Як беларус падарожнічаў аўтаспынам па Еўропе

Ягоны маршрут праходзіў праз Варшаву, Барсэлону, Ліён, Ніцу, некалькі гарадоў Італіі і Манака.

Гарадзенец Аляксандр Валюк распавёў «Вечернему Гродно», дзе ў Ніцы здабыць бясплатныя мандарыны, якія месцы варта наведаць у Барсэлоне і чаму з Ліёна давялося ехаць аўтобусам замест цягніка.

Маршрут Аляксандра праходзіў праз Варшаву, Барсэлону, Ліён, Ніцу, некалькі гарадоў Італіі і Манака. Праз тое, што рэйс у Барсэлону затрымалі на тры гадзіны, давялося шмат падарожнічаць уначы.

— Я павінен быць у Барсэлоне ўвечары, але апынуўся там глыбокай ноччу. Аэрапорт знаходзіўся за горадам, і, даведаўшыся, што да цэнтра 15 кіламетраў, надумаў прагуляцца. Да світання быў ужо ў горадзе, — распавядае Аляксандр.

Падняўся на аглядную пляцоўку Барсэлоны — пагорак Манжуік

Па дарозе падняўся на пагорак Манжуік — адну з галоўных аглядных пляцовак Барсэлоны. Дабрацца туды можна па канатнай дарозе са Старога порта або на фунікулёры ад падножжа. Наверсе размешчаны аднайменны замак і старадаўнія могілкі, больш падобныя да цытадэлі. Яго атачае масіўны мур (тры метры ў таўшчыню і пяць — у вышыню). Яшчэ адная славутасць на ўзгорку — Гішпанская вёска — архітэктурны музей, пабудаваны ў 1929 годзе для міжнароднай выставы.

Удзень Аляксандр прагуляўся па знакамітым гатычным квартале сталіцы Каталоніі. Самы высокі храм у гэтым раёне — сабор Святога Крыжа і Святой Еулаліі — немагчыма сфатаграфаваць цалкам: да 40-метровай вышыні фасада дададзены шпіль даўжынёй амаль 100 метраў. Але больш за ўсё вандроўніка ўразілі рэшткі рымскага муру вышынёй больш за 10 метраў, раскіданыя па розных частках квартала.

На шляху да пляжу сустракаецца нямала гандляроў, у асноўным нелегальных. Дарэчы, штраф за гэта — 50 еўраў. Многія раскладваюць тавар на спецыяльных прасцінах, якія пры з'яўленні паліцыі імгненна ператвараюцца ў палатняны мяшок — варта толькі пацягнуць за шнуркі.

Прайшоў больш за 40 кіламетраў за дзень

За дзень Аляксандр прайшоў па горадзе больш за 40 кіламетраў. На грамадскім транспарце (акрамя электрычак) не ездзіў. На ягоную думку, на кожнай вулачцы, калі шпацыруеш пешшу, можна знайсці шмат цікавага.

— Я стараюся нават не карыстацца мапамі. Разумею, што гэта ненадзейна, але аддаю перавагу загадзя пазнаваць гісторыю тых месцаў, якія хачу наведаць, і ў дарозе знаходжу іх па памяці, — распавядае Саша.

З аднаго горада ў іншы ён дабіраецца ў асноўным аўтаспынам.

— Як правіла, злавіць спадарожнікаў удаецца лёгка. Мне заўсёды трапляліся спагадлівыя кіроўцы: з адным абед падзеліш, іншы намалюе мапу, параіць, якія месцы трэба наведаць. І ніхто ніколі не браў з мяне грошай за праезд, Лепш за ўсё ездзіць з дальнабойшчыкамі: яны і беларускую разумеюць, і заўсёды пакормяць, — смяецца Саша.

У Ліёне чыгуначнікі зладзілі страйк

Аўтастопам Аляксандр дабраўся ў Ліён, які, з ягоных слоў, уночы здольны напалохаць сваімі ўскраінамі. На вуліцах стаяць скутэры, прыкаваныя трыма ланцугамі, ровары, на якіх некалькі замкоў, але ўжо няма колаў... Калі Аляксандр апынуўся ў сэрцы Ліёна, горад парадаваў сваёй прыгажосцю.

— А чацвёртай гадзіны раніцы я быў на агляднай пляцоўцы на гары, дзе і дачакаўся світання, — усміхаецца хлопец.

Аднак выехаць з Ліёна было складана: страйкавалі чыгуначнікі. Для краіны гэта частая з'ява: французы падымаюць страйк пры кожных непрымальным для іх новаўвядзенні, могуць тыднямі не выходзіць на працу. Жыхары звыклі, а вось для турыстаў гэта стварае складанасці. У Ніцу давялося ехаць на аўтобусе. Дарэчы, білет на некаторыя рэйсы можна купіць толькі на сайце. Аляксандр распавядае, як смешна было стаяць каля патрэбнага аўтобуса, спрабуючы злавіць выходны з яго сігнал Wi-Fi і купіць білет онлайн, каб адразу паказаць яго кіроўцу.

Займаліся дайвінгам і падводным паляваннем

У Ніцы прыватныя дамы абгароджаныя агароджай з кодавымі замкамі і аточаныя мноствам мандарынавых дрэў. Затым Саша разам з кампаніяй паехаў у Італію. Хлопцы адпачывалі на пляжы, займаліся дайвінгам і падводным паляваннем. А вось барбекю пражыць даводзілася ў... аўто.

— Нас моцна падвяло надвор'е, якое было вельмі халодным. Асабліва гэта адчувалася ў гарах, — успамінае Саша. — Звычайна тэмпература ў гэты час года не падае ніжэй за +17 уночы, але ў тыя дні было блізу +13 і ішлі дажджы. Я стараюся не браць у паездку лішніх рэчаў, таму давялося мерзнуць і трываць капрызы прыроды.

Ехаць на аўто па італьянскім серпантыне — яшчэ адно выпрабаванне. Затое вакол — маленькія старадаўнія гарадкі, частка якіх ужо закінутая, і ландшафты, падобныя да сцэны з фільма. Ставілі намёты каля горнага возера, дзе ў тумане хадзілі непрывязаныя коні і паблізу быў стары раскіданы дом. Аляксандр сцвярджае, што менавіта адпачынак дзікуном — самы каштоўны і цікавы.

— У такіх паездках галоўнае — камунікацыя ў кампаніі. Прыгажосць наведвальных месцаў нікуды не знікае, але становіцца фонам для сяброўскіх гутарак і супольных прыгод, якія збліжаюць, як нішто іншае, — усміхаецца задаволены падарожжам Аляксандр.