамольцаў, выхаваных ужо ў атэістычным грамадстве. А вось калі былі мабілізаваныя больш старэйшыя «ўзросты», якія захавалі рэлікты царкоўнасці, тады яны сталі маліцца — і пачаліся перамогі.
Цяпер тэзіс іншы: ужо 22 чэрвеня 1941 года савецкія ваяры свядома змагаліся за веру і дабро Царквы.
І зноў — жахлівы гундзяеўскі эгацэнтрызм. У гэтую гадзіну і ў гэтым месцы ён зноў талдычыў пра свайго дзядзьку.
«Калі настаў цяжкі для Айчыны момант, ён пайшоў на фронт і дзесьці тут знік бяз вестак у першыя дні страшнага нашэсця чужынцаў».
Ну хлусня ж. 22 чэрвеня пад Брэстам не мог загінуць або знікнуць бяз вестак добраахвотнік. Іх яшчэ не было.
«Тыя, хто зніклі бяз вестак, былі нашымі героямі, якія проста загінулі, абараняючы Радзіму».
Гэта не «проста». Большасць тых, хто знік бяз вестак, — гэта палонныя і дэзерціры. Як слушна заўважыў Марк Салонін, 22 чэрвеня 1941 года Чырвоная армія стала добраахвотніцкай (на найбліжэйшыя два месяцы). Хто хацеў — змагаўся. Большасць — разбягалася. У праваслаўных веруючых салдат той арміі тых дзён былі асаблівыя падставы, каб не змагацца за ўладу атэістаў-камісараў.
«Усіх вас прашу ўспамінаць ваяра Уладзіміра, у памяць якога я атрымаў сваё імя пры хрышчэнні».
Андрэй Кураеў, «Фэйсбук»