Узор людаедства
1- Віталь Портнікаў, vilni-media
- 3.09.2026, 9:54
- 2,566
Лепш, чым сапраўдны Талстой, а не нікчэмнасць з гучным прозвішчам, і не скажаш.
Яшчэ некалькі тыдняў таму можна было пачуць знаёмую рыторыку пра вызваленне ўкраінцаў ад нацыстаў, пра засілле Захаду, які ваюе з Расіяй, і пра «адзін народ», гвалтоўна падзелены праклятымі «нацыяналістамі».
А вось намеснік старшыні Дзяржаўнай думы Расіі ад пуцінскай Адзінай Расіі Пётр Талстой (заклікае да знішчэння ўкраінскіх гарадоў https://charter97.org/ru/news/2026/8/28/696488/) і сцвярджае, што невінаватых ва Украіне няма. А дэпутат Дзярждумы ад іншай прапуцінскай партыі — Справядлівай Расіі — Аляксей Журавлёў называе магчымасць прымянення ядзернай зброі абавязкам Расійскай Федэрацыі і параўноўвае ўкраінцаў з… японцамі, якія сталі саюзнікамі Злучаных Штатаў пасля ядзернай бамбардзіроўкі. Хоць, здавалася б, дзе амерыканцы і японцы, а дзе ўкраінцы і расіяне? Бо амерыканцаў і японцаў ніхто ніколі не называў адным народам, праўда?
Прыспешнікі Пуціна разумеюць, што вайна ідзе зусім не так, як яе планавалі ў Крэмлі. Што армія не прасоўваецца тымі тэмпамі, якія абяцаюць Пуціну яго генералы. Што еўрапейцы працягваюць дапамагаць Украіне нават пасля скарачэння дапамогі з боку Злучаных Штатаў. Што ўдары па расійскай эканоміцы ствараюць сур'ёзныя праблемы для будучага функцыянавання чэкісцкага рэжыму. І сваю злосць яны гатовыя вымяшчаць на жанчынах і дзецях — у літаральным сэнсе! Бо расправа над Кіевам і Кіеўскай вобласцю — гэта, па сутнасці, кампенсацыя за немагчымасць дамагчыся капітуляцыі Украіны.
Я не стану называць гэта істэрыкай у агоніі. Да агоніі пуцінскага рэжыму яшчэ далёка, вельмі далёка, і я не выключаю, што на шляху да краху расійскі прэзідэнт развяжа яшчэ некалькі агрэсіўных войнаў. Але гэта — сапраўдная яўка з павіннай для ваеннага трыбуналу, адкрытае выкладанне расійскіх намераў. Тое, што зараз кажуць Талстой, Журавлёў і іншыя расійскія прапагандысты і чыноўнікі, канчаткова разбурае легенду пра «братэрства» і вызваленне.
Расійскія шавіністы і раней ніколі так не думалі, і раней адносіліся да ўкраінцаў як да чужых, і раней разглядалі захоп украінскіх земляў менавіта як акупацыю — дастаткова прачытаць дакументы часоў Пераяслаўскай рады і бальшавіцкага ўдару па Украіне, каб у гэтым пераканацца. Але яны заўсёды з ахвотай хлусілі, каб апраўдаць захоп чужых земляў, каб растлумачыць, чаму яны забіваюць, грабуюць і паляць.
Цяпер яны перасталі хлусіць. І прадэманстравалі, што мы маем справу з банальнасцю чыстага зла, якое ўжо нават не спрабуе выдаваць сябе за дабро. І сапраўды — навошта д'яблу хаваць, што ў яго ёсць хвост, калі ўсе і так гэта бачаць? Вось і Талстой больш не хавае.
Дарэчы, пра Талстога — гэтага людаеда і нягодніка, які з'яўляецца прамым нашчадкам знакамітага рускага пісьменніка. Роўна 117 гадоў таму Леў Талстой падкрэсліў у так і не адпраўленым лісце аднаму з высокапастаўленых расійскіх чыноўнікаў, што піша «пра вельмі жаласнага чалавека, самага жаласнага з усіх, каго я ведаю цяпер у Расіі. Гэты чалавек вам вядомы і, дзіўна сказаць, вы яго любіце, але не разумееце ўсёй меры яго няшчасця і не жаліце яго так, як таго заслугоўвае яго становішча. Чалавек гэты — вы самі… Не магу зразумець таго асляплення, пры якім вы можаце працягваць вашу жахлівую дзейнасць, таму што сваёй цяперашняй дзейнасцю вы ўжо заслужылі тую жахлівую славу, пры якой вас заўсёды будуць успрымаць як узор грубасці, жорсткасці і хлусні».
Сёння гэтыя словы рускага класіка можна было б адрасаваць і яго хлусліваму праўнуку, і тым, каму той служыць — Пуціну, чэкісцкім і вайсковым генералам, усім саўдзельнікам абвешчанага забойства мірных украінцаў. Лепш, чым сам Талстой — менавіта сапраўдны Талстой, а не нікчэмнасць з гучным прозвішчам, — і не скажаш. Усе гэтыя людзі — увасабленне грубасці, жорсткасці і хлусні.
Віталь Портнікаў, vilni-media