Як Лукашэнка падмануў рабочых з Узбекістана

Беларусь нічога працоўным мігрантам прапанаваць не можа.

Перамовы Аляксандра Лукашэнкі з прэзідэнтам Узбекістана мінулага тыдня прайшлі не дарэмна. 13 ліпеня спецыяльным чартарным рэйсам у Беларусь прыбылі дзвесце пяцьдзясят пяць грамадзян Узбекістана, каб працаваць у сельскай гаспадарцы Віцебскай вобласці. Сустрэлі ўрачыста. Хлебам, соллю, песнямі і дзяўчатамі ў нацыянальных строях. Але потым свята скончылася і наступілі суровыя працоўныя будні.

Пра тое, як у Беларусі падманулі ўзбекскіх рабочых, і чаму беларусаў зноў не атрымалася замяніць мігрантамі — у новым выпуску праграмы «Оптымум» на YouTube-канале «Белорусы и рынок».

Прыязджайце, дарагія госці

У панядзелак падчас наведвання Шклоўскага раёна Аляксандр Лукашэнка пахваліўся, што зусім хутка кадравая праблема ў краіне будзе вырашаная, бо ў Беларусь прыедуць тысячы працавітых мігрантаў з Узбекістана.

«Пакуль для Віцебскай вобласці. Бо там увогуле людзей мала. Трэба паглядзець паўднёвы ўсход Магілёўскай вобласці: колькі трэба людзей, якіх», — сказаў Лукашэнка.

Аднак ужо ў сераду, то-бок праз два дні пасля прылёту, прынятыя з такой пампай работнікі з Узбекістана пачалі прасіцца назад. Бо высветлілася, што працоўныя рэсурсы з Узбекістана не гатовыя працаваць за беларускія па-пяцьсот.

«Калі мы будзем працаваць за 500 долараў, калі 200 долараў пойдзе на ежу, яшчэ каля ста — на іншыя патрэбы, то няма ніякага сэнсу працаваць тут, марнаваць час і пакутаваць. Лепш вы нас адправіце назад у Узбекістан», — сказаў адзін з гэтых работнікаў на відэа, якое яны размясцілі ў сацыяльных сетках.

Па-першае, атрымалася, вядома, вельмі няёмка. То-бок пасля таго, як Лукашэнка абяцаў прэзідэнту Узбекістана тут залатыя горы для яго работнікаў, фактычна людзей на дзяржаўным узроўні проста кінулі на грошы. А па-другое, атрымалася крыўдна. Бо, з аднаго боку, зганьбіліся, а з другога — кінуць на грошы ў выніку ўсё роўна не ўдалося. Высветлілася, што, у адрозненне ад беларусаў, за ўзбекаў ёсць каму заступіцца. У той жа дзень Агенцтва па знешняй міграцыі Узбекістана заявіла, што ў працоўных дамовах была абяцаная мінімальная зарплата ў 900–1000 долараў, і паабяцала перавесці работнікаў да іншага працадаўцы.

Няма такой праблемы

І ўсё цудоўным чынам вырашылася. Ужо напрыканцы дня адзін з узбекскіх рабочых запісаў іншае відэа. Сказаў, што ўсё ў парадку, хвалявацца не трэба і што ім абяцалі бясплатнае харчаванне і не пяцьсот, а семсот долараў зарплаты.

Беларускія дзяржаўныя медыі радасна адрапартавалі, што праблема была аператыўна вырашаная.

Хоць насамрэч — нічога падобнага. Вырашэнне праблем асобна ўзятай групы працоўных мігрантаў ніяк не вырашае праблему прыцягнення працоўных мігрантаў у маштабах краіны. Ніхто не сумняваецца, што для пары сотняў чалавек беларускія ўлады могуць арганізаваць узорна-паказальныя ўмовы працы. Асабліва калі задзейнічаць рэсурсы на вышэйшым дзяржаўным узроўні.

Але гэтыя дзвесце пяцьдзясят работнікаў павінны былі стаць толькі першымі ластаўкамі. Як сказаў сам Лукашэнка, ён дамовіўся з прэзідэнтам Узбекістана, каб на працу ў Беларусь з гэтай краіны прыбылі пяць тысяч чалавек.

А на пяць тысяч чалавек узорна-паказальных умоў ужо не хопіць. Тым больш што пяць тысяч чалавек дзірку, якая ўтварылася на беларускім рынку працы пасля ад’езду сотняў тысяч беларусаў, не закрыюць. Вядома, пяць тысяч сапраўдных узбекаў — гэта больш, чым сто пяцьдзесят тысяч уяўных пакістанцаў, але каб замяніць беларусаў, патрэбныя дзясяткі тысяч працоўных мігрантаў.

Не кажучы ўжо пра тое, што Лукашэнка настойліва заклікае гэтых мігрантаў прыязджаць у Беларусь сем’ямі.

«Жадана з сем’ямі: калі сямейны чалавек прыязджае — нам гэта нядрэнна, людзей у нас не стае, і не трэба думаць, што Ілона вось заўтра народзіць пяцярых. Гэткага не будзе. Еўропа з розуму ўжо з’ехала, і гэта ў нас агульны еўрапейскі трэнд. Людзі патрэбныя будуць», — сказаў ён.

А якая задумка была!

То-бок гэта не проста арганізацыя працоўнай міграцыі. Гэта Лукашэнка прыдумаў, можна сказаць, доўгатэрміновы праект па паляпшэнні дэмаграфічнай сітуацыі ў краіне. Па замене беларусаў, якія не хочуць нараджаць, не хочуць працаваць, а ўвесь час хочуць нечага дзіўнага, на ўзбекаў, якія нічога дзіўнага хацець не будуць, а будуць працаваць там, дзе ім скажуць.

Бо ў ўяўленні беларускіх уладаў працоўныя мігранты з Узбекістана — гэта такія непераборлівыя людзі, якіх можна пасяліць у хляве, і яны будуць шчаслівыя працаваць за тры капейкі. Як тлумачыў беларускі прапагандыст Грыгорый Азаронок:

«Па прыездзе людзі не фармуюць ніякіх дыяспар, не збіваюцца ні ў якія кланы. Яны заключаюць кантракт з прадпрыемствам, а потым з сем’ямі прыбываюць у інтэрнат, дзе ўсе ў ўсіх на вачах. І іх рэгулярна наведвае мясцовы ўчастковы, каб нават думак не было парушаць звыклы беларусам парадак. Нагадаю, калі хто забыўся: у нас — «дыктатура».

Але высветлілася, што сапраўдныя ўзбекі жыць у хляве і працаваць за тры капейкі не хочуць. А болей Беларусь нічога працоўным мігрантам прапанаваць не можа. Бо рэкордныя беларускія заробкі не катуюцца на сусветным рынку працы. Дык што, падобна, з пяццю тысячамі ўўзбекаў адбудзецца тое самае, што здарылася са 150 тысячамі пакістанцаў.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com