Здзейснілася мара ідыёта
- Уладзімір Пастухоў
Крэмль нарэшце быў пачуты.
Мы, відавочна, маем якасна іншую сітуацыю на фронце і ў тыле вайны Расіі супраць Украіны, чым, скажам, паўгода таму. Яе асноўныя адметныя рысы наступныя:
– рэзка ўзрослыя магчымасці Украіны для нанясення ўдараў дронамі і ракетамі на глыбіню да ста пяцідзесяці і нават больш кіламетраў уздоўж усёй лініі фронту, што прывяло да «паўблакады» Крыму і запаволення наступу расійскай арміі;
– рэзка ўзрослыя магчымасці Украіны для нанясення стратэгічных удараў па ўсёй еўрапейскай і нават месцамі азіяцкай частцы Расіі на глыбіню да дзвюх тысяч кіламетраў, што прывяло да паліўнага крызісу і нават паказальнага, праўда пакуль адзінкавага, прабіцця СПА вакол Масквы.
Такім чынам, калі вынесці з гэтага раўнання за дужкі наступствы, то ўнутры дужак акажацца адзіная прычына — якасны і пры гэтым скачкападобны прагрэс у забяспечанасці украінскай арміі сучаснай зброяй, найперш дронамі і ракетамі ўсіх тыпаў, а, магчыма, і самалётамі.
Паводле закона захавання «вайсковай энергіі» гэты рост не можа ўзнікнуць ніадкуль. Аддаючы належнае кіраўніцтву Украіны ў цэлым і новаму міністру абароны Фёдараву ў прыватнасці, з імем якога часта звязваюць гэты тэхналагічны прарыў, адзінай рэальнай іх «першапрычынай» з’яўляюцца еўрапейскія саюзнікі Украіны, якія забяспечваюць «украінскую зборку» крытычна важнымі камплектуючымі (найперш сістэмамі навядзення).
Паколькі нічога не замінала Еўропе прыняць рашэнне аб пастаўках гэтых крытычна важных сістэм (што раўназначна пастаўкам далёкабойных наступальных узбраенняў, хай і ў завуаляванай форме) год, два і нават тры таму, лагічна дапусціць, што ў Еўропе адбылася змена нейкай прынцыпова важнай парадыгмы, якая раней перашкаджала прыняццю падобных рашэнняў.
Наогул тое, што сабой уяўляе гэтая парадыгма, даўно з’яўляецца сакрэтам Палішынеля. Да апошняга часу Еўропа трымалася прынцыпу «дыстанцыйнай вайны»: падтрымліваць ваюючую Украіну, але не ваяваць разам з Украінай і, тым больш, замест Украіны.
Каб не выйсці за межы гэтай парадыгмы, Еўропа строга кіравалася канцэпцыяй «чырвоных ліній» у адносінах з Крэмлём (тут ваюем, а тут не ваюем). Эксперыментальна («на вока») устанаўліваліся нейкія дамарослыя «правілы», якія да таго ж пастаянна змяняліся, выкананне якіх нібыта гарантавала, што рускія не нападуць на Еўропу: «джэвеліны» даём, а танкі не даём; даём танкі, але не даём самалёты; даём самалёты, але не даём далёкабойныя ракеты і гэтак далей.
Відавочна, адбылося нешта, што прымусіла Еўропу або перастаць баяцца, або пачаць баяцца чагосьці іншага. Паставіўшы кампаненты, якія дазволілі Украіне хутка наладзіць масавую зборку далёкабойных узбраенняў (я тут абапіраюся на серыю інтэрв’ю Шпігельмана, які, спадзяюся, ведае, што кажа), Еўропа дэманструе новы падыход, у межах якога яна або лічыць напад Расіі на адну або некалькі краін НАТА немагчымым, або проста больш яго не баіцца.
Прычын для такіх змен шмат, але я гатовы вылучыць адну, якую лічу найбольш істотнай. У пэўным сэнсе можна сказаць, што здзейснілася мара ідыёта. Крэмль няспыннымі намаганнямі сваіх прапагандыстаў і ідэолагаў, уключаючы Суркова, Дугіна, Караганава і іншых, так часта трансляваў на Захад думку пра тое, што вайна ва Украіне — толькі прыватнае праяўленне яго экзістэнцыяльнай барацьбы з Захадам, што быў, нарэшце, пачуты.
Вада камень точыць. Урэшце Еўропа прыйшла да новага кансенсусу, што вайна з Расіяй не проста непазбежная, але і неадваротная ў самым блізкім будучым. А раз ваяваць усё роўна давядзецца, дык лепш рабіць гэта цяпер, пакуль моцныя Узброеныя сілы Украіны, а Узброеныя сілы Расіі выматаныя украінскай ваеннай кампаніяй, чым праз некалькі гадоў, калі Украіна будзе па-за гульнёй, а расійская армія адновіцца. Увогуле, гэта лагічна: з двух зол заўсёды выбіраюць меншае.
Уладзімір Пастухоў, «Тэлеграм»
Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe
Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com
