«Усім раю адважыцца на такі крок у сталым узросце»

Мінчанкі распавялі, навошта пайшлі ва ўніверсітэт пасля 30 гадоў.

Тры мінчанкі распавялі дзяржаўнаму агенцтву «Мінск-Навіны», чаму вырашылі зноў паступіць ва ўніверсітэт ужо ў дарослым узросце. Адна ў 46 гадоў асвоіла рэжысуру, другая пасля кар’еры ў ІТ пайшла вучыцца на ўрача, а трэцяя паступіла ў БДЭУ разам з малодшым братам.

Наталля Шыцько паступіла ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў у 46 гадоў. Да таго моманту яна ўжо скончыла кансерваторыю, каля 20 гадоў прапрацавала ў дзіцячых садах і займалася прыватнай музычнай практыкай. Аднак з цягам часу зразумела, што хоча займацца рэжысурай прафесійна.

«Падспудна нарастала незадаволенасць: я адчувала, што вычарпала сябе як музычны кіраўнік. Бо нашы ранішнікі ў садку — гэта, калі задумацца, сапраўдная рэжысёрская праца, хай і на сваім узроўні. Я ўсвядоміла, што хачу рабіць гэта прафесійна, з глыбокім разуменнем працэсаў, а не на дотык, як раней», — распавяла яна.

Паступаць Наталля вырашыла на дзённае аддзяленне. Да экзаменаў яна пачала рыхтавацца ўсяго за паўтара месяца: гісторыю Беларусі вучыла самастойна, па рускай мове займалася з рэпетытарам, паралельна рыхтавала творчую праграму. У выніку набрала 81 бал па гісторыі і 74 — па рускай.

Рады вучобы Наталля пакінула працу, а аплачваць навучанне ёй дапамог старэйшы сын. У выніку ўніверсітэт яна скончыла з чырвоным дыпломам.

«Усім раю адважыцца на такі крок у сталым узросце — гэта ўражлівы досвед, які абнаўляе не толькі багаж ведаў, але і ўнутранае адчуванне сябе, дапамагае адкрыць новыя грані», — кажа яна.

Цяпер універсітэт прапанаваў Наталлі выкладаць на кафедры.

37-гадовая Аляксандра Літашэнка да паступлення ў Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт працавала ў ІТ. Цікавасць да медыцыны ў яе была даўно, а канчаткова адважыцца на новую прафесію дапамог курс па медыцыне ладу жыцця.

«Думка пра медыцынскую адукацыю ўзнікала апошнія тры гады, але заўсёды суправаджалася ўстаноўкай: гэта немагчыма. Але пасля праходжання курса я задала сабе пытанне: чаму, уласна, немагчыма? Што я магу зрабіць, каб гэта стала рэальнасцю?» — узгадвае Аляксандра.

Да хіміі і біялогіі яна рыхтавалася з рэпетытарамі, бо сумяшчаць самастойныя заняткі з працай, побытам і дзецьмі аказалася складана. Зараз Аляксандра скончыла першы курс і працягвае працаваць ІТ-фрылансеркай.

Адным з галоўных правілаў падчас вучобы яна называе паўнавартасны сон.

«Я не ахвярую здароўем дзеля адзнак. Калі не выспішся — усё вылятае з галавы. Мае аднакурсніцы зразумелі гэта на ўласным досведзе: пасля бяссоннай ночы нібыта ўсё ведаеш, але двух слоў злучыць не можаш. У медыцынскім нельга працаваць на знос», — распавяла яна.

Па словах Аляксандры, у першыя месяцы найцяжэй было прывыкнуць да велізарнага аб’ёму інфармацыі.

«Мой розум, па сутнасці, заўсёды быў скіраваны на вучобу. Але ў першыя месяцы было няпроста прывыкнуць да велізарных аб’ёмаў інфармацыі, аднак розум трэніруецца: цяпер я засвойваю матэрыял у два-тры разы хутчэй, чым у пачатку», — кажа яна.

Трэцяя мінчанка, 35-гадовая Кацярына Бакун, першапачаткова вырашыла паступаць ва ўніверсітэт, каб падтрымаць малодшага брата. Калі той прапусціў тэрмін падачы дакументаў пасля каледжа, яна прапанавала праз год паступаць разам.

На той момант Кацярына ўжо працавала ў продажах і кіраванні і не мела патрэбы ў дыпломе для кар’еры. Тым не менш яна паступіла на завочнае аддзяленне БДЭУ на маркетынг.

У сваёй групе Кацярына аказалася самай старэйшай. Спачатку аднакурсніцы пра гэта нават не здагадваліся.

«Я распавядала пра сябе па-англійску і згадала, што маё малодшае дзіця якраз пайшло ў першы клас. У аўдыторыі ўзнікла няёмкая паўза, дзяўчаты вельмі здзівіліся. Літаральна пасля гэтай пары некаторыя паспрабавалі звяртацца да мяне на „вы“, хоць да гэтага свабодна „тыкалі“. Але гэта хутка мінула», — успамінае яна.

Паводле слоў Кацярыны, розніца ва ўзросце зносінам не перашкаджае.

«Я ніводнага дня не пашкадавала пра сваё рашэнне. Нягледзячы на тое, што праца і сям’я забіраюць шмат сіл, я атрымліваю задавальненне ад працэсу навучання. У сталым узросце да адукацыі ставішся зусім інакш: ты ходзіш ва ўніверсітэт не дзеля таго, каб адседзець пару дзеля галачкі, а каб узяць з гэтага максімум карысці для сябе», — кажа яна.

Псіхолаг Алена Абабурка лічыць, што дарослым студэнтам можа быць складаней з-за меншага тэмпу запамінання, затое ў іх звычайна вышэйшая ўнутраная матывацыя.

«Дарослы студэнт разумее каштоўнасць кожнай гадзіны лекцый. Ён не прасяджае пары, а літаральна выціскае максімум з выкладчыка і праграмы. Гэта робіць навучанне ў разы больш эфектыўным», — адзначыла яна.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас charter97@gmail.com