15 жнiўня 2020, Субота, 13:47
Сім сім, Хартыя 97!
Рубрыкі

«Пакуль не сутыкнулася, думала: каранавірус - глупства нейкае»

10
«Пакуль не сутыкнулася, думала: каранавірус - глупства нейкае»

Бабруйка расказала пра тое, як перахварэла на COVID-19.

53-гадовая Наталля перанесла інфекцыю COVID-19. Яна распавяла «Вечернему Бобруйску», што пры гэтым адчувала і як лячылася.

Наталля працуе ў сферы паслуг. Яна кажа, што да таго, як захварэла, ставілася да каранавіруса несур'ёзна: ну мыла рукі, ну часам карысталася антысептыкам...

- Мне спачатку наогул здавалася, што ажыятаж гэты штучна створаны, - прызнаецца жанчына. - Я заставалася спакойнай, калі ў Інтэрнэце кожны дзень паведамлялі пра рост захворвання, калі на працы з'явіліся людзі, якія панічна баяліся каранавіруса... І калі апошнія мне казалі, што я бязладна стаўлюся да гэтага, я ім адказвала ў духу: «Чаму быць - таго не абмінуць». Я спакойна ездзіла ў грамадскім транспарце без маскі, спакойна хадзіла ў краму, на дварэ…

Аднойчы раніцай я ішла на працу, і раптам адчула слабасць, галавакружэнне. Але я таму знайшла свае тлумачэнні. Тады было вельмі холадна і на дварэ, і дома, і на працы. Я ў кватэры ўвесь час уключала газ, каб сагрэцца. Мне ад гэтага газу было ўжо дрэнна, я ўвесь час адчувала яго пах, нават на дварэ. Падумала, што злёгку атруцілася. Прыйшла на працу, сказала, што мне дрэнна. Потым у мяне пачаліся дрыжыкі, я надзела на сябе ўсё, што было, і захінулася ў плед. Калегі пабеглі шукаць тэрмометр. Я змерала тэмпературу. Яна была 37,2. Яны ж адправілі мяне ў паліклініку.

Калі я прыйшла туды, на ўваходзе медработнік спытала, ці ёсць у мяне тэмпература. Пачуўшы сцвярджальны адказ, прапанавалі зайсці ў пэўны кабінет. Там сядзела лекар у ахоўным касцюме. Яна не слухала мяне і не аглядала. Спытала, якая тэмпература, якія яшчэ сімптомы. Я сказала, што тэмпература невялікая, трохі пакашліваю. Мяне адразу адправілі на здымак, сказалі здаць кроў і прыйсці на прыём на наступны дзень.

Раніцай прачынаюся - тэмпература 36,6, і за ўсе дні маёй хваробы яна больш ні разу не паднялася. І нюху я не страчвала. Гэта мяне і збіла з панталыку.

На наступны дзень я зноў прыйшла да лекара. Кажа: здымак у вас добры, пнеўманіі няма. Зрабіць тэст не прапанавала. Выпісала антыбіётык "Амаксіклаў", лекі ад кашлю і адкрыла лісток непрацаздольнасці. Сказала прыйсці на прыём праз пяць дзён. Я была ўпэўненая, што праз пяць дзён мне закрыюць лісток непрацаздольнасці, але самае страшнае толькі пачыналася.

На трэці дзень пасля прыёму антыбіётыка ў мяне пачаліся моцная ваніты, дыярэя і слабасць. Адначасова з антыбіётыкам я піла фермент, каб не развіваўся дысбактэрыёз, але мой арганізм ужо адмаўляўся прымаць і тое, і іншае. Што б я ні з'ела або ні выпіла, адразу пачыналася ваніты.

У прызначаны дзень я прыйшла да лекара і сказала, што мне вельмі дрэнна. Яна загадала спыніць прыём антыбіётыку, патлумачыла: прычынай майго стану можа быць дысбактэрыёз.

Але нават пасля скасавання антыбіётыка мне не станавілася лепш: пастаянна балеў страўнік, была моцная пякотка, я зусім перастаў есці. Праляжала 10 дзён, можна сказаць, трупам. Гэтыя дні былі пеклам, я такога ворагам не пажадаю. Не было сіл нават дайсці да прыбіральні, не ставала паветра, я проста задыхалася.

Мне працягнулі лістое непрацаздольнасці, парэкамендавалі жорсткую дыету.

У адзін з гэтых дзён мне патэлефанавала калега і паведаміла, што ў яе пацверджаны кавід. Дарэчы, у яе сімптомаў захворвання не было зусім, ёй зрабілі тэст, бо была такая неабходнасць на працы.

І тады ўвесь наш калектыў (ён у нас невялікі) пасадзілі на самаізаляцыю і ва ўсіх ўзялі тэсты на каранавірус. Яны былі дадатнымі яшчэ ў чатырох чалавек, у тым ліку ў мяне.

Лячэнне мне больш ніякае не прызначалі. Участковая лекарка штодня тэлефанавала, пыталася, як самаадчуванне. Пасля таго, як я села на жорсткую дыету, мне стала крыху лепш.

На самаізаляцыі я знаходзілася 21 дзень, менавіта столькі, растлумачылі, жыве гэты вірус. Нядаўна мне закрылі лісток, я выйшла на працу. Адчуваю сябе значна лепш, але дыхавіца і слабасць пакуль засталіся.

Дарэчы, мая калега, якая без канца мыла рукі, працірала сталы, ручкі, тэлефон, усюды насіла маску, таксама перахварэла на кавід.

Паўтаруся, калега, якой першай зрабілі тэст, нават не падазравала, што хварэе. І колькі такіх людзей ходзіць па вуліцы, ездзіць у транспарце!.. Мы паняцця не маем, ці здаровыя нашы суседзі, родныя, з якімі мы пастаянна камунікуем. У майго сына і майго ўнука бралі тэсты, бо яны з'яўляліся кантактамі першага ўзроўню, у іх адмоўныя. Хоць мы жывем усё разам. Тут, я думаю, каму як пашанцуе: хтосьці захварэе, хтосьці праскочыць, хтосьці перахварэе і не даведаецца пра гэта, а хтосьці памрэ.