Жнівень — фатальны месяц для Пуціна

Гэты месяц традыцыйна багаты для Расіі на непрыемнасці.

Ліпень 2026 года, што падыходзіць да канца, здаецца, азнаменаваў пераход да новага этапу вайны — яшчэ больш адчайна жорсткага.

Месяц пачаўся з самага маштабнага за ўсю вайну абстрэлу Кіева, прычым сярод сродкаў паражэння пачала пераважаць балістычная складовая. У ноч з 1-га на 2 ліпеня было выкарыстана 28 такіх ракет, усяго за месяц — больш як 100. Відавочны разлік на тое, што ва Украіны і яе заходніх партнёраў не стае супрацьракет, якія цяпер у вялікім дэфіцыце ў ўсіх, у каго на ўзбраенні стаяць адпаведныя сістэмы ПРА.

На наступны дзень, 3 ліпеня, вайсковае начальства запэўніла Пуціна, што ўзятая Канстанцінаўка, пасля чаго той ужо 4 ліпеня, у Дзень незалежнасці ЗША, патэлефанаваў з віншаваннямі Трампу, каб распавесці пра расійскія ўмовы ўрэгулявання «з улікам сітуацыі на полі бою». Гэта мела зрабіць належнае ўражанне на амерыканскага прэзідэнта і, магчыма, у той момант і зрабіла, бо той паабяцаў зноў прыслаць у Маскву Уіткофа і Кушнера.

Праўда, і Пуцін, відаць, пачуў у гэтай размове нешта такое, што прымусіла ягонага спікера Дзмітрыя Пяскова ў інтэрв’ю 5 ліпеня ўпершыню аглушыць расійскую публіку заявай, за якую звычайным расіянам пагражае пакаранне — ад адміністрацыйнага да крымінальнага — за дыскрэдытацыю арміі і распаўсюджванне фэйкаў: «Ідзе вайна, гэта сапраўдная вайна». Пяскоў тлумачыць: «Вы ведаеце, чаму вайна? Таму што пачыналася ўсё як спецыяльная ваенная аперацыя. Працягваецца як вайна, бо за Кіевам стаяць і Берлін, і Парыж, і Гаага, і Осла, і, на жаль, Вашынгтон». Вось гэтае «на жаль, Вашынгтон» абазначыла расчараванне Крамля ў Трампе, ад якога чакалі сустрэчных крокаў па ціску на Украіну, каб дадавіць яе да міру на расійскіх умовах, пра што нібыта дамовіліся ў Анкарыджы, але да лета 2026 года Белы дом адкрыта пайшоў у «няпрызнанне», катэгарычна адмаўляючы нейкія дамоўленасці, да якіх прыйшлі на Алясцы.

Далей — горш. Для Крамля, зразумела. 7–8 ліпеня ў Анкары адбыўся саміт НАТА, на якім Альянс не толькі не разваліўся, а прадэманстраваў еднасць, уключаючы Трампа, у падтрымцы Украіны, а сам амерыканскі прэзідэнт не толькі сустрэўся з Зяленскім і паабяцаў яму ліцэнзіі на выпуск ракет да Patriot, але і, насуперак традыцыі, пасля размовы з украінскім прэзідэнтам не перазваніў Пуціну. Дарэчы, і Уіткофа з Кушнерам дагэтуль нікуды не адправіў.

11 ліпеня адбылася незапланаваная падзея: памёр сенатар-рэспубліканец Ліндсі Грэм, напярэдадні пабываўшы ва Украіне — у 10-ы раз за час вайны. Трамп і без таго схіляўся да таго, каб даць ход законапраекту Грэма — Блюменталя, які ўводзіць жорсткія санкцыі супраць Расіі і тых краін, што набываюць у яе стратэгічныя тавары. Смерць сенатара, які ўваходзіў у вузкае кола давераных асоб прэзідэнта і паўтара года спрабаваў да яго дастукацца, падштурхнула гэтае рашэнне. А пахаванне Грэма далі падставу Зяленскаму злётаць у Вашынгтон і яшчэ раз сустрэцца як з Трампам, так і з сенатарамі і прадстаўнікамі амерыканскага ВПК і канчаткова выгнаць з Белага дома «дух Анкарыджа».

Пра раздражненне ў Белым доме пастаяннымі згадкамі пра нібыта заключаныя на Алясцы пагадненні яскрава засведчыла паўгадзінная сустрэча Сяргея Лаўрова і Марка Рубіо на Філіпінах 23 ліпеня падчас саміту АСЕАН. Пасля яе кіраўнік Дзярждэпартамента заявіў, што для аднаўлення перамоў неабходна знайсці «новыя ідэі». З новымі ідэямі ў Крамля туга.

Затое ў Кіева з ідэямі нядрэнна. 6 ліпеня пачаліся сістэматычныя ўдары па судах у Азоўскім, а затым і ў Чорным моры, якія выбілі больш за дзве сотні мэт і паклалі канец фідэрнаму флоту расіян у ваколіцах Крыму. У ноч з 17-га на 18 ліпеня ўпершыню атакавалі складскі комплекс Wildberries, з таго часу адбылося ўжо сем такіх атак. Пра чыста ваеннае значэнне гэтых удараў працягваюць спрачацца, сімвалічны і псіхалагічны ўплыў сумненняў не выклікае: густы душлівы дым айчыны дэманструе расіянам, што начальства, якое разгарнула вайну, уцягнула іх у вялікую бяду і не ў стане абараніць. У гэтым сэнсе ліпеньская кампанія далёкіх удараў працягвае дэманстратыўнае прыніжэнне пуцінскай улады, прыурочанае да параду на Чырвонай плошчы 9 мая і Пецярбургскага эканамічнага форуму на пачатку чэрвеня.

На гэтым фоне зноў паказальна выступіў Дзмітрый Пяскоў. 27 ліпеня на Усерасійскім маладзёжным адукацыйным форуме «Тэрыторыя сэнсаў» у Солнечнагорску ён заявіў, што Расія знаходзіцца ў крызісе. Пры гэтым усё настолькі дрэнна, што аж добра: «Мы зараз знаходзімся ў ідэальным крызісе, які ўмацоўвае наш суверэнітэт, які скачкападобна, імгненна напоўніў усё наша жыццё адзінасцю і кансалідацыяй», і ўсё гэта «дзякуючы вось гэтым абставінам, якія стварылі той самы шторм, што зрабіў нас мацнейшымі». Зразумела, што сэнсы, якія транслюе пуцінскі спікер, перадаюць уяўленне пра сусветны парадак, што пануе ў галаве ягонага боса. І вайна ўжо вайна, і на змену запэўненням пра нязменную стабільнасць прыйшлі разважанні пра благадатны крызіс.

А сам Пуцін 26 ліпеня на сустрэчы з ваеннымі маракамі падзяліўся трывогай, якую яму нібыта выказваюць валанцёры: «Некалькі разоў я пачуў дзіўныя словы: „СВА скончыцца — чым мы будзем займацца?“ Скончыцца „вялікая, велізарная, патрэбная для Расіі справа“ — і што далей?» Няма сумневу, што гэтыя разважанні ўслых знаходзяцца ў тым жа сэнсавым радзе, што і заява Пуціна ў лістападзе 2022 года маці загінулых салдат, што лепш такая смерць, чым ад гарэлкі, або ў снежні 2024-га на вялікай прэс-канферэнцыі, дзе прагучалі знакамітыя словы пра «двіжуху»: «Ведаеце, калі ў нас усё спакойна, памеркавана, стабільна, нам сумна — застой. Хочацца двіжухі. Як толькі пачынаецца двіжуха, усё свішча каля скроні — і кулі, на жаль, кулі цяпер усюды — дык нам страшна. Жах-жах. Ну жах. Але не жах-жах-жах».

Тое, што зімой 2024 года здавалася не жахам-жахам, летам 2026 года цалкам набліжаецца да гэтага азначэння, прынамсі для жыхароў Крыму. Але цар, хай і прыкметна за апошнія месяцы абветшаў, спрабуе трымацца бадзёра і прапануе ўсім падзяліць сваё згубнае захапленне датычнасцю да вялікай смяротнай справы. Праўда, не надта зразумела, з чаго гэта раптам адбудзецца на пятым годзе безнадзейнай мясасечы са страчанымі шанцамі дамовіцца з, здавалася, сваім чалавекам на чале Белага дома. Адчайнае адмахванне ад Украіны і ад нарастаючых праблем будзе толькі пагаршаць агульнае становішча Расіі. За жахам праглядаецца жах-жах, а там і жах-жах-жах. Нам, вядома, па ходзе таксама балюча дастанецца, але што тут для Украіны новага?

На змену ліпеню падцягваецца традыцыйна багаты для Расіі на непрыемнасці жнівень.

Леанід Швец, «Слова і справа»

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com