Жудаснае пахмелле ў Расіі
- Андрэй Лошак
- 2,524
Усё больш расіян бачаць у Пуціне старога, зласлівага і бяздарнага паразіта.
28 ліпеня на сустрэчы з вайскоўцамі Ваенна-марскога флоту Пуцін РФ заявіў:
— Вы ведаеце, я сустракаюся з некаторымі людзьмі, якія дапамагаюць вам у тыле, недзе працуюць, жанчыны сеткі плятуць, дзеці рукавіцы вяжуць і гэтак далей. Людзі робяць гэта ад чыстага сэрца. Некалькі разоў я пачуў дзіўныя словы: «СВА скончыцца — чым мы будзем займацца?» То-бок яны настолькі захапіліся гэтым, настолькі ад душы гэта робяць і адчуваюць сваю датычнасць да вялікай, велізарнай, патрэбнай для Расіі справы, што ў іх узнікае пачуццё трывогі: «а мы будзем запатрабаваныя так жа, як цяпер?».
Усе ўжо воюць ад жаху, а яму весела. Якім жа жудасным будзе пахмелле ў Расіі, калі народ нарэшце ацьверазее і зразумее, якая нялюдзь парабаціла краіну, якому ісчаддзю пекла яны даверылі свае жыцці, жыцці сваіх дзяцей, сваё сучаснае і будучыню, памяняўшы свабоду на «стабільнасць».
Да гэтага яшчэ доўга, але ёсць адчуванне, што паскорыліся працэсы раскладання ў гэтым цёмным балотным царстве, стронгмэн ужо зусім не стронг, злыя чары паступова губляюць сваю сілу і людзі пачынаюць бачыць тое, што ёсць, а не тое, што ім упіхваюць.
За паскарэнне працэсаў трэба дзякаваць ЗСУ — у іх з дапамогай дронаў куды больш эфектыўна атрымліваецца тое, што ў мірнай расійскай апазіцыі не атрымлівалася дзесяцігоддзямі.
Усё больш раскалдованых расіян бачаць не велічнага збіральніка зямель рускіх, а старога, зласлівага і бяздарнага паразіта, які дзесяцігоддзямі смокча іх кроў. Ён збудаваў на крыві цяперашні палітычны рэжым, які ўжо ў прамым сэнсе корміцца чалавечымі жыццямі і патрабуе іх усё больш і больш.
Невыпадкова нават зэтнікі пачалі называць вайну ахвярапрынашэннем... Ніякага раскаяння за добраахвотную сляпату ў раскалдованых не будзе, наадварот, будзе шмат літасці да сябе і нянавісці да фюрэра, які не апраўдаў чаканняў, як гэта было з немцамі пасля краху Трэцяга Рэйху (абяцаў сусветнае панаванне, а атрымалі разруху і прыніжэнне).
Але гэта цяпер не так важна. Асэнсаванне праблемы — першы крок да яе вырашэння. Мару дажыць да канца гэтай кашмарнай калектыўнай галюцынацыі.
Андрэй Лошак, Facebook