24 лiпеня 2026, Пятніца, 13:56
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

«Дзякуй» Пуціну за гэта…

1
«Дзякуй» Пуціну за гэта…
фота: ap

Украіна — гераічны прыклад і акно магчымасцяў.

Хто жыў у савецкі час, памятае іранічнае: «Вясна прыйшла, настала лета — дзякуй партыі за гэта!»

У працэсе працяглага разгрома расійскіх лагістычных цэнтраў і іншых аб’ектаў, самы час асучасніць радкі:

Зноў гарыць Расія дзесьці —

Падзякуй за гэта рашызму!

Няправільна змешваць самаабарону ўкраінцаў ад расійскай агрэсіі з паняццем лішняй жорсткасці, расіянам трэба казаць «дзякуй» толькі расійскай хунце: уварвалася — Расія, абараняецца — Украіна, гэтага не схаваць ніякімі цяперашнімі довадамі і разважаннямі.

Калі казаць прадметна пра аб’екты, што змяшчаюць мілітарысцкую «начынку», не сакрэт, што дрэнная традыцыя ідзе з СССР: там склады захоўвалі ўсё, што можа спатрэбіцца арміі, паводле прынцыпу непадзельнасці грамадзянскага жыцця і вайсковых патрэбаў. І Сталіну, і Хрушчову, і «дарагому Леаніду Ільічу», калі па-за лозунгамі, было начхаць на тое, што шараговы чалавек пастаянна «падстаўлены» ўладай пад розныя рызыкі: для такой дзяржавы «вечны бой» быў спосабам існавання.

Але справа сёння нават не ў дрэннай пераемнасці і не ў тым, што чалавечае жыццё прынцыпова разглядаецца імперыяй як паліва бясконцай вайны. Справа ў тым, што рэакцыя насельніцтва на тое, што цяпер адбываецца ў Расіі, застаецца, на жаль, павярхоўнай і ў «зоне прамой бачнасці»: маўляў, зноў ударылі «яны», а хто цяпер будзе кампенсаваць, і «дзе грошы, Зіна?»... — пры гэтым толькі слаба выспявае лагічная сувязь са шматгадовай агрэсіяй уласнай дзяржавы.

Менавіта ў лагічнай звязцы — «ўварванне плюс наступствы» — сітуацыя масава не асэнсавана, а калі ўзяць максімум чалавекалюбства, то гаворка ідзе пра нейкую «вайну ўвогуле», быццам абодва бакі ўварваліся адзін у аднаго ўзаемна, адначасова, нібы па агульным на дваіх футбольным свістку.

За рэдкім выключэннем, пакуль што «самая разумная» ацэнка сітуацыі — гэта: «навошта нам уся гэта вайна», нібыта яна калісьці «на свята да нас прыйшла», як «у лесе нарадзілася ёлка», так сабе «сама па сабе», падобна да «Крымнашу», які раптам — раз — і неяк сам сабою «вярнуўся ў родную гаваню», ні з таго ні з сяго «далучыўся». Як кажуць, «а што адбылося?!»

Погляд народа пакуль што, адзначым вобразна, скіраваны пад ногі або трымаецца на ўзроўні вачэй — і не вышэй, без адпаведнага асэнсавання ўзаемасувязяў. Гэта погляд не грамадзян, а насельніцтва, якое стагоддзямі выхоўвалася як аб’ект імперскага самадурства. Бяссуб’ектнасць расіян — тая самая бяда, якая прыносіць гора ім самім і ўсім, на каго расіяне нападалі і нападаюць, нават не асэнсоўваючы таго, што экспансія сістэмна ідзе з расійскага боку!

Праблема ў тым, што бяссуб’ектнасць, па сутнасці, ўзносіцца імперскай ідэалогіяй да шэрагу вартасцяў і пераваг: сказана напасці — значыць, нападзём і зманём, нібыта напалі на нас, або скажам, што «яно само як-небудзь адбылося». Лухта, але, на жаль, разважаюць так. Збоку гледзячы, гэта выглядае як масавае вар’яцтва, калі відавочнасць уласнай агрэсіі адкідваецца, і, маўляў, паўсюль «падманулі» і «усю гісторыю нас крыўдзілі».

Калі-кольвек расіяне асэнсуюць зарваўшыхся вупыраў на вярхоўным троне як першых ворагаў, якіх неабходна зрынуць або прынамсі сабатаваць рэалізацыю іхніх «капрэзаў», тады можна будзе казаць і пра нараджэнне суб’ектнасці, і пра хоць якую гатоўнасць стаць не проста статыстычнымі адзінкамі, а народам з грамадзян з самасвядомасцю.

Прыкладам высокай грамадзянскай самасвядомасці якраз з’яўляецца Украіна, што абараняецца. Таму рашызм і выбраў яе для ўварвання, бо хунта баіцца страціць рабоў-расіян, калі яны зразумеюць, што можна жыць не пад гнётам чарговага цара, а выходзіць на Майдан, выяўляць волю, праводзіць выбары, змяняць урад — і гэта магчымасць, шанец вырвацца з-пад гнёту рашызму.

Украіна — гераічны прыклад для расіян і магчымасць вызваліцца ад «скреп» імперскага рашызму. Слава Украіне!

Александр Адельфинский, kasparovru.com

Напісаць каментар 1

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках