На фронце нешта наспявае

Для Крэмля ўсё склалася не так, як меркавалася.

Немнага пра восень… і зіму.

Увесну гэтага года я пісаў пра «апошнюю спробу» Крэмля на «гарачым» этапе вайны з Украінай. На маю думку, Крэмлю трэба было яшчэ ў 2026 годзе дабіцца на полі бою «карэннага пералому ў вайне» (шляхам правядзення паспяховай аператыўна-стратэгічнай наступальнай аперацыі), каб завяршыць найбольш затратны і знясільвальны для сябе этап вайны на сваіх умовах.

Маё меркаванне мела пэўныя падставы. Бо на пачатку гэтага года стала відавочна, што далейшае зацягванне ім вайны «на знясіленне» губляе свой сэнс, або, лепш сказаць, — шанцы на паспяховую рэалізацыю. Бо, па вялікім рахунку, рэалізацыя гэтай стратэгіі паступова і амаль незваротна прывяла Крэмль да ўласнага знясілення значна хутчэй, чым Украіна страчвала сваю здольнасць супраціўляцца яго ўзброенай агрэсіі.

Нарастанне ў РФ крайніх негатыўных працэсаў, справакаваных менавіта вайной, у ваеннай, фінансава-эканамічнай і, як вынік, у сацыяльна-палітычнай сферах пачало паскарацца. Больш за тое, стала ясна, што далейшае маруджанне з унясеннем змяненняў у гэтую стратэгію, выкліканых цалкам аб’ектыўнымі прычынамі, можа прывесці Крэмль увогуле да паразы ў вайне.

Гэта адбылося з-за двух АСНОЎНЫХ і мноства больш дробных стратэгічных прычын, на якіх я падрабязна спыняцца не буду, а толькі пералічу іх:

Крэмлю так і НЕ ЎДАЛОСЯ цалкам «перакрыць кісларод» Украіне на міжнароднай арэне. Перш за ўсё — у сферы яе фінансавай падтрымкі, а па-другое — у ваенна-тэхнічнай. Што, па сутнасці, азначала захаванне (а па асобных напрамках нават нарошчванне) Украінай, зразумела, у пэўнай ступені сваёй здольнасці супраціўляцца агрэсару. Прынамсі на такім узроўні, які выключае ХУТКАЕ дасягненне агрэсарам сваіх мэтаў у гэтай вайне.

А другой прычынай стала відавочная нежаданне «кітайскіх таварышаў» (галоўных стратэгічных саюзнікаў Крэмля) нарошчваць свой удзел у гэтай вайне. Прынамсі на ўзроўні, які запатрабаваў бы ад Пекіна істотных выдаткаў і намаганняў. Іншымі словамі, кітайскія камуністы аказаліся гатовыя ўсебакова дапамагаць Крэмлю ў вядзенні гэтай вайны, але толькі да пэўнай ступені — калі гэта абыходзіцца ім не надта дорага і прыносіць адчувальныя вынікі. Усе спробы Крэмля пераканаць «таварыша Сі» ўступіць у яго вайну з Украінай «больш вагома і на больш інтэнсіўным узроўні» аказаліся безвыніковымі.

Менавіта гэтыя дзве прычыны, а таксама цэлы шэраг іншых падстаў (асабліва паскарэнне нарастання негатыўных працэсаў у самой РФ), прывялі да таго, што неабходнасць выхаду з вайны менавіта ў гэтым годзе паўстала перад вайскова-палітычным кіраўніцтвам РФ ва ўсёй сваёй «неўмольнай» суровасці.

То бок у канцы 2025-га – пачатку 2026-га гадоў у Крэмля аб’ектыўна ўзнікла неабходнасць перайсці ад стратэгіі «вайны на знясіленне» да стратэгіі «аднаго рашучага стратэгічнага ўдару», які рэзка, а галоўнае — ХУТКА змог бы «разгарнуць стратэгічную сітуацыю»: прымусіць вайскова-палітычнае кіраўніцтва Украіны, у выніку яго стратэгічнай ваеннай паразы, пагадзіцца на ўсе патрабаванні і прыхамаці Крэмля.

Пры гэтым Крэмлю неабходна было не толькі захаваць сваю здольнасць аказваць стратэгічны (далёкабойны) уплыў на ўсю Украіну, але і вельмі жадана — наростіць яго аб’ёмы і інтэнсіўнасць, каб гэты ўплыў на вайскова-палітычнае кіраўніцтва Украіны дасягнуў крытычнага для яго ўзроўню з-за кардынальнай страты здольнасці да цэнтралізаванага кіравання абаронай краіны.

Менавіта таму я і лічыў, што на працягу лета–восені 2026 года Крэмль і паспрабуе ажыццявіць падобную аперацыю ў спалучэнні з нарошчваннем далёкабойных (стратэгічных) удараў па ўсёй інфраструктуры нашай краіны. І ён такую спробу зрабіў, ці, дакладней кажучы, менавіта цяпер робіць — у выглядзе Славянска-Краматорскай аператыўна-стратэгічнай наступальнай аперацыі і інтэнсіфікацыі удараў далёкабойнай зброяй…

Адначасова Крэмль прыняў цэлы шэраг мер арганізацыйнага і тэхналагічнага характару, каб рэзка і хутка нарошчыць свае магчымасці па аказанні далёкабойнага ўздзеяння на Украіну і яе насельніцтва. Пачынаючы з максімальна магчымага павелічэння вытворчасці адпаведных сродкаў паражэння і заканчваючы прыцягненнем да гэтага дадатковых рэсурсаў за кошт сваіх саюзнікаў.

З першага погляду здавалася, што адначасовае, рэзкае і падобнае на своеасаблівы «выбух» прымяненне гэтых двух элементаў расійскай стратэгіі (паспяховае наступленне адпаведнага ўзроўню на фронце + падрыў стратэгічных абаронча-прамысловых, інфраструктурных і маральна-псіхалагічных асноў супраціву Украіны) павінна было хутка прывесці Крэмль да поспеху.

Але, як заўсёды, усё склалася не так, як меркавалася…

Спачатку наступленне на фронце пачало «патроху» адставаць ад графіку. І чым даўжэй яно доўжылася, тым больш гэтае адставанне пачало нарастаць. І хоць на сёння яно ўсё яшчэ працягваецца, аднак РЭАЛЬНЫЯ яго тэмпы і вынікі пераканаўча даказваюць — у гэтым годзе, з вельмі вялікай верагоднасцю, хутка «скончыць» у Крэмля НЕ АТРЫМАЕЦЦА.

Славянска-Краматорская аператыўна-стратэгічная наступальная аперацыя расійскіх войскаў, як комплекс (камбінацыя) узаемазвязаных паводле свайго задуму (плана) аператыўна-тактычных аперацый, ЎЖО, па сваёй сутнасці, фрагментавалася на асобныя, слаба звязаныя ў аператыўным сэнсе, ВЯЛЬМІ ПАВОЛЬНЫЯ, а ў асобных выпадках нават маларэзультатыўныя, дзеянні ў тактычнай зоне на асобных напрамках.

У сваю чаргу дасягнуты Крэмлём на дадзены момант узровень «далёкабойнага» ўплыву на Украіну, хоць і прыкметна ВЫРАС па колькасных і якасных паказчыках (па сутнасці, дасягнуўшы свайго «гістарычнага максімуму»), аднак, па стане на дадзены момант, не здольны забяспечыць ХУТКАГА вываду Украіны з вайны.

Больш за тое, Украіна дзякуючы ўкараненню ў сваю стратэгію істотнага асіметрычнага элемента, заснаванага на новым тэхналагічным падыходзе, атрымала ў гэтай сферы ДАДАТКОВЫЯ магчымасці для аказання СВАЕГА ўплыву на агрэсара на аператыўным і стратэгічным узроўнях. І працягвае нарошчваць і пашыраць гэтыя свае магчымасці (прынамсі адкрыта пра гэта заяўляе). Што, у сваю чаргу, цалкам здольна, у выпадку захавання стратэгічнага «статус-кво», у рэшце рэшт істотна змяніць агульную стратэгічную сітуацыю менавіта на карысць Украіны.

Усе гэтыя апошнія змены і тэндэнцыі, што тычацца стратэгічнай сітуацыі ў расійска-ўкраінскай вайне (галоўная з якіх палягае ў тым, што Крэмлю наўрад ці ўдасца ХУТКА вывесці Украіну з вайны ў гэтым годзе), відавочна, былі ўсвядомленыя вайскова-палітычным кіраўніцтвам абедзвюх варагуючых бакоў (і не толькі імі, але і іншымі «зацікаўленымі» бакамі) прыкладна месяц–паўтара таму.

Менавіта таму ў нашага праціўніка тады ўзнікла цалкам аб’ектыўная неабходнасць зрабіць чарговы выбар у рэалізацыі сваёй далейшай стратэгіі. А менавіта:

або паступова перайсці да рэжыму «натуральна згасаючай вайны», па сутнасці не дасягнуўшы сваіх галоўных мэт вайны (як заяўленых, так і рэальных), задаволіўшыся ўжо дасягнутым.

Па сутнасці — зрабіць у «вяковым» супрацьстаянні з Украінай чарговую перапынку, то бок спыніць свой актыўны (канвенцыйны) ўдзел у вайне ў фармаце «ні міру — ні вайны»;

альбо перайсці да чарговага этапу «актывізацыі намаганняў» і паспрабаваць яшчэ раз ХУТКА «вывесці» Украіну з вайны на сваіх умовах.

Але, як бы там ні было, адкладаць гэты выбар для Крэмля ЎЖО стала немагчыма. Пры гэтым у гэтым сэнсе агульная стратэгічная сітуацыя ў вайне на той момант у параўнанні з сітуацыяй канца 2025-га – пачатку 2026-га года станавілася для яго ўсё горшай; зацягваць з прыняццем рашэння было «смяротна небяспечна».

Таму, судзячы па апошніх дзеяннях (і часткова словах) крэмлёўскага рэжыму, ён зрабіў такі выбар і, падаецца, на карысць менавіта другога варыянту.

У стратэгічным плане гэта, відавочна, павінна выглядаць наступным чынам:

Рэалізацыя чарговага этапу мабілізацыйнага разгортвання (мабілізацыі) Узброеных сіл РФ з наступным этапам аператыўнага разгортвання стратэгічнай міжвідавай групоўкі расійскіх войскаў ва Украіне (што будзе ўключаць спробу далейшага нарошчвання яе колькасці, істотнага павелічэння аб’ёму аператыўных і стратэгічных рэзерваў, а таксама — правядзенне шэрагу перагрупаванняў аператыўнага ўзроўню ўнутры самой гэтай стратэгічнай групоўкі).

Далейшае нарошчванне «далёкабойнага» (стратэгічнага і аператыўнага) ўплыву РФ па ЎСЁЙ тэрыторыі Украіны, а таксама на асноўныя групоўкі яе Узброеных сіл. Верагодна, расіяне ў гэтым сэнсе паспрабуюць ужо восенню – на пачатку зімы «выскочыць са штаноў», каб дамагчыся істотнага зніжэння здольнасці Украіны аказваць супраціў на стратэгічным і аператыўным узроўнях, дэстабілізаваць фінансава-эканамічную і сацыяльна-палітычную сітуацыю ўнутры самой Украіны менавіта шляхам «амаль бесперапынных» масіраваных і камбінаваных далёкабойных удараў.

Правядзенне цэлага комплексу мер ваенна-эканамічнага характару ў самой РФ (што, відавочна, будзе ўключаць далейшую дзяржаўную манапалізацыю эканомікі РФ, з цалкам верагодным нарошчваннем гэтых працэсаў у аб’ёмах і тэмпах). Без гэтага першыя два пункты, па сутнасці, рызыкуюць ператварыцца ў нейкую «карыкатуру». Чарговае «стратэгічнае» наступленне запатрабуе велізарнай колькасці рэсурсаў, фінансаў і г. д.; без «мабілізацыі» эканомікі і фінансавай сферы, уключаючы ЗВР і рознага кшталту «раскулачванні» мясцовага алігархату, у Крэмля ЎЖО ЦЯПЕР проста няма адкуль іх узяць. Хутчэй за ўсё, Крэмль будзе спрабаваць перад чарговым сваім «стратэгічным ходам» звесці рынкавыя адносіны ўнутры ўласнай эканомікі да мінімуму.

У грамадска-палітычнай плоскасці далейшае ператварэнне самой РФ у пэўны «суцэльны ваенны лагер» становіцца амаль абавязковай умовай. У гэтым сэнсе любыя праявы «апазіцыйнай» думкі (а тым больш практычнай апазіцыйнай дзейнасці) будуць жорстка і хутка падаўляцца. Маштабную, а галоўнае — выніковую мабілізацыю ва ўмовах не падаўленых у зародку «народных хваляванняў» і нават наяўнасці глухога «незадавальнення» — не правесці. У гэтым сэнсе правядзенне будучых «парламенцкіх» выбараў у «патрэбным і спакойным» рэжыме і далейшае ўзмацненне інфармацыйна-псіхалагічнага ўздзеяння на ўласнае насельніцтва становяцца для Крэмля важнымі і безальтэрнатыўнымі мерамі.

На міжнароднай арэне Крэмль, відавочна, паспрабуе ўсімі сіламі мінімізаваць або, па магчымасці, заблакіраваць любую дзейсную дапамогу Украіне. Перш за ўсё ваенна-тэхнічнага і фінансавага характару. Пры гэтым паспрабуе дамагчыся гэтага такім чынам, каб перад самым пачаткам яго «апошняга рыўка» яе аб’ём і маштаб не змаглі кардынальным чынам паўплываць на ўзровень баяздольнасці Сіл абароны Украіны і, у прыватнасці, Узброеных Сіл Украіны.

Аднак варта разумець, што галоўным фактарам у правядзенні гэтага «вымушана перанесенага» апошняга стратэгічнага «рывка» для Крэмля стане менавіта ваенны фактар. Бо гэты «рывок» трэба на практыцы (то бок непасрэдна на фронце) спланаваць, арганізаваць, падрыхтаваць і ажыццявіць. Вядома, ёсць верагоднасць, што ўдасца, вобразна кажучы, выбіць Украіну з вайны пераважна далёкабойнымі (стратэгічнымі) ўдарамі. Але не факт, што гэта насамрэч удасца…

Як паказвае практыка (у тым ліку нядаўняя вайна ЗША і Ізраіля з Іранам, а Украіна ў гэтым сэнсе відавочна НЕ Іран), калі праціўнік ЗАХОЎВАЕ здольнасць наносіць у адказ хаця б мінімальныя на стратэгічным узроўні ўдары на працягу больш-менш працяглага часу, то такога кшталту хуткае «разбомбліванне» моцна рызыкуе, у рэшце рэшт, ператварыцца ў крайне затратную, малаўыніковую, а галоўнае — крытычна доўгатэрміновую ў стратэгічным сэнсе справу.

На дадзены момант вайскова-палітычнае кіраўніцтва РФ, верагодна, разглядае сваю здольнасць наносіць масіраваныя ўдары на вялікія адлегласці па Украіне як стратэгічна важны, але хутчэй дапаможны фактар.

Што датычыць непасрэдна ваеннага фактару, то відавочна, што Крэмль ЎЖО прыступіў да падрыхтоўкі да свайго «апошняга рыўка». Вельмі красамоўнымі ў гэтым сэнсе з’яўляюцца апошнія кадравыя перастановы ў расійскім ваенным кіраўніцтве аператыўна-стратэгічнага ўзроўню. У тым ліку ў сферы тылавога забеспячэння і ваенных закупак. То бок менавіта ў тых звёнах, якія будуць непасрэдна планаваць, арганізоўваць, забяспечваць і праводзіць яго.

Усё адбываецца паводле «класічнай» крэмлёўскай схемы кіравання войскамі, адпрацаванай яшчэ ў часы Сталіна, падчас Другой сусветнай вайны. Бо паводле яе першы крок у падобнай падрыхтоўцы — гэта менавіта падбор і расстаноўка адпаведных кадраў, пачынаючы з узроўню непасрэдных выканаўцаў.

У гэтую ж «скарбонку» варта дадаць дыскусію (нават на афіцыйным узроўні) пра неабходнасць перакладу расійскай эканомікі «на ваенныя рэйкі», якая неяк так рэзка і гучна актывізавалася (Сабянін вам у дапамогу), завяршэнне практычнага этапу «абкаткі» электроннай сістэмы мабілізацыі, рэарганізацыю сістэмы забеспячэння расійскай арміі ОВТ (перш за ўсё ў бок яе цэнтралізацыі) і г. д.

Падвядзём вынікі.

Іншымі словамі, Крэмль ЎЖО ўсвядоміў дзве асноўныя рэчы, што датычацца яго цяперашняга стратэгічнага становішча:

Далей «зацягваць» свой удзел у вельмі затратнай для сябе вайне — надзвычай небяспечна для нас. Таму варта рэзка і маштабна «паскорыцца».

І хоць першая ў гэтым сэнсе спроба (маю на ўвазе цяперашнюю Славянска-Краматорскую наступальную аперацыю, якая ўсё ж такі даволі млява працягваецца) аказалася, скажам так, не зусім удалай, варта яе паўтарыць «новымі сіламі», «новымі людзьмі» і, магчыма, «ў новым месцы» …

Канстанцін Машавец, «Фэйсбук»

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com