Кітайская карта Кіева
- Андрэй Піянткоўскі
- 1.08.2026, 11:59
- 2,400
Пуцінская Расія ўжо мёртвая.
Вось ужо другі месяц запар дасведчаныя сінолагі і простыя смяротныя з нарастаючым здзіўленнем фіксуюць сенсацыйны каскад сігналаў з Пекіна, недабразычлівых, мякка кажучы, у дачыненні да расійскай улады. Для нагляднага пагружэння ў сітуацыю, што склалася сёння, прапаную спачатку ўрывак з майго артыкула пяцігадовай даўніны:
«У Пекіна з'явілася спакуслівая магчымасць падштурхнуць вагаючыхся варвараў да фатальнага кроку, які адкрывае для Кітая захапляльныя геапалітычныя перспектывы пры любых магчымых сцэнарыях далейшага развіцця падзей.
Сцэнарый №1. Пуціну ўдаецца адносна беспакарана акупаваць значную частку ўкраінскай тэрыторыі. ЗША абмяжоўваюцца асуджэннем (яшчэ раз назваўшы Пуціна забойцам) і новым пакетам прыцэльных санкцый, што не пераходзяць на ўзровень татальнай эканамічнай вайны. Макрон кідаецца ў Маскву з гуманітарнай міратворчай місіяй, прызванай замацаваць новы ваенны поспех Крамля.
Падобны вынік пасля сямі гадоў размоў, перамоваў, угавораў, форумаў і фарматаў стане поўным крахам сістэмы еўрапейскай бяспекі. Адгэтуль гульня на кантыненце будзе ісці толькі па расійскіх правілах. Што для ЗША будзе азначаць не толькі іх сыход з Еўропы. І не толькі канец НАТА, але і канец ЗША як сусветнай дзяржавы, больш за тое — знікненне самога палітычнага паняцця Захад.
ЗША застануцца прыкметным на сусветнай сцэне кастрыраваным эканамічным гігантам, але хто тады зможа паверыць іх палітычным або тым больш ваенным гарантыям, напрыклад, у Інда-Ціхаакіянскім рэгіёне. Індыя? Японія? Аўстралія? Усе амбіцыйныя планы Вашынгтона па стварэнні супрацьпастаўленага Кітаю Quad Alliance абнуляюцца.
У створаным геапалітычным вакууме Кітай бесперашкодна і дэманстратыўна рэалізуе тыя лёсавызначальныя задумы, якія яго лідары пакідалі пакаленню сваіх нашчадкаў (Тайвань, стратэгічныя пралівы, спрэчныя астравы і г.д.). Іншай мовай загаворыць ён і на гандлёвых перамовах з ЗША.
23 жніўня 1939 года са сталінскіх стапеляў сышоў ледакол «Адольф Гітлер» і прыступіў да рэалізацыі пастаўленай перад ім сусветна-гістарычнай задачы – знішчэння дэмакратычнага Захаду. І ўлетку 1940 года ледакол быў вельмі блізкі да выканання сваёй місіі.
Сёння ў Маскве і Пекіне да дэмакратычнага Захаду ставяцца прыблізна так жа, як 80 гадоў таму да яго ставіліся ў Берліне і Маскве, калі не горш.
Толькі на гэты раз Масква будзе не канчатковым бенефіцыярам праекта, а працоўным целам планіроўшчыка — пірацкай шхунай «Уладзімір Пуцін», прызванай псіхалагічна скрушыць Захад.
Сцэнарый №2. Усё вышэйсказанае цудоўна разумеюць у Вашынгтоне. Таму, нягледзячы на люты супраціў крэмлёўскіх агентаў/карысных буржуазных ідыётаў Кісінджэра, Керы, Сіміса, Грэма, Карлсана, Ханніці... глыбінная дзяржава канцэнтруецца, ЗША ўводзяць «пякельныя санкцыі» супраць РФ і аказваюць Украіне, што змагаецца з захопнікам, максімальную эканамічную, палітычную і іншую падтрымку. Ваенная авантура Пуціна захлынаецца і правальваецца.
Ён адхіляецца ад улады сваім бліжэйшым асяроддзем: кааліцыяй прагматыкаў, якія ненавідзяць яго за тое, што ён пачаў вайну, і шалёных, якія ненавідзяць яго за тое, што ён не скончыў яе паводле формулы «мы ў рай, а яны проста здохнуць». Сыход пахана мафіі пакідае выпаленую палітычную пустыню, раз'юшанае насельніцтва і каскадны выбух унутрымафіёзных маёмасных канфліктаў усіх супраць усіх. У нарастаючай атмасферы хаосу і бязвладдзя ўзнікае сур'ёзная пагроза жыццю і бяспецы мільёнаў кітайскамоўных трактарыстаў, шахцёраў, камерсантаў, байцоў Трыяды, што жывуць на велізарных прасторах Сібіры і Далёкага Усходу. Своечасовы ўвод (для навядзення парадку) абмежаваных кантынгентаў ветлівых «жоўтых чалавечкаў» горача вітайцца, у тым ліку і пераважнай большасцю рускамоўных працоўных. У ходзе свабоднага волевыяўлення на стыхійна ўзнікаючых лакальных рэферэндумах Сібір, Далёкі Усход і Свяшчэннае Паўночнае мора (Бэйхай) вяртаюцца ў родную гаваню Імперыі Юань. Выдатны падарунак таварышу Сі з нагоды абвяшчэння яго пажыццёвым кіраўніком, а можа, нават і заснавальнікам новай кітайскай дынастыі. Стаўкі кітайцаў велізарныя. Як толькі браніраваныя карпусы зноў даведзеных да роспачы камбайнёраў і аўтамыйшчыкаў АРДЛА рушаць на Марыупаль, Кітай камфортна ўладкуецца на сваім знакамітым плоце, з цікаўнасцю чакаючы, труп якога з яго ворагаў праплыве пад ім першым…»
Адважуся выказаць здагадку, што будучыя гісторыкі адзначаць 30 чэрвеня 2026 года як дату сімвалічнага праплыцця азначанага трупа пад тым самым плотам, на якім таварыш Сі даваў сяброўскую вячэру Лукашэнку з сыночкам Коленькам, што прыімчаўся ў Пекін са скаргамі на Пу.
Па заканчэнні праплыцця прэс-служба Сі выступіла з наступнай заявай:
«Кітай падтрымлівае імкненне Беларусі абараняць дзяржаўны суверэнітэт, незалежнасць і тэрытарыяльную цэласнасць. Пекін таксама выступае за тое, каб рэспубліка ішла шляхам развіцця, які адпавядае яе нацыянальным умовам».
Пуцін паспрабаваў было ў брутальнай манеры ўламаць Лукашэнку на якую-небудзь вайсковую правакацыю супраць краін НАТА пад яго сцягам, але той вырваўся з яго падвалаў і, падхапіўшы на рукі Коленьку, кінуўся ў Пекін скардзіцца добраму дзядзечку Сі.
Наколькі я магу меркаваць, ніхто з заходніх экспертаў не ўсвядоміў маштаб сенсацыі 30 чэрвеня. Яны проста не зразумелі, што адбылося. Упершыню за трыццаць гадоў «больш, чым стратэгічнага супрацоўніцтва» пуцінскай Расіі і Кітая таварыш Сі ў манеры, беспрэцэдэнтнай для сучасных кітайска-расійскіх адносін, нанёс свайму малодшанькаму «стратэгічнаму партнёру» публічную апляўку… Адкрыўшы свайго кшталту месячнік падобных аплявак. І калі яго рэзкая крытыка ядзернага шантажу Масквы была дастаткова прадказальная, дык сапраўднай сенсацыяй стала выступленне 9 ліпеня прадстаўніка КНР у СБ ААН, які ў унісон з прадстаўніком ЗША настойваў на неадкладным спыненні агню ў расійска-украінскай вайне.
Упэўнены, што і дэмарш Такаева абмяркоўваўся папярэдне са Старшынём Сі.
Паралельна Пекін з наўмыснай бесцэрэмоннасцю паказвае малодшанькаму на яго новае (ля парашы) месца ў сферы іх эканамічных узаемаадносін: Купляць газ у вас мы цяпер будзем толькі па вашых унутраных цэнах. Сучасныя тэхналогіі для вашых ледаколаў? Яны вам не спатрэбяцца. Паўночны марскі шлях – найважнейшая артэрыя Еўразіі – гэта сфера нашай адказнасці. Зямля ваша вялікая і багатая. Вось толькі парадку на ёй няма. Парадку Неба.
Але апафеозам месячніка «руска-кітайскай дружбы» стала пасяджэнне СБ ААН 29 ліпеня, на якім выступленне кітайскага прадстаўніка прагучала нават больш праўкраінскім, чым амерыканскага. Таварыш Фу Конг не толькі заклікаў (як і ўсе чальцы СБ, акрамя Расіі) неадкладна спыніць баявыя дзеянні, але пайшоў далей. Ён падкрэсліў, што перамовы аб паўнамаштабным урэгуляванні канфлікту павінны зыходзіць з прынцыпу захавання непарушнай тэрытарыяльнай цэласнасці ўсіх дзяржаў.
Такая недыпламатычная напорыстасць Сі тлумачыцца, на мой погляд, тым, што, спісаўшы асабіста Пуціна як слабака, ён ужо ўступіў у кантакт з новым патэнцыйным кіраўніцтвам Расіі.
Кіруючая ў Расіі чэкісцкая карпарацыя, сутыкнуўшыся з непазбежнасцю ваеннай паразы, спрабуе, як і яе гістарычныя папярэднікі, вырашыць дваістую праблему: утрымаць уладу ў краіне і мінімізаваць, наколькі магчыма, геапалітычныя наступствы паразы. Натуральнай першачарговай задачай для іх становіцца адхіленне фюрара ад улады.
Вось ужо паўтара месяца на вядучых прапагандысцкіх каналах вядзецца мастацкая кампанія яго дыскрэдытацыі ў вачах, перадусім, прыхільнікаў вайны. Яркія публіцысты бязлітасна выкрываюць ананімных начальнікаў (а насамрэч Пуціна, а каго ж яшчэ?!) і за бездарнае правядзенне СВА, і за баязлівую адмову ад нанесення знішчальных (пажадана ядзерных) удараў па саюзніках Украіны.
Усе апошнія прыніжальныя для Расіі жэсты Пекіна дыскрэдытуюць перадусім Пуціна і працуюць на змоўшчыкаў.
Цікава, што вынік 4-й сусветнай вайны ў адным важным аспекце падобны да выніку зусім на яе не падобнай 3-й сусветнай (халоднай).
І ў тым, і ў другім выпадку важнай падзеяй стаў пераход у ходзе вайны Кітая на правільны бок Гісторыі.
У першым выпадку сімвалам гістарычнай змены вех стаў візіт Ніксана і Кісінджэра ў Пекін у лютым 1972 года. Пасля гэтага СССР быў асуджаны. Ён паміраў амаль 20 гадоў.
У нашым выпадку змена вех у Кітаі адбываецца ў прамым эфіры літаральна ў нас на вачах. Усе неабходныя словы ўжо гучна сказаны і самім Сі і Фу Конгам у ААН. Застаўся толькі духапад'ёмны візіт у жніўні (!) украінскіх Ніксана і Кісінджэра ў Пекін і іх прамы эфір з Сі на тэму «Як цудоўна, што ўсе мы тут сёння сабраліся!»
Запэўніваю вас, гэты масавы сеанс псіхатэрапіі створыць на расійскага абывацеля, на расійскія «эліты» і на расійскага недафюрара больш ашаламляльны і адцвераджальны ўплыў, чым усе падарваныя маркетплэйсы і НПЗ разам узятыя.
Пуцінская Расія не будзе паміраць 20 гадоў. Яна ўжо мёртвая.
Андрэй Піянткоўскі, kasparovru.com